Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Πολίτικη κουζίνα - Καστέλλα - Μικρολίμανο, Αθήνα
Δεκ
02
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Παίζει η πρώτη και μοναδική φορά που είχα πάει στον Βόσπορο να ήταν πριν από καμιά 10αριά χρόνια. Τότε αν θυμάμαι καλά είχαμε κάτσει στον πάνω όροφό του που είχε κάτι σαν βεράντα (εκτός κι η σύγχυση που επικρατεί στον εγκέφαλό μου έχει πάρει πλέον άλλες διαστάσεις κι έχουν γίνει όλα μαλλιά-κουβάρια, πράγμα καθόλου απίθανο). Αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι ότι ενώ εμείς είχαμε παραγγείλει όλοι μας από μερίδα φαγητό, γύρω μας είδαμε να υπάρχει σε πολλά τραπέζια ένα είδος μεγάλου σκεύους στο χρώμα του χαλκού γεμάτο με διάφορα είδη κρέατος. Τους είχα ρωτήσει και τότε και μου είχαν πει ότι είναι μια μορφή ποικιλίας κρεάτων. Απωθημένο μου είχε μείνει το ότι δεν είχαμε παραγγείλει κι εμείς το ίδιο. Στην σκέψη μου είχε μείνει καρφωμένο σαν κάτι που συνδέεται με κουζίνα Ανατολίτικης προέλευσης.

Κατά τα χρόνια που μεσολάβησαν, κάθε φορά που περνούσα από μπροστά τους, έριχνα κλεφτές ματιές κι έβλεπα ότι συνέχιζαν να σερβίρουν στο ίδιο σκεύος αν και πλέον δεν μου φαίνονταν το ίδιο επιβλητικό όπως τη πρώτη φορά. Όμως τα απωθημένα παραμένουν απωθημένα και μας σιγοκαίνε. Έτσι μερικές ημέρες πριν, απόγευμα προς βραδάκι μετά από επαγγελματική υποχρέωση που είχα στις εκεί περιοχές, ο συνάδελφος που ήμουν μαζί του έριξε τη πρόταση να φάμε κάτι γιατί στο ραντεβού που είχαμε πάει καπάκι μετά το γραφείο δεν μας είχαν βγάλει ούτε ένα μπισκοτάκι. Ελληνική φιλοξενία σου λένε μετά… Χα!

Δεν θέλαμε να ξανοιχτούμε οικονομικά και έτσι απορρίψαμε κάποια άλλα εστιατόρια με θαλασσινά που υπάρχουν στον ίδιο δρόμο γιατί καταλαβαίναμε ότι θα έπρεπε να βάλουμε βαθειά το χέρι στην τσέπη. Άσε που πεινάγαμε τόσο που για να χορτάσουμε θα έπρεπε να πληρώσουμε πολλά για κάτι που μερικές ώρες πριν κολυμπούσε (εκτός κι αν είχε κατασκηνώνει σε κάποια κατάψυξη…) ή ήταν κολλημένο σε κάποιο βράχο θαλάσσης.

Ήμουν εγώ αυτός που πρότεινα τον Βόσπορο λέγοντας απ’ την αρχή ότι θα πάρουμε την ποικιλία (μη μου τα γυρίσει και μείνω πάλι με το απωθημένο…).

Αυτή τη φορά κάτσαμε από τη μεριά της θάλασσας και μάλιστα μερικά μέτρα μακριά της αφού ήταν νωρίς και δεν είχαν πολύ κόσμο. Δεν θα πω ότι με ενθουσιάζει η εικόνα που έχει εκεί μπροστά η θάλασσα αλλά είναι σαφώς πολύ καλύτερα από το να έχω μπροστά μου ένα τοίχο με φωτογραφίες ή ένα ψυγείο εστιατορίου.

Γενικά ο χώρος ήταν αρκετά συμπαθητικός, τακτικός και άνετος αλλά χωρίς κάποια ιδιαίτερη διακόσμηση. Θα τη χαρακτήριζα ως λιτή αλλά λίγο απρόσωπη. Φυσικά μπορεί να επέλεξαν να είναι έτσι για να μη σε αποπροσανατολίζει από τη θέα της θάλασσας που είναι και το μεγάλο του ατού, αλλά εγώ στη θέση τους θα του έδινα ένα πολύ πιο ανατολίτικο χαρακτήρα και θα το πλάσαρα έτσι. Θα πέταγα και μερικούς ναργιλέδες προς χρήση, που έχουν γίνει πολύ της μοδός τελευταία και το κάθε τσουτσέκι στη Φωκίωνος Νέγρη που το βρίσκεις που το χάνεις, νάσουτο να ξεφυσάει καπνούς με το ύφους θεριακλή μέγα! Φυσικά θα έπρεπε να στρώσω και εμπλουτίσω και την κουζίνα για να μπορεί να υποστηρίξει μια τέτοια κίνηση και ανανέωση. Δόξα το Θεώ η Ανατολίτικη κουζίνα έχει θησαυρούς γεύσης και πολλούς και φανατικούς υποστηρικτές της.

Το προσωπικό τους γρήγορο και άνετο. Δεν ξέρω αν όλοι οι νεαροί που δουλεύουν εκεί είναι σαν κι αυτόν που μας είχε αναλάβει αλλά ο δικός μας ήταν σε τρελά κέφια. Σχολιάσαμε ότι μάλλον εχθές θα είχε σταθεί «τυχερός»…

Πάντως δεν θα μπορούσα να μη σχολιάσω την ταλαιπωρία που τραβάει το service τους αφού κάθε παραγγελία πρέπει να την μεταφέρουν από το κυρίως κτήριο που είναι από την απέναντι μεριά του δρόμου. Και καλά εκείνη την ώρα ήταν σχετικά ήρεμα, τι γίνεται τα Σαββατόβραδα με τον Ελληνάρα οδηγό που θα έχει πιει τα σφηνάκια του, τις μηχανές και τους πεζούς και τα σκυλιά που κατακλύζουν τον δρόμο και το πεζοδρόμιο. Τα παιδιά είναι πραγματικά ήρωες! Μόνο και μόνο που δουλεύουν κάτω από αυτές τις συνθήκες, τους βάζω ένα 4 μέσα από την καρδιά μου.

Πήραμε λοιπόν την ποικιλία των δύο ατόμων και ένα τζατζίκι.

Στο τραπέζι αρχικά μας έφεραν χωρίς να το παραγγείλουμε κάποια πιτάκια. Θεωρήσαμε ότι είναι κέρασμα καλωσορίσματος. Αμ δε! Μας χρεώθηκαν κανονικά (αλλά όχι και με τον νόμο…) κάτι παραπάνω από 1 € το άτομο. Αν προσθέσεις σε αυτά και το πόσο μας κόστισε το εμφιαλωμένο νερό που μας έφεραν επίσης χωρίς να μας ρωτήσουν (αν δεν ήμουν με τον συνάδελφο θα τους το γύριζα πίσω…), με το καλημέρα τους ακουμπήσαμε μερικά ευρουδάκια- καθαρότατο κέρδος για την επιχείρηση. Αυτό που όμως δεν σκέφτεται η επιχείρηση είναι το πόσο κακή αίσθηση μου αφήνει όλο αυτό αφού νοιώθω μάλλον θύμα εκμετάλλευσης.

Κι αν ένιωσα έτσι με τα πιτάκια και το νερό, αυτό δεν συγκρίνεται με το πώς ένοιωσα όταν ήρθε η ποικιλία. Για τα σχεδόν 30 € που κόστισε περίμενα κάτι πιο ιδιαίτερο και σαφώς πολύ πιο μεγάλη ποσότητα. Γιατί ωραίο το χάλκινο σκεύος αλλά τα όσα μας σέρβιραν και πάνω σε μαγικό ιπτάμενο χαλί να μου τα έφερναν, πάλι με την ίδια εντύπωση θα έμενα. Αν εξαιρέσεις την ντομάτα, το μαρουλάκι, το κρεμμύδι και τις πίτες που είχε και που έπιαναν έναν καθόλου ευκαταφρόνητο χώρο του σκεύους, το υπόλοιπο είχε είδη σουβλατζίδικου που θα έβρισκα και στην γειτονιά μου. Μπορεί να μην έβλεπα τις βαρκούλες να κουνιούνται τρώγοντάς τα αλλά σίγουρα δεν θα είχα πληρώσει ούτε τα μισά. Από κρέατα λοιπόν υπήρχε κεμπάμπ, γύρος χοιρινός, ντονέρ, σουβλάκι κοτόπουλο και σουβλάκι χοιρινό. Κι όλα αυτά μη φανταστείτε ότι ήταν απλόχερα δοσμένα. Οπότε πως μπορούν να δικαιολογηθούν τα σχεδόν 30 ευρουδάκια, οέο? Απλά δεν μπορούν. Απλά μεγάλο μέρος αυτών πάνε να προστεθούν στο κέρδος από το καλωσόρισμα και το νεράκι.

Για στρογγυλοποίηση βρε παιδί μου. Όμως ας ήταν όσα ήταν αλλά ας ήταν εξαιρετικά προετοιμασμένα. Να είχαν μαρινάρει το κρέας, να ήταν τρυφερό και να έλιωνε στο στόμα. Να το είχαν ψάξει παραπάνω με τις συνταγές τους. Να είχαν ξεθάψει τη συνταγή κάποιας γιαγιάς από την Σμύρνη και να την είχαν ακολουθήσει τυφλά. Ε τότε ναι! Θα έλεγα ότι άξιζαν τα όσα πληρώσαμε γι αυτό το δείπνο που ξεπέρασε κατά πολύ τα 40 €. Όταν αυτά που μου προσφέρονται είναι συνοικιακού σουβλατζίδικου τι να σου κάνει ο χώρος, οι βαρκούλες και το καλό service.

Είσαι στο σημείο αυτό που άλλοι θα έκαναν κρα να το έχουν προς εκμετάλλευσή τους! Έχεις μεγάλο χώρο και μάλιστα έχεις την πολυτέλεια να είναι η κουζίνα σου πολύ μακριά από τους πελάτες σου! Έχεις προσωπικό που σκίζεται στο τρέξιμο και παρόλα αυτά κρατάει την διάθεσή του ανεβασμένη. Έχεις λοιπόν, δυνατά χαρτιά στα χέρια σου που θα μπορούσες να κάνεις την επιχείρησή σου να πετάει. Τι χρειάζεται επιπρόσθετα? Να αποτινάξεις από πάνω σου τακτικές που ανήκουν στο παρελθόν και που αποσκοπούν στο κέρδος αλλά δεν βοηθάνε καθόλου (μα καθόλου λέμε) στην διατήρηση της πελατείας σου. Θέλεις να χρεώνεις 30 € μια ποικιλία? Δεκτό και σεβαστό! Έχω ξαναπληρώσει 30 € για μια ποικιλία, δεν με χαλάει αυτό. Μη ξεχνάμε ότι πριν την παραγγείλω είχα δει την τιμή της στον κατάλογο. Αν ζητάς όμως αυτό το αντίτιμο, κάνε τη έτσι ώστε όποιος την έχει δοκιμάσει να νιώθει ότι άξιζε τον κόπο και δεν πήγαν χαμένα τα χρήματά του (που στις μέρες μας βγαίνουν με μεγάλη δυσκολία). Τότε κι εγώ θα σου βγάλω το καπέλο και θα είμαι ένας ακόμα πελάτης σου που θα σε υποστηρίζει.

Α, δεν είπα και για το τζατζίκι. Ίσως γιατί δεν καταλάβαμε ότι ήταν τζατζίκι. Εντελώς αδύναμο που θα μπορούσε απλά να είναι ένα ντιπ γιαουρτιού σε πιο μεγάλη ποσότητα.

Επιμένετε να με ρωτήσετε εάν θα ξαναπήγαινα? Όπως έχει η κατάσταση, σίγουρα όχι. Θα το σκεφτόμουν όμως να ξαναπάω αν μάθαινα ότι έχει αλλάξει φιλοσοφία…

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια