Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ρωσία & Κεντρ. Ευρώπη - Αχαρναί, Αθήνα
Δεκ
12
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Η κριτική αυτή είναι αφιερωμένη στον World, τον άνθρωπο που εστίασε όσο κανείς άλλος στα μαγαζιά με κουζίνα ethnic και που τα ίχνη του αγνοούνται εδώ και πάνω από ένα χρόνο.

Το ΑΣΤΕΡΙ ήταν καταχωρημένο στη wish list μου από πολύ παλιά, έτσι ήταν μεγάλη η ικανοποίησή μου όταν επιτέλους κατάφερα να το επισκεφθώ μια Κυριακή μεσημέρι ύστερα από ένα ωραιότατο περίπατο στο κτήμα Τατοϊου. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να το βρείτε. Παίρνοντας το δρόμο για Πάρνηθα και λίγο πριν τη μεγάλη ευθεία με τις χασαποταβέρνες στρίβετε πρώτα αριστερά στην Ελευθερίου Βενιζέλου και κατόπιν, όταν φθάσετε στο τέρμα της, κάνετε δεξιά στην Αγίου Διονυσίου. Εκατό μέτρα πιο κάτω αριστερά θα παρκάρετε πολύ εύκολα (2 στα 10) και θα μπείτε στο ΑΣΤΕΡΙ. Βρίσκεστε στο κέντρο του Μενιδίου, σε μια περιοχή όπου κατοικούν πολλοί Έλληνες της διασποράς, αλλά και υπήκοοι διάφορων ανατολικών χωρών.

Ο χώρος, αν και προσφάτως ανακαινισθείς, δεν πρόκειται να σας ενθουσιάσει, μέσα είναι εντελώς ουδέτερος και έξω έχει ελάχιστα τραπέζια. Ούτε πολύ φωτεινός είναι και η σκούρα επίπλωση δε βοηθά να νιώσεις άνετα. Τα τραπέζια είναι όμως τοποθετημένα σε σχετικά αραιή διάταξη και όλα είναι πεντακάθαρα.
Η κυρία στην οποία αναφέρονται και οι άλλοι φίλοι μας υποδέχθηκε με την φιλύποπτα διατυπωμένη ερώτηση αν είμαστε εξοικειωμένοι με την ποντιακή κουζίνα. Ευτυχώς που η διαβεβαίωση ότι η γιαγιά μου ήταν από τη Σαμψούντα ανέβασε στα ύψη της μετοχές μας, η κυρία χαλάρωσε και μας περιποιήθηκε, όσο μείναμε στο ΑΣΤΕΡΙ, με το παραπάνω. Κατάλογος δεν εμφανίστηκε, έχω την εντύπωση ότι κάποια πιάτα είχαν ήδη εξαντληθεί, όπως π. χ. το κεμπάπ και τα μαντί – μικρό το κακό. Ήταν πάντως ήδη μάλλον αργά για μεσημέρι. Προτιμήσαμε να εκμεταλλευτούμε το γλυκό φθινοπωριάτικο ήλιο και να καθίσουμε έξω, γιατί μέσα επικρατούσε μια βαβούρα από πολλές οικογένειες με πολλά παιδιά και γενικά μεγάλες παρέες.
Η παραγγελία μας ήταν επαρκής, για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε σαφή εικόνα των κατευθύνσεων και δυνατοτήτων της κουζίνας. Οπωσδήποτε το βαρύ πυροβολικό στο ΑΣΤΕΡΙ είναι ό, τι ψήνεται στα κάρβουνα, δηλαδή σασλίκ χοιρινό, αρνίσιο ή κοτόπουλο και κεμπάπ. Κάτι που δε συναντάς σε όλα τα παρεμφερή μαγαζιά είναι οι σούπες με μοσχάρι, δηλαδή μπορτς και κρεατόσουπα. Στα ενδιάμεσα κατοικοεδρεύουν γνωστοί μεζέδες και σαλάτες.

Μοιραστήκαμε λοιπόν μια γενναία μερίδα μπορτς, όπου κυριαρχούσε το κρεμμύδι, με το παντζάρι να περιορίζεται στο να δώσει απλώς χρώμα στο ζωμό. Το κρέας καλά βρασμένο, γενικά μια καλή επιλογή για πιο κρύες μέρες. Ακολούθησε μια εξίσου μεγάλη σαλάτα, κατόπιν θερμής παράκλησής μας που εισακούστηκε πρόθυμα, μισή ρωσική μισή καρότο. Νόστιμες και οι δύο συνιστώσες, με το καρότο να κλέβει την παράσταση. Η κάπως χλωμή ρωσική ενισχύθηκε πάντως με υπόξινη βελούδινη σμέτανα και ήταν μια χαρά. Κλείσαμε με δύο καλοψημένα σασλίκ, όπου το χοιρινό κέρδισε στα σημεία το αρνί. Το μόνο φάουλ στο τραπέζι ήταν η λεπιόσκα, το γνωστό ψωμί-πίτα, που ήταν απλά κρύα, σαν λάστιχο και δεν έλεγε. Απέναντι ακριβώς βρίσκεται ένας φούρνος, στον οποίο κατευθύνθηκα μετά για να πάρω λεπιόσκα για το σπίτι (40 σεντ το κομμάτι). Ατυχώς είχαν τελειώσει, θα έβγαζαν φρέσκες (! ) στις έξι το απόγευμα.

Μαζί με δύο μπύρες Baltika και ένα νεράκι πληρώσαμε ακριβώς 20 ευρώ και φύγαμε από το ΑΣΤΕΡΙ χορτάτοι, αποφασισμένοι να επανακάμψουμε με πιο μεγάλη παρέα και σε πιο βολική ώρα. Σας το συνιστώ, πάντα σε συνδυασμό με έναν ωραίο περίπατο στα πέριξ.