Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Bar Restaurants - Χαλάνδρι, Αθήνα
Δεκ
08
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Ημερομηνία επίσκεψης: Ιούλιος 2015, βράδυ Παρασκευής, 3 άτομα, χωρίς κράτηση.

Ήταν μια από εκείνες τις βραδιές που θες να βγεις από το σπίτι και να δοκιμάσεις κάτι καινούριο, λίγο μοντέρνο (οπότε αποκλείεις τα κεμπάπια), λίγο κυριλάτο (πάνε και τα σουβλατζίδικα), λίγο όχι εντελώς άγνωστο (άσε την αιθιοπική κουζίνα για άλλη μέρα) και να δεις και λίγο κόσμο, που είσαι κλεισμένος σπίτι-δουλειά-σπίτι όλη τη βδομάδα. Με την καλή διαφήμιση που έχει προηγηθεί, το "Penny Lane" είναι στα προσεχώς και στα bookmarks του υπολογιστή. Αποφασίζεις ότι νιώθεις τυχερός και ξεκινάς να πας χωρίς κράτηση.

Η τύχη σου χαμογελά, τραπέζι για τρεις ακριβώς πάνω από τον πεζόδρομο, να κάνεις χάζι και τους περαστικούς. Καλά αρχίσαμε, παρακάτω;

Ο χώρος:
Ευχάριστος, ανοιχτός, με ξύλινα στοιχεία, τούβλινους τοίχους, λουλούδια και χαριτωμένα λαμπάκια. Όμορφα πράγματα, πολιτισμένα. Τόσο το μπαρ όσο και η κουζίνα είναι ανοιχτά, για να χαζεύεις την παρασκευή του ποτού/πιάτου σου. Ακριβώς απέναντι βρίσκεται το "αδερφό" μπαράκι 9ΒΗΤΑ, που σημαίνει εξασφαλισμένη μουσική και, μάλιστα, σε τέτοια ένταση που να επιτρέπει τη συζήτηση.

Το μενού:
Αμερικάνικη κουζίνα, καθόλου φαστ φουντ, με εξωτικές πινελιές και πιάτα που απαιτούν συνδυασμούς υλικών, κατσαρόλες και πολύωρο μαγείρεμα. Χορταστικές μερίδες, χωρίς υπερβολές.

Πήραμε:
-- Σαλάτα με κινόα, που δε με εντυπωσίασε, καθώς ήταν στεγνή κι έβγαζε μια ελαφριά πικρίλα.

-- Κοτόπουλο Carribean, με γάλα καρύδας, μάνγκο, ανανά και ρύζι. Το επιλέξαμε για το εξωτικόν του πράγματος, αλλά δεν κατάφερε να μας μείνει στη μνήμη.

-- Ριζότο Μοχίτο με δυόσμο και ρούμι, που δυστυχώς μου θύμισε λαπά νοσοκομείου, λόγω του ελαφρώς παραβρασμένου ρυζιού και του συνδυασμού των γεύσεων.

-- Louisiana Pulled Pork, σιγομαγειρεμένο χοιρινό σε κόκκινη σάλτσα, σερβιρισμένο σε μαλακό ψωμάκι μπέργκερ, μαζί με (νόστιμες) τηγανητές πατάτες. Πολύ ζουμερό για μπέργκερ, πολύ "νιανιά" για το δικό μας κοκκινιστό, η γεύση ήταν σχετικά οικεία, χωρίς, όμως, να εντυπωσιάζει.

-- Μια μπύρα και μία σανγκρία.

Το σέρβις:
Επαγγελματικό, ευγενικό, γρήγορο, αλλά κυρίως διαδικαστικό.

Θα ξαναπάω;
Το γεγονός ότι καθαρίσαμε σχεδόν όλα τα πιάτα οφείλεται μάλλον στο ότι πεινούσαμε, παρά στο ότι αυτά ήταν γευστικός ακαταμάχητα. Χωρίς να τα λες και άνοστα, νομίζω ότι έχαναν στις λεπτομέρειες. Επιπλέον, κάτι οι τιμές (που, για να είμαι δίκαιη, ήταν συμπαθητικές για το είδος της κουζίνας και την περιοχή, περίπου 18€/άτομο), κάτι που λίγες ήταν οι επιλογές του καταλόγου που μου έκαναν πραγματικά το κλικ να τις δοκιμάσω, δεν έχω επισκεφτεί το μαγαζί έκτοτε και μια δεύτερη επίσκεψη δεν είναι στα άμεσα σχέδιά μου.