Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τοπική ελλ. κουζίνα - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Νοε
22
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Άλλο ένα ενδιαφέρον σποτ στον γαστριμαργικό μου χάρτη, που γνώρισα αποκλειστικά μέσω των φίλων του ask4food (piperman και baron. rouge) και τους ευχαριστώ. Από τότε που το δοκίμασα (πριν 2 μήνες περίπου), το τιμώ σχεδόν κάθε φορά που θα βρεθώ στο Σύνταγμα και θα επιθυμήσω ένα γρήγορο σνακ.

Αν και είχα ως «αρχή» -έχουμε κι εμείς οι χρήστες του ask4food τις «κόκκινες γραμμές» μας- να μη γράφω για σαντουιτσάδικα και street food, γιατί εξαρχής θεωρούσα ότι δεν προσφέρουν πλήρες γεύμα, τον τελευταίο χρόνο έχω αρχίσει να αναθεωρώ και να υποχωρώ. Έχουν ανοίξει τόσα ενδιαφέροντα street food μαγαζάκια με σαφή προσανατολισμό και άποψη στο φαγητό τους, είτε αυτό αφορά την έθνικ κουζίνα, είτε την παραδοσιακή ελληνική, είτε το burger είτε μια πιο γκουρμέ κατεύθυνση στα υλικά τους, που είναι άδικο να μην αναδειχθούν.

Απέχουμε ήδη έτη φωτός από το κλασικό τυροπιτάδικο με την αιώνια τυρόπιτα-φέτα (που ήταν και στρογγυλή και δεν ξέραμε από πού να δαγκώσουμε) και το σαντουιτσάδικο με το τοστ ζαμπόν-τυρί- ντομάτα-τυροσαλάτα. Μιλάμε πια για πλήρη αναβάθμιση του Street food που συναγωνίζεται άνετα σε ποιότητα τα «καθιστά» εστιατόρια.

Το Fillo ανήκει σε αυτή ακριβώς την κατηγορία. Όπως έχουν πει και προηγούμενοι σχολιαστές, ειδίκευσή του είναι οι παραδοσιακές ελληνικές πίτες, που προέρχονται από διάφορα μέρη της χώρας, κυρίως από χωριά της βόρειας Ελλάδας, τη Λέσβο και τα Χανιά, και φτιάχνονται από γυναικείους συλλόγους. Οι ιδιοκτήτες τις ανακάλυψαν μία-μία και τις έφεραν στο κέντρο της Αθήνας. Πίσω δηλαδή κρύβεται «γαστριμαργική έρευνα», όχι αστεία.

Από πίτες δεν γνωρίζω πολλά, πρέπει να το παραδεχτώ. Δεν έχω καμία εξοικείωση στο άνοιγμα φύλλου ούτε μπορώ να κάνω συγκρίσεις με μαμαδίσιες πίτες, γιατί δεν τις συνηθίζαμε στο σπίτι (είμαι όμως ξεφτέρι σε σπιτικά γλυκά κουταλιού). Όμως ό, τι πίτα έχω δοκιμάσει από χέρια Θεσσαλών μαμάδων φίλων μου, έχω ξετρελαθεί, όπως και από πίτες που έχω δοκιμάσει ανά τα ταξίδια μου στη βόρεια Ελλάδα. Επομένως σχολιάζω με βάση την μικρή μου εμπειρία και τις γεύσεις που αποκόμισα από το Fillo.

Από πίτες ταψιού (δηλαδή που σου κόβουν κομμάτι, όπως την πίτσα) έχω δοκιμάσει ως τώρα:

-Πρασόπιτα Καστοριάς: Νόστιμη και φρέσκια. Αν και τα πράσα δεν είναι του γούστου μου, πρώτη φορά έτρωγα απέξω τύπου χορτόπιτα και μπορούσα να διακρίνω τι λαχανικά τρώω (και όχι αυτόν τον λιωμένο πράσινο πολτό χορταρικού-φέτας που χρόνια μας έχει συνηθίσει η βιομηχανοποιημένη πίτα).

-Κιμαδόπιτα Κρύας Βρύσης Πέλλας: Απ’τις αγαπημένες μου. Χορταστική με πλούσια γέμιση κιμά, χωρίς σάλτσα ντομάτας. Λίγο πιο λαδερή στη βάση της, ίσως και λόγω του κιμά, αλλά όχι βαριά στο στομάχι. Είναι πίτα ταψιού με λεπτό φύλλο και τυλιγμένες τραγανές ακρούλες. Προτείνεται σίγουρα, αν σας αρέσουν οι πίτες με γέμιση κρέας, όπως εμένα.

-Κρεμμυδόπιτα Διποταμιάς Καστοριάς: είχα ακούσει ότι είναι από αυτές που ξεπουλάνε γρήγορα, οπότε, την μία φορά που την πέτυχα, την προτίμησα. Με φύλλο σφολιάτας και γέμιση από μεγάλα κομμάτια κρεμμυδιού και πιπεριά κόκκινη- όχι καυτερή, εννοείται. Γευστικά έχει αυτή την ωραία γλύκα του κρεμμυδιού, εμένα με μπούχτισε κάπως, αλλά για όποιον είναι στις γεύσεις του θα την ευχαριστηθεί.

-Μανιταρόπιτα Βιολογική: Υποκλίνομαι. Νομίζεις ότι η πίτα αυτή προσγειώθηκε από κάποιο βουνό κατευθείαν στα χέρια σου. Φύλλο σπιτικό, τραγανό, πασπαλισμένο με σουσάμι, γέμιση απογειωτική, έντονη, με μανιτάρια, φέτα, πιπεριά..., Χορταστική, πιπεράτη (ίσως λίγο περισσότερο απ’όσο θα ήθελα στο κομμάτι που μου έτυχε), αριστούργημα! Αν την πετύχετε, δοκιμάστε την!

- Μαραθόπιτα Πολυχνίτου Λέσβου: η μόνη «ατομική», όχι ταψιού, που έχω δοκιμάσει προς το παρόν. Είναι στριφτή και γεμιστή με μάραθο και φέτα. Ομολογώ ότι η γέμιση μου φάνηκε φτωχή και κάπως ουδέτερη γευστικά. Δεν είχε αυτή την ωραία μυρωδιά του μάραθου που περίμενα.

Επόμενη στάση για μένα η κοτόπιτα και η παστουρμαδόπιτα Ραιδεστού και ο Πλαστός Τρικάλων για να κάνω την σύγκριση με τον μαμαδίσιο που έχω δοκιμάσει.

Έχει κι άλλες πολλές πίτες και κάποιες ποντιακές και πολίτικες, αλμυρές και λίγες γλυκές (μπουγάτσα, γαλατόπιτα... ). Οι περισσότερες υπάρχουν στον on line κατάλογο. Σίγουρα ο καθένας μπορεί να βρει κάποια του γούστου του, αφού σημασία έχει η πρώτη ύλη, που εδώ είναι φρέσκια και ποιοτική.

Ως χώρος, το μαγαζάκι είναι μικρό, αλλά περιποιημένο με μια ρετρό διάθεση. Πάνω στην Καραγιώργη Σερβίας. Το περιβάλλον της περιοχής δεν σε προδιαθέτει να καθίσεις, παρολ’ αυτά έχει 2 τραπεζάκια μέσα και 2-3 έξω για όποιον θέλει να κάνει ένα διάλειμμα απ τη δουλειά ή το τρέξιμο του κέντρου. Προσφέρει και καφέ, ροφήματα, σνακ με γιαούρτι και κάποια σάντουιτς. Είναι ανοιχτό από το πρωί, έως αργά το απόγευμα, δηλαδή ας πούμε, ώρες γραφείων.

Οι πίτες του, απ’ ότι έχω διαπιστώσει, γίνονται ανάρπαστες μέχρι το μεσημέρι. Ειδικά τα μεγάλα χιτ φεύγουν γρήγορα, γι αυτό σπεύσατε.

Από τιμές, οι περισσότερες κυμαίνονται στα 2.30 -3 ευρώ το κομμάτι. Αν δεν μιλούσαμε για πίτες χειροποίητες, ιδιαίτερες και μοναδικές η καθεμιά στο είδος της, θα έλεγα ότι είναι ακριβούτσικες. Αλλά για την ποιότητά τους και το ταξίδι που κάνουν και μας προσφέρουν, μας αποζημιώνουν 100%.

Συγχαρητήρια στους ιδιοκτήτες που συνέλαβαν μια τόσο απλή αλλά λαχταριστή ιδέα. Και ταυτόχρονα αναδεικνύουν γεύσεις που οι περισσότεροι κάτοικοι της Αθήνας (ιδιαίτερα όσοι δεν έχουμε "΄ακρες" σε Θεσσαλία και Ήπειρο) δεν θα είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν αλλιώς.

Μια γρήγορη και νόστιμη ιδέα αν βρεθείτε στο Σύνταγμα!