Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Δεκ
16
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Στο Μελίλωτος πήγα για πρώτη φορά το 2014. Όπως φαίνεται και από την κριτική που είχα ανεβάσει τότε, είχα κατενθουσιαστεί μαζί τους. Από τότε και κυρίως για τους επόμενους 4-5 μήνες το είχα επισκεφτεί αρκετές φορές, ενώ το επέλεγα για να τραπεζώσω εκεί φίλους μου που είχαν έρθει από το εξωτερικό. Πάντα έμενα απόλυτα ικανοποιημένος. Εκτός αυτού, τους είχα κάνει τόσο καιρό τρομερή διαφήμιση. Ήταν πάντα από τα μέρη που πρότεινα με κλειστά τα μάτια, θεωρώντας ότι θα με βγάλουν ασπροπρόσωπο.

Πριν από μερικές ημέρες, ο κολλητός μου θέλησε να μου κάνει το τραπέζι και ανάμεσα σε αυτά που σκεφτότανε να με πάει ήταν κι ο Μελίλωτος. Επισφράγισα αυτή την επιλογή του, λέγοντάς του ότι το θεωρώ από τα καλύτερα εστιατόρια του κέντρου.

Έτσι βρεθήκαμε σε αυτό μετά από σχετική κράτησή μας.

Ο χώρος δεν έχει αλλάξει πολύ, έως καθόλου. Τα ίδια χρώματα και μάλλον τα ίδια στοιχεία διακόσμησης. Τα σερβίτσια του παραμένουν να έχουν προέλευση από τον Σουηδικό κολοσσό, ΙΚΕΑ. Το μόνο που πρόσεξα, ήταν ότι πλέον έχουν επεκτείνει κατά πολύ τα τραπέζια που έχουν απλώσει στον εξωτερικό τους χώρο. Έξαλλου, η Αθήνα έχει τόσο γλυκό καιρό τις περισσότερες ημέρες του χρόνου, που πολύ άνετα κάθεσαι και έξω. Το καλοκαίρι, αν δεν με απατά η μνήμη μου, οι επεκτατικές τους τάσεις μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο και πιάνουν μεγάλο μέρος του πεζόδρομου.

Και μιας και ξεκίνησα με τον χώρο, αφού πας κάπου με κράτηση, δεν θα ήταν σωστό να σε βάλουν σε ένα καλύτερο τραπέζι κι όχι μπροστά στην είσοδο που με το συνεχόμενο μπες-βγες, το ένιωθες το κρύο σου. Άτομα που ήρθαν μετά από εμάς και μάλιστα χωρίς κράτηση, τους βόλεψαν στα ενδότερα. Ένα πονηρό μυαλό μπορεί να σκεφτότανε ότι ίσως να θέλουν να καπαρώσουν με κράτηση τα πιο «δύσκολα» και λιγότερο ελκυστικά τραπέζια τους, για να έχουν τα καλύτερα διαθέσιμα ώστε να προσεγγίσουν ευκολότερα νέους πελάτες. Ευτυχώς που εγώ δεν έχω πονηρό μυαλό και κάτι τέτοιο δεν πέρασε καν από τη σκέψη μου! Αν είχαμε κάτσει έξω, θα είχαμε μείνει με τα μπουφάν μας και θα ήμασταν μια χαρά. Τώρα που ήμασταν μέσα και τα είχαμε βγάλει, μάλλον δεν ήταν και πολύ ευχάριστη η θερμοκρασία που χαρήκαμε. Κατά τα υπόλοιπα, ο χώρος είναι συμπαθητικός. Θεωρώ όμως κατά πολύ καλύτερο το παταράκι τους που κάπου απομονώνεσαι κι έχεις μεγαλύτερη ηρεμία.

Όσον αφορά το service, όσα άτομα μας εξυπηρέτησαν ήταν πάρα πολύ ευγενικά. Μικροαστοχία το ότι όταν μας σέρβιραν τα πιάτα μας, δεν μας τα έβαζαν στο τραπέζι αλλά μας τα έδιναν στο χέρι για να κάνουμε εμείς το κουμάντο μας. Επίσης αρκετά κακή εντύπωση μου έκανε το ότι τη στιγμή που φεύγαμε και αφού έχουμε αφήσει ένα ΠΑΧΥΛΟΤΑΤΟ πουρμπουάρ, δεν μπήκε κανένας στον κόπο να μας ευχαριστήσει για την επίσκεψή μας, έστω κι αν περάσαμε ακριβώς από μπροστά τους. Μάλλον, όταν ληφθεί το όποιο tip, θεωρούν ότι η αποστολή εξετελέσθη! Αυτά δεν θα σταθούν δυνατά στο να αφαιρέσω κάποιο πόντο από την βαθμολογία στην εξυπηρέτησή τους, αφού και ευγενέστατοι ήταν όλοι τους αλλά και όλα μας σερβιρίστηκαν στην ώρα τους, κάτι που αποδεικνύει καλή οργάνωση μέσα κι έξω από τη κουζίνα τους. Αν μπορούσα, θα έβαζα 3,5- 3,7 στην εξυπηρέτηση, αλλά από τη στιγμή που αυτό δεν είναι εφικτό, θα βάλω ένα 4ράκι και ο μισός αρνητικός βαθμός θα «φορτωθεί» στην βαθμολόγηση κάποιου άλλου τομέα.

Με το που κάτσαμε, μας σέρβιραν εξαιρετικό ψωμί, λευκού & μαύρου τύπου, (η τιμή του στα 0,50€ ανά άτομο) και νερό σε κανάτα.

Στον κατάλογό τους δεν είδα μεγάλες διαφορές, αφού είδα παλιούς μου «γνώριμους». Αρκετές γεύσεις που είχα δοκιμάσει και είχα αγαπήσει. Εκτός από αυτές, υπάρχουν και τα πιάτα ημέρας αλλά και η πίτα που υπάρχει σταθερή εναλλαγή. Στις περιγραφές, υπάρχουν οι τόποι προέλευσης υλικών τους, κάτι που έχει γίνει πολύ της μόδας τώρα τελευταία και που πάντα παραμένει απορία μου αν αυτό ισχύει και τηρείται. Εντάξει… ίσως εδώ να λειτούργησε λίγο πονηρά το μυαλό μου, το παραδέχομαι.

Από σαλάτα επιλέξαμε την μπατζαροσαλάτα. Κι έρχομαι κι ερωτώ τώρα. Όταν κάποιος παραγγέλνει «μπατζαροσαλάτα», δεν περιμένει σε αυτό που θα του σερβιριστεί να πρωταγωνιστεί το μπατζάρι? Αυτό που μας προσέφεραν ήταν κατά κύριο λόγο σπανάκι, ίσως φύλα μπατζαριού και ελάχιστο από τον κυρίως καρπό. Το σύνολο συμπλήρωναν καβουρντισμένα φουντούκια και σβόλοι από είδος μαλακού τυριού. Η σαλάτα ήταν πολύ νόστιμη, αλλά θεωρώ ότι δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε να είναι. Όπως επίσης, επειδή την έχω πάρει πολλές φορές κατά το παρελθόν, την θυμάμαι πάντα πιο πλούσια σε μπατζάρι. Αν δεν ήξερα το «παρελθόν» της, θα τη θεωρούσα –όπως και την θεωρώ- μία πάρα πολύ καλή επιλογή για σαλάτα. Η τιμή της στα 8,70€.

Κι έρχομαι τώρα στο σημείο που πιστεύω ότι την πάτησα λίγο. Λίγο πριν παραγγείλω, είδα να σερβίρετε σε διπλανό μας τραπέζι ένα εντυπωσιακό σε μέγεθος και εμφάνιση πιάτο. Ρώτησα τη σερβιτόρα και μου είπε ότι είναι ο λεγόμενος «Σιδηρόδρομος» από μοσχάρι. Όταν κοίταξα τον κατάλογο, είδα ότι ήταν το μάλλον πιο ακριβό τους πιάτο, αφού κόστιζε στα 16,50 €. Ο κολλητός έδειξε μεγαλοψυχία και επέμενε να το πάρω, παρά τους ενδοιασμούς μου για την τιμή του, λέγοντάς μου το ότι αφού είναι τόσο μεγάλο, μπορούμε και να το μοιραστούμε. Όταν το πιάτο ήρθε στο τραπέζι μας, δεν είχε καμία σχέση με αυτό που είχα δει λίγο πριν.

Οι πατάτες που το συνόδευαν έφταναν μετά βίας το 1/3 αυτών που είχα δει στο άλλο τραπέζι. Κάτι ανάλογο αλλά όχι με τόσο κραυγαλέα διαφορά, ίσχυε και για το μοσχαράκι. Κι εκεί που λέγαμε να το μοιραστούμε, το πιάτο κάλυψε στο τσακ τη δική μου πείνα και ορέξεις. Λίγο αργότερα μου λύθηκε η απορία, αφού ο σεφ τους βγήκε από την κουζίνα και έκατσε στην παρέα που το είχε παραγγείλει πριν από εμένα. Έδειξε να είναι φίλος τους, οπότε και τους είχε περιποιηθεί –όπως είναι φυσικό- πολύ παραπάνω από εμένα που ήμουν ένας απλός πελατάκος. Όπως και να έχει, κάπου σου μένει μία πικρία από καταστάσεις σαν κι αυτή, αν και το πιάτο για τα δικά μου δεδομένα ήταν πολύ νόστιμο και το μοσχαράκι πολύ καλοψημένο. Η σάλτσα του ήταν σχετικά γλυκιά (θυμίζει barbeque) και ίσως κάποιους να τους αφήσει αδιάφορους, ενώ κάποιους ακόμα ίσως να τους ενοχλήσει. Εγώ την βρήκα ταιριαστή.

Το άλλο πιάτο ήταν σολομός σε λαδόκολλα τον οποίο συνόδευαν με ρύζι. Το ρύζι είχε «κατακτήσει» το μεγαλύτερο μέρος του σερβίτσιου και ο σολομός είχε πιάσει μία γωνιούλα, προσπαθώντας να αναπνεύσει. Ίσως η μικρότερη μερίδα σολομού που μας έχει σερβιριστεί ποτέ. Για την τιμή των 14,20 που κόστισε, το θεωρώ απαράδεκτο. Έπρεπε να είναι τουλάχιστον η διπλάσια. Όπως καταλάβατε, το δεύτερο άτομο έμεινε σχεδόν νηστικό αν και προσπάθησε να ικανοποιήσει την πείνα του με το υπεραρκετό ρύζι. Για τα δικά μου μέτρα και σταθμά, λάθος αντιμετώπιση πελάτη, αφού εν γνώσει του επιλέγει ένα από τα πιο ακριβά τους πιάτα, αλλά καταλήγει σε αυτή τη κατάσταση. Απ’ ότι μου είπε ο κολλητός, ήταν επίσης ένα πετυχημένο πιάτο. Και μην ακούσω τώρα για σχέση ποιότητας και τιμής, γιατί έχω φάει το ίδιο πιάτο σε κλάσεις ανώτερα εστιατόρια με ελάχιστη απόκλιση σε τιμή. Και η μερίδα? Διπλάσια!

Για κλείσιμο επιλέξαμε cheese cake πορτοκάλι. Εκεί νομίζω ότι ήταν και η μεγαλύτερη αστοχία τους σε πιάτο που μας προσφέρθηκε. Για να ονομάζεις κάτι ως «cheese cake» θα πρέπει να πληροί κάποιες προϋποθέσεις. Αλλιώς το βαφτίζεις «πειραγμένο» ή χρησιμοποιείς κάποιον άλλο πιασιάρικο και ευφάνταστο όρο. Αυτό που μας σέρβιραν θύμιζε περισσότερο παστάκι. Το κυρίως ελάττωμά του ήταν ότι η κρέμα δεν είχε σφίξει όσο θα έπρεπε κι αυτό στοίχισε και σε γεύση αλλά κυρίως σε εμφάνιση, αφού κάποια στιγμή άρχισε να κυλάει δεξιά και αριστερά της βάσης (η οποία αν θυμάμαι καλά, περισσότερο παρέπεμπε σε παντεσπάνι). Μερικές πιτσιλιές μαρμελάδας πορτοκάλι, στα πλάγια του γλυκού, δεν κατέστησαν ικανές να φτιάξουν το γενικό αποτέλεσμα για το οποίο κληθήκαμε να πληρώσουμε 4,5 €.

Για να κλείσω και αυτή τη κριτική και να πάω για την επόμενη. Όσα δοκιμάσαμε ήταν από αρκετά καλό έως πολύ καλό σε επίπεδο. Ο χαρακτηρισμός που όμως είχα στο μυαλό μου για τον Μελίλωτο, ότι μπορείς να γευτείς σε αυτόν καλό φαγητό σε προσιτές τιμές, δυστυχώς δεν ισχύει πλέον. Οι τιμές έχουν πάρει τον δύσκολο (για εμάς τους πελάτες) ανηφορικό δρόμο. Όταν όμως σε έναν τέτοιο χώρο, επιμένεις να έχεις αυτές τις τιμές, θα πρέπει να προσέχεις ακόμα περισσότερο τις όποιες λεπτομέρειες και σαφώς να αποφεύγεις τις αστοχίες σου (και στο service και στα πιάτα σου). Κι αν κάτι που έχεις ετοιμάσει δεν σου έχει βγει καλό, απλά το αποσύρεις από την ημέρα γιατί ο πελάτες έχει πλέον απαιτήσεις από εσένα.

Νομίζω ότι θα κάνω καιρό να το ξαναεπισκεφτώ. Επειδή όμως πέρα του Νίκου του Καρβέλα, πολύ σοφά λένε «ποτέ μη λες ποτέ», ίσως κάποιο βραδάκι του καλοκαιριού να μπω πάλι στον πειρασμό. Για να δούμε…

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ.