Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Νίκαια, Αθήνα
Δεκ
10
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι και γνώστης της περιοχής της Νίκαιας. Παίζει να ήταν και η πρώτη φορά που μπήκα στα στενά της. Πάντως από τις γρήγορες ματιές που έριξα, βρήκα αρκετά σημεία που μου άρεσαν και τράβηξαν τη προσοχή μου. Δεν θα με χάλαγε να την γυρίσω και να βρω μικρά ταβερνάκια για να περάσω χαλαρές στιγμές με ουζάκι και κουβεντούλα. Πιστεύω ότι μπορείς να βρεις απίστευτα διαμαντάκια που ούτε καν θα είναι καταχωρημένα στο Ask4food.
Όπως ήταν φυσικό, ούτε τον «Ζαρκαδούλια» ήξερα.

Απλά, ένα βραδάκι με πήρε τηλέφωνο ένας Πειραιώτης φίλος μου που θα βγαίναμε για βόλτα και μου είπε ότι τα έχει αναλάβει όλα και θα με πάει κάπου που είναι σίγουρος ότι δεν έχω ξαναπάει. Και έπεσε μέσα! Όταν του ζήτησα να μου πει περισσότερα για το μέρος που θα πηγαίναμε, δεν κατάφερα να του πάρω κουβέντα. Σφίγγα ο άτιμος! Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να μη με πάει σε κανένα κυριλέ μαγαζί και σκάσω εγώ με το τζινάκι και το t-shirt με το πρόστυχο θέμα (ε ναι λοιπόν, παλιμπαιδίζω! ).

Μετά από πίεσή μου κατά τη διαδρομή και ενώ είχαμε βγει εδώ και ώρα από το κέντρο και τα λημέρια μου, άρχισε να «σπάει» τη σιωπή του και να μου λέει ότι πάμε καρφί για τρελό ψαρομεζέ, που όμοιό του δεν είχα ξαναφάει. Λατρεύω τους ψαρομεζέδες! Δεν ήθελα και πολύ για να σπάσουν οι αντιστάσεις μου και να φαντάζομαι το τι θα ήθελα να επακολουθήσει. Από μερακλίδικο σαγανάκι πετροσωλήνες και ταπεινά μικρόψαρα που μόλις βγήκαν από το τηγάνι μέχρι «νυχάκι» που έφαγα το καλοκαίρι σε νησί μας και το οποίο πραγματικά με ενθουσίασε. Δεν θέλω να ξινίσουν κάποιοι εδώ μέσα, αλλά ήταν θαλάσσια σαλιγκάρια τα οποία μας σερβιρίστηκαν αχνιστά με το πιπεράτο ζουμάκι τους. Θυμίζει αρκετά την σούπα με αντίστοιχα σαλιγκάρια που σου προσφέρουν αχνιστή, πλανόδιοι πωλητές πάνω στην κεντρική πλατεία των Βρυξελλών, την Grand Place. Ότι καλύτερο για ένα χειμωνιάτικο απόγευμα!

Ήταν βράδυ καθημερινής και βρήκαμε και εύκολα παρκινγκ στα γύρω στενά αλλά και τραπεζάκι πάνω στο πεζοδρόμιο. Ο καιρός κράταγε ακόμα και δεν μας πήγαινε η καρδιά να μπούμε στον εσωτερικό του χώρο. Ήμασταν 2 και βολευτήκαμε εύκολα. Πολύ πιο μεγάλες παρέες θα τη συναντήσουν τη δυσκολία τους. Το σημείο θυμίζει ελληνική ταινία εποχής. Εντελώς γειτονιά. Χαμηλά μπαλκόνια, μπουγάδες και παιδιά που κυκλοφορούσαν με ποδήλατα και τον σκύλο τους λαχανιασμένο να τρέχει στο κατόπι τους. Ο χώρος του Ζαρκαδούλια πιο πολύ μοιάζει με καφενεδάκι παρά με εστιατόριο ή μεζεδοπωλείο. Πρέπει να έχει να μπει χέρι ανακαίνισης εδώ και χρόνια. Φυσικά δεν είχα κανένα πρόβλημα σε αυτό γιατί πάω κάπου όχι για το design ή την αρχιτεκτονική αλλά για τους μεζέδες του. Παρ’ όλα αυτά αφού έχουν τόσο κόσμο και οι τιμές τους δεν είναι ακριβώς αυτές που θα βρεις σε ένα καφενεδάκι ή κουτούκι, θα μπορούσαν να επενδύσουν λίγα χρήματα για να κάνουν τον χώρο πιο φιλόξενο.

Ο φίλος μου το τράβηξε ακόμα παραπάνω, φτάνοντάς το στα άκρα, ζητώντας μου να σηκωθώ και να κάνω μία ολιγόλεπτη βόλτα στη γειτονιά και να είναι αυτός που θα παραγγείλει τα όσα θα φάμε, έτσι για έκπληξη. Εξάλλου, μου έκανε το τραπέζι και ήθελε να με ευχαριστήσει. Η περιέργειά μου έπιασε ταβάνι αλλά κάπου μου άρεσε όλο αυτό και δέχτηκα. Μετά από 6-7 λεπτά περπάτημα, γύρισα κι έδωσα παρόν, αφού είχα ενημερωθεί με sms ότι η παραγγελία είχε δοθεί και δεν υπήρχε λόγος να σουλατσάρω άλλο.

Δεν ξέρω λοιπόν, ούτε τι έχουν στον κατάλογο, ούτε την ποικιλία τους, ούτε μεμονωμένα τις τιμές τους. Αυτό που ξέρω είναι ότι το service τους ξεκίνησε λίγο άνισα εκείνο το βράδυ. Το ένα άτομο ήταν κατά πολύ πιο φιλικό από το άλλο. Δεν δίνω παραπάνω στοιχεία για να μην τους «φωτογραφίσω» και δημιουργήσω τυχόν πρόβλημα. Ο ένας χαμογελαστός και ο άλλος αρχικά σαν να του έφταιγε κάτι. Φυσικά και αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι. Δεν είμαστε μηχανές και δεν μπορούμε να είμαστε πάντα μέσα στη τρελή χαρά. Όπως και να έχει, καλό είναι να μη περνάμε τις «μαύρες» μας στον πελάτη που έχει έρθει για να ξεσκάσει και να μη γίνεται αυτός ο αποδέκτης της τυχόν κακοκεφιάς της εξυπηρέτησης. Αν θέλαμε να μαυρίσει η ψυχή μας, απλά θα βάζαμε να δούμε βραδινές ειδήσεις και θα είχαμε την μελαγχολία στο τσεπάκι μας. Ευτυχώς στην συνέχεια «γλύκανε» και το δεύτερο άτομο και πήρε κι εμάς η διάθεση τα πάνω της, γιατί σε μέρη σαν κι αυτό περιμένεις αμεσότητα και φιλική εξυπηρέτηση. Αν αυτό δεν σου κάτσει καλά, μπορεί να σε στραβώσει άσχημα και να χαθεί όλη η αίσθηση που ζητάς να συνοδέψει τη βραδιά σου.

Πρώτα ήρθε το ουζάκι μας μαζί με τα παγάκια του και σε ελάχιστο χρόνο ήρθε μία χωριάτικη σαλάτα. Άψογη σε όλα της. Και σε ποσότητα και σε ποιότητα υλικών, ήταν ότι θέλαμε και περιμέναμε. Η ντομάτα στην καλύτερή της εποχή, μέλωνε το βαθύ και παραφορτωμένο πιάτο. Όσο σκέφτομαι τους φίλους μας τους βορειοευρωπαίους που η ντομάτα γι αυτούς είναι απλώς για να δώσουν χρώμα στο πιάτο τους κι εκεί έχει από ελάχιστη έως καθόλου γεύση, παραδέχομαι ότι μειδιάζω και χαμογελάω με μικρή δόση κακιούλας. Και μετά μας φαίνεται παράξενο που ο τουρίστας έρχεται στα νησιά μας και παραγγέλνει απλώς μία χωριάτικη σαλάτα. Βρε, αφού αυτό τους λείπει. Και δεν μπορούμε να τους χαρακτηρίζουμε φτωχομπινέδες γιατί κι εμείς από την άλλη, τους χρεώνουμε μέχρι και 11-12 ευρώ (και βάλε…) για μια σαλατούλα (κάπου εδώ χάνεται το μειδίαμά μου και χαμηλώνω το βλέμμα ντροπιασμένος…).

Ακολούθησε το χταποδάκι μας, που εκεί μας τα χάλασε λίγο. Ήταν παραψημένο, στεγνό και δεν μας πολυάρεσε. Γενικά σπάνια παραγγέλνω χταπόδι όταν τρώω έξω. Πολύ συχνά δεν το πετυχαίνουν και για το ποσό που κοστίζει, μου φαίνεται ότι απλά έχω πετάξει μερικά ευρουδάκια με τα οποία θα μπορούσα να απολαύσω 2-3 ακόμα πιάτα… Όταν είναι πετυχημένο το θεωρώ έναν εξαιρετικό ουζομεζέ, όμως δεν μου αρέσει να τζογάρω… Σίγουρα αυτό το πιάτο ήταν πολύ κάτω των προσδοκιών μας.

Ακολούθησαν τηγανητές πατατούλες που ήταν ξεκάθαρο ότι μόλις είχαν βγει από τη φωτιά. Έκαιγαν αλλά ούτε αυτό στάθηκε εμπόδιο στο να τις τσακίσουμε εν ριπή οφθαλμού. Προσπαθούσαμε ταυτόχρονα να συνεχίσουμε την κουβέντα μας αλλά το μόνο που καταφέρναμε ήταν να βγάζουμε άναρθρες κραυγές χωρίς σύμφωνα. Στογγυλοκομμένες και χρυσοκίτρινες. Όπως μου αρέσουν κι όπως θα ήθελα να μου τις φτιάξουν και στο σπίτι μου. Ευχόμουν να είχε προνοήσει ο φίλος μου και να είχε παραγγείλει και τζατζικάκι για να τις συνδυάσουμε, αλλά δεν μου βγήκε το όνειρο.

Και τότε προσγειώθηκαν στο τραπέζι μας δύο πιατέλες που αρχικά δεν πολυκατάβαλα τι είχαν πάνω. Κάτι ποδαράκια έβλεπα αλλά και πάλι δεν μπορούσα να προσδιορίσω τι ακριβώς ήταν. Καβούρια! Έλαμψε το πρόσωπο του φίλου μου από την αντίδρασή μου. Γενικά είμαι φαν του αστακού, γαρίδων, καραβίδων κτλ αλλά καβούρι είχα μόνο μια ακόμα φορά στο μενού μου. Θυμάμαι ήμουν σε κάποια βουνά της Ηπείρου σε φιλικό σπίτι και μας πρόσφεραν καραβίδες και καβούρια που λίγο πριν είχαν ψαρέψει από το ποτάμι. Ακόμα θυμάμαι την ταραχή που έπαθα όταν είδα να τα πετάνε ζωντανά στο νερό που χόχλαζε. Τότε μου είχαν αρέσει ξεκάθαρα, περισσότερο οι καραβίδες οι οποίες σε σχέση με τα καβούρια ήταν και πολύ πιο ψωμομένες.

Α, επίσης μια φορά είχα πάρει και μία κονσέρβα με καβούρι γιατί μου γυάλισε στο μάτι όταν την είχα δει στο ράφι ενός σούπερ μάρκετ και την πήρα μαζί μου μέχρι το σπίτι. Θυμάμαι ότι με όσο ενθουσιασμό την είχα ανοίξει, με άλλο τόσο αηδία την είχα πετάξει στα σκουπίδια μετά την πρώτη απειροελάχιστη μπουκιά, γιατί κάτι στην μυρωδιά του και τη γεύση του, έκανε τα σωθικά μου κόμπο.
Τότε στο μυαλό μου ήρθε ότι τα θαλασσινά ψάρια είναι κατά γενική ομολογία πιο νόστιμα από αυτά του γλυκού νερού κι έτσι περίμενα ότι κι αυτά τα καβούρια θα είναι γευστικά. Άσε που βγήκε στην επιφάνεια του ένστικτο του Σκορπιού που είναι στην φύση του να δοκιμάζει ότι του φέρουν μπροστά του φτάνει να συνοδεύεται από ένα πιρούνι κι αυτό όχι απαραίτητα. Και ξεκινάει το πανηγύρι! Ο φίλος μου έδειχνε να τα απολαμβάνει αλλά εγώ δεν ενθουσιάστηκα. Ευτυχώς που η λαδορίγανη έδινε λίγη γεύση παραπάνω.

Επίσης δεν θα μπορούσα να μη σχολιάσω την ταλαιπωρία που τράβηξα στην προσπάθεια να διαχωρίσω το κέλυφος από το ψαχνό. Κάποια στιγμή μου μπήκε η ιδέα ότι ψάχνω το βρώσιμο μέρος σε λάθος σημείο του καβουριού. Άσε που είχα γίνει μέσα στα λάδια προσπαθώντας με όση δεξιοτεχνία μου επέτρεπε η πείρα μου (με μηδαμινή δηλαδή) να τα καθαρίσω. Μετά από λίγη ώρα είχα σχεδόν παραδοθεί καθώς για τα γούστα μου δεν άξιζε να το περνάω όλο αυτό για ψαχνό αυτής της γεύσης και ποσότητας. Νοστιμούλικο (ή μάλλον διαφορετικό σε γεύση), αλλά πολύ λίγο βρε παιδί μου. Μη νομίσετε ότι θα πάρετε μία μερίδα και θα χορτάσετε. Εγώ θα χρειαζόμουνα γύρω στα 15 καβούρια και αν (είμαι φαγανός! ). Φυσικά ούτε να διανοηθώ δεν μπορώ ότι θα έμπαινα στη διαδικασία να καθαρίσω 15 καβούρια. Παθαίνω εγκεφαλικό και στη σκέψη ακόμα!

Όταν πρόσεξα τα γύρω μας τραπέζια, παρατήρησα ότι 9 στους 10 είχαν παραγγέλλει επίσης καβούρια. Μεγάλο σουξέ! Τι να πω, κάτι παραπάνω θα ήξεραν όλοι αυτοί που δεν ήξερα εγώ γιατί φαίνονταν να είναι συχνοί πελάτες τους. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι είναι ένα μεζεδάκι που δεν συναντάς σε πολλά μεζεδοπωλεία αλλά όλο αυτό το τζέρτζελο που γίνεται για δαύτα, μάλλον δεν το καταλαβαίνω… «Μεζεδάκι» είπα? Διόρθωση λοιπόν, γιατί ένα μεζεδάκι δεν θα κόστιζε ποτέ 12€!!!

Όπως είπα, το τραπέζι ήταν κερασμένο όμως πήρε το μάτι μου τα πόσα περίπου πλήρωσε ο φίλος μου και το ποσό δεν ήταν καθόλου μα καθόλου ευκαταφρόνητο. Πόσο μάλλον αν σκεφτείς ότι καθόμασταν σε ένα τόσο λαϊκό μαγαζί.

Στον φίλο μου είπα ότι ξετρελάθηκα (γιατί πάντα πρέπει να κάνουμε ευτυχισμένους αυτούς που αγαπάμε) αλλά εγώ έφυγα πεινασμένος και ολίγον τι ταλαιπωρημένος (και με μια λίγδα ΝΑ στο μπλουζάκι μου).

Προτείνω να το επισκεφτούν όσοι δεν έχουν ξαναδοκιμάσει καβούρι γιατί τα υπόλοιπα τα βρίσκεις σε πάρα πολλά μεζεδοπωλεία με θαλασσινά. Πιο πολύ για την εμπειρία. Που ξέρετε μπορεί να σας αρέσει το καβούρι και να γίνεται κι εσείς συχνοί πελάτες τους. Όσο για εμένα μάλλον θα προτιμώ στο μέλλον τις γαρίδες και τα καλαμαράκια που μου παραδίδονται πιο εύκολα και χωρίς τη μάχη που χρειάστηκε να δώσω με τα καβούρια αλλά και με χαμηλότερη χρέωση… Εκτός κι αν πρόκειται για soft shell καβούρια που απ’ ότι διάβασα, προσφέρονται σε bar/restaurant του κέντρου!

Υ. Γ. Στην γεύση έβαλα «3» αλλά μου δίνονταν η δυνατότητα πιο ακριβής βαθμολόγησης μάλλον θα έβαζα 2,5.