Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιαπωνία - Sushi - Γλυφάδα, Αθήνα
Δεκ
12
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Το Tokyo Joe ‘s είναι μια ταινία με τον Hamphrey Bogart του 1949. Ένας βετεράνος στρατιώτης του Β’Παγκοσμίου Πολέμου επιστρέφει στην Ιαπωνία για να δει αν το μπαρ, το Joe’s, που διατηρούσε εκεί πριν τον πόλεμο, υπάρχει ακόμα. Το όνομα αυτό έχει εμπνεύσει πολλά sushi restaurants στην Αμερική και πρόσφατα και στην Αθήνα.

Το καλοκαίρι πρόσεξα το πρώτο στη Βουλιαγμένη. Την προηγούμενη Τετάρτη ανακάλυψα ότι υπάρχει και το αδελφάκι του στη Γλυφάδα. Ένα ακόμα στο Κολωνάκι...

Βράδυ Τετάρτης λοιπόν, ώρα 10:00, ενώ δεν περίμενα τίποτα συγκλονιστικό να συμβεί κι ετοιμαζόμουν για ύπνο, μια φίλη, γυρνώντας απ τη δουλειά, θυμήθηκε μια υπόσχεση που είχαμε δώσει να πάμε για κανένα σούσι στη Γλυφάδα «σε κάτι ωραία, καινούρια που έχουν ανοίξει». Και άρπαξα την ευκαιρία για μια γρήγορη βραδινή έξοδο.

Με κέφι λοιπόν και μια διάθεση από τα παλιά φοιτητικά χρόνια, που δεν υπολογίζαμε μέρα, ώρα και πρωινό ξύπνημα, βρεθήκαμε στην Πλατεία Εσπερίδων, ψάχνοντας τα καινούρια σουσάδικα. Η Γλυφάδα Τετάρτη βράδυ φυσικά δεν έχει σχέση με την Γλυφάδα του Σαββατοκύριακου. Είναι υπερβολικά ήσυχη και μπορείς να παρκάρεις σχεδόν όπου θες.

Κατά τ’άλλα, η πάντα τρέντι Γλυφάδα, προσαρμόζεται πολύ γρήγορα στις νέες τάσεις και κυρίως εισάγει νέες τάσεις: αρχής γενομένης από τα νεοσουβλατζίδικα και τις νεο-ψαρο-ταβέρνες, που ξεκίνησαν αποδώ, μπεργκεράδικα, sushi bar και μοντέρνοι φούρνοι (βλ. PAUL), έχουν καταλάβει στρατηγικά σημεία. Για να μην αναφερθώ σε κάτι σοκολατερί και ζαχαροπλαστεία-πειρασμούς που έχουν ανοίξει τελευταία (θα έπρεπε να υπάρχει ένα άλλο site, «ask4sweet» για να τα συμπεριλάβω όλα).

Η δε Πλατεία Εσπερίδων στη βόρεια πλευρά της, είναι λίγο ταλαιπωρημένη αλλά και με τις περισσότερες εναλλαγές. Όποιος έχει πολύ καιρό να την επισκεφθεί, δεν θα δει τίποτα που να του την θυμίζει όπως ήταν 1- 2 χρόνια πριν. Το γνωστό bar – all day café με τα κυριακάτικα πάρτι του, έκλεισε, το λιλιπούτειο wine bar στη γωνία με τη Γιαννιτσοπούλου ήταν μια δειλή απόπειρα που δεν άντεξε, το ΜΟΜΟ με το ενδιαφέρον fusion chinese, φαίνεται να καθιερώνεται και δίπλα του έχουν ανοίξει 2-3 μικρά μαγαζάκια: ένα νεοσουβλατζίδικο, ένα μπαράκι, και το Tokyo Joe. Δίνουν μια νότα ζωής στην πλατεία το βράδυ, μέχρι να ξετρυπώσει πάλι κάτι καινούριο.

Το άλλο sushi bar σε κοντινή απόσταση είναι το MIYABI. Περάσαμε και απ τα δύο, καταλήξαμε στο Τokyo Joe επειδή μας φάνηκε λίγο πιο ατμοσφαιρικό και είχε 2-3 παρέες (κανείς δεν θέλει να τρώει μόνος). Όμως πρέπει να πω ότι και τα δύο αυτά σούσι μπαρ είναι καλοδεχούμενες αφίξεις γιατί το φτηνό και πιο προσιτό σούσι έλειπε από την περιοχή.

Το Tokyo Joe λοιπόν είναι ένα μικρό εστιατόριο, στριμωγμένο ανάμεσα στα δύο άλλα μαγαζάκια. Αποτελείται από έναν μακρόστενο ισόγειο χώρο κι ένα πατάρι με λίγα τραπέζια. Στο ισόγειο υπάρχει μόνο το κλασικό μπαρ με την ημι- ανοιχτή κουζίνα, όπου μπορούν να γευματίσουν περίπου 8 άτομα. Επίσης έχει βγάλει και έξω τραπέζια με σόμπες για όσους αντέχουν τον χειμώνα. Εμείς, εκείνη την βραδιά, επειδή είχε αρκετή ψύχρα, προτιμήσαμε την λύση του μπαρ.

Ως προς το φαγητό, ναι μεν κινείται στη λογική του sushi bar, προσφέρει όμως και πιο ποιοτικές επιλογές για όσους θέλουν να μην μείνουν στα κλασικά. Σαλάτες, ορεκτικά με βάση το ψάρι, ρίζι, σουπίτσες και αρκετά rolls, συμπληρώνουν τον κατάλογο. Πλούσια και η λίστα των κοκτέιλ. Συνεπώς και οι τιμές του είναι λίγο πιο ανεβασμένες από τα απλά sushi bars, δηλαδή τα περισσότερα πιάτα κινούνται στα 7-9 ευρώ.

Η δική μας παραγγελία ήταν η εξής:
- tartar τόνου
- Roll avocado-eel
- California maki
- Tempura mix
- Δύο ποτήρια λευκό κρασί.

Στην αρχή άνοιξε εμφιαλωμένο νερό, χωρίς να ερωτηθούμε, το οποίο χρεώθηκε 2 ευρώ. Στη συνέχεια ήρθε το ταρτάρ τόνου, που ήταν πολύ εύγεστο, είχε την υφή, την ποσότητα και την γεύση που συνήθως έχει το καλό ταρτάρ. Δηλαδή το κυλινδρικό φορμαρισμένο σχήμα, με κομμάτια τόνου σε λεπτές λωρίδες, μέσα σε μια σάλτσα λεμονιού που του πήγαινε και το αναδείκνυε (αν και λίγο πιο ξινό απ’τα γούστα μου). Η φίλη το λάτρεψε.

Ακολούθησε ο δίσκος με τα ρολς, 8 από το κάθε είδος. Ήρθαν όλα μαζί κι εντυπωσίασαν. Στο κέντρο υπήρχαν γαρίδες τηγανισμένες-παναρισμένες, πολύ νόστιμες. Δεν καταλάβαμε αν ήταν μέρος της παραγγελίας από το tempura mix, ή έμπαιναν ως συνοδευτικό. Πάντως μας άρεσαν πολύ.

Το avocado eel ήταν ίσως το πιο απολαυστικό, με μεγάλα κομμάτια χέλι από πάνω κι αυτή την σος που τόσο ταιριάζει στο χέλι.

Το κρασί ήταν λευκό, αγιωργίτικο. Έκανε 6 ευρώ το ποτήρι, που θεωρώ ότι είναι λίγο τσιμπημένη τιμή, δεδομένου ότι σε καλά εστιατόρια μπορείς να βρεις αντίστοιχο με 4 και 5 ευρώ. Πληρώσαμε συνολικά 45 ευρώ. Ούτε λίγα, ούτε πολλά και φάγαμε ωραία. Εντάξει, για μια μείωση τιμών υπάρχει περιθώριο, το εμφιαλωμένο θα μπορούσε να παραλείπεται, στο κρασί να υπάρχουν και πιο οικονομικές επιλογές... νομίζω ότι όλα αυτά εξυπακούονται.

Το Τokyo Joe’s προτείνεται σαν μια casual έξοδος σε όσους αγαπούν το σούσι και θέλουν κάτι πιο ποιοτικό απ’τα συνηθισμένα.