Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιταλία - Κολωνάκι - Λυκαβηττός, Αθήνα
Δεκ
22
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Κυριακή μεσημέρι, μας βρίσκει να βολτάρουμε στα κτήματα του Τατοϊου όπου τα συναισθήματα μας εναλλάσσονταν μεταξύ της έξαψης λόγω της ομορφιάς του τοπίου και της απογοήτευσης από το πόσο εγκαταλειμμένα και ανεκμετάλλευτα είναι όλα εκεί. Έχουμε έναν θησαυρό που τον αφήνουμε να πηγαίνει στράφι. Να καταρρέει και να καταστρέφεται. Άσε που μου βγήκε το βουκολικό μου και χώθηκα στις φυλλωσιές για να μαζέψω μανιτάρια χωρίς να έχω ιδέα ποια από αυτά είναι βρώσιμα. Θα πρέπει να μάζεψα πάνω από 2 κιλά κι όταν επέστρεψα σπίτι δοκίμασα αρχικά να βρω πληροφορίες στο διαδίκτυο και στη συνέχεια τα φωτογράφησα και τα έστειλα σε φιλικό μου ζευγάρι που μένει σε μικρή αλλά παραμυθένια πόλη έξω από το Μόναχο. Η απάντησή τους με κατακεραύνωσε. Σε απλά ελληνικά μου είπαν κάτι του στυλ «Από τις φώτο δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Μπορεί να τρώγονται και να είναι γευστικότατα αλλά μπορεί και να σε σκοτώσουν». Τέρμα οι πειραματισμοί. Αν και σπάραξε η καρδιά μου, πετάχτηκαν με τη σακούλα στα σκουπίδια! Τσάμπα αφάνισα την χλωρίδα Τατοϊου! Αν και τα μανιτάρια δεν συγκαταλέγονται στα φυτά. Είναι μύκητες.

Μετά από αυτή τη βόλτα και την πείνα μας λόγω του περπατήματος στον καθαρό αέρα να έχει βαρέσει κόκκινο (σαν εκείνη την ταινία που ο Τσάρλυ Τσάπλιν έβλεπε τον φίλο του σαν ένα μεγάλο κοτόπουλο) κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο. Το έτερο ήμισυ εξέφρασε την επιθυμία της για ζυμαρικά κι επειδή δεν είχαμε κάτι στον νου μας, θυμηθήκαμε τις διαφημίσεις στις στάσεις των λεωφορείων του κέντρου για το νέο La Pasteria που άνοιξε στο Κολωνάκι. Απ’ ότι έχω καταλάβει, πρόκειται για μεταφορά του αρχικού που ήταν για πολλά χρόνια μερικά στενά πιο πάνω, σχεδόν πίσω από την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου. Εκείνο πρέπει να το είχα επισκεφτεί 3-4 φορές και η γενική εντύπωση μου ήταν μάλλον προς το θετικό, χωρίς όμως ποτέ να έχω μεγάλες απαιτήσεις από την κουζίνα και τις γεύσεις τους. Από τις τελευταίες μου επισκέψεις σε αυτό, θυμόμουν ότι οι τιμές τους είχαν γίνει πιο προσεγγίσιμες και αυτός ήταν και ο λόγος που αποφασίσαμε να κατευθυνθούμε εκεί.

Όλη η περιοχή έσφυζε από ζωή λόγω της όμορφης ημέρας. Για μία στιγμή σκεφτήκαμε να κάτσουμε στον εξωτερικό τους χώρο που είναι πάνω στον πεζόδρομο της Βαλαωρίτου αλλά αποτρεπτικός παράγοντας στάθηκαν οι δύο οικογένειες με τα παιδάκια που έκαναν τρομερή φασαρία. Έτσι επιλέξαμε να κάτσουμε μέσα. Που να ξέραμε ότι λίγο αργότερα θα ερχότανε ακριβώς δίπλα μας άλλη παρέα με 3 πιτσιρίκια που μπροστά τους αυτά του εξωτερικού χώρου έμοιαζαν αγγελούδια! Κι έρχομαι και λέω τώρα. Εντάξει, το 2χρονο δεν καταλαβαίνει ότι κάνει σμπαράλια τα νεύρα όσων προσπαθούν να φάνε στο διπλανό τραπέζι. Οι γονείς τους που τα είχαν αφήσει ανεξέλεγκτα και είχαν επικεντρωθεί στις selfies τους, πως θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν? Παρακαλώ να είστε κόσμιοι στις απαντήσεις σας.

Ο χώρος μοντέρνος, περιποιημένος και «φρέσκος» αφού πρέπει να αριθμεί μερικούς μήνες χρήσης. Τα τραπέζια του όμως σχετικά μικρά και σου έδιναν την αίσθηση ότι σε στρίμωχναν. Όπως μπαίνεις, έχουν φτιάξει και μια μεγάλη μπάρα που αυτό σημαίνει ότι ίσως να λειτουργεί και με την μορφή μπαρ. Σε εκείνο το σημείο έχουν μία βιτρίνα με μερικά πιάτα τύπου tapas, αν και δε νομίζω ότι έχουν μεγάλη σχέση με τα αντίστοιχα πιάτα και γεύσεις που μπορείς να βρεις στην Ισπανία. Η κίνηση αυτή, περισσότερο μου κάνει σα προσπάθεια εξαργύρωσης της μόδας που έχει δημιουργηθεί γύρω από την Ισπανική κουζίνα. Μόνο που στα στενά της Μαδρίτης, δεν είναι πασπαλισμένα με… χρυσόσκονη και στρασάκια και τα original tapas σερβίρονται κυρίως σε καταγώγια…

Στα αρνητικά του χώρου τους η μουσική. Πολύ δυνατή σε ένταση και μάλιστα σε ύφος μουσικής που θα πήγαινε περισσότερο σε μπαράκι κάποιες βραδινές ώρες. Πιστεύω ότι θα του πήγαινε κάτι πιο χαλαρό και ατμοσφαιρικό σε μουσική. Δεν θα με χάλαγε να ακούω κάτι Ιταλικής προέλευσης για να με μπάσει ακόμα περισσότερο στο κλίμα της κουζίνας και κουλτούρας τους. Προσωπικά όταν τρώω μου αρέσει να έχω σε ηρεμία όλες τις αισθήσεις μου ώστε να μπορώ αναπόσπαστα να επικεντρώνομαι στην γεύση και φυσικά στην παρέα μου. Εκεί ένοιωσα λίγο αποπροσανατολισμένος.

Η βαθμολογία μου για τον χώρο θα είναι σε συνάρτηση με τις απαιτήσεις που έχει κάποιος από το γενικό περιβάλλον ενός εστιατορίου που έχει τιμές ανάλογες με του La Pasteria. Αν το Ask4food μου παρείχε τη δυνατότητα, μάλλον θα επέλεγα υψηλότερο βαθμό, της τάξεως του 3,5.

Επειδή χρησιμοποίησα και τις τουαλέτες τους, δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα για να καταλάβω από τα σηματάκια τους στις πόρτες ποια είναι η αντρική και ποια η γυναικεία. Αυτό το αστείο που τα εστιατόρια/μπαράκια/καφέ συναγωνίζονται στο ποιο θα βάλει το πιο ευφάνταστο αλλά τελικά όχι πάντα αναγνωρίσιμο σηματάκι, πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει. Δεν έχει πλέον πλάκα! Τελικά δεν έβγαλα νόημα και μπήκα σε μία από τις δύο ρισκάροντας να ακούσω καμιά γιαγιά να φωνάζει «Σάτυρος! Σάτυρος! ». Ευτυχώς τέλος καλό, όλα καλά. Για την ώρα…
Κι έρχομαι τώρα στο πρώτο σημείο που με χάλασε. Ήταν ο κατάλογός τους. Δεν ξέρω αν όλα τα La Pasteria έχουν τις ίδιες τιμές ή αυτό λόγω τις περιοχής τις έχει πιο τσιμπημένες, αλλά στα δικά μου μάτια φάνηκαν υπερβολικές. Μου θύμισαν τιμές που αφορούσαν σε εποχές μίας δεκαετίας πριν (και βάλε). Τότε που όλα ήταν ανθισμένα και πολύχρωμα πουλάκια κελαηδούσαν. Τότε που τα 30 € το άτομο, τα θεωρούσαμε μία καλή τιμή.

Σαλάτες και μάλιστα εντελώς απλές και σε σύλληψη και σε υλικά, στα 12 €. Αν δεν κάνω λάθος, αυτή που έχει μαρουλάκι, άνηθο και κρεμμυδάκι (Μιλάμε ουσιαστικά για μία υπεραπλή μαρουλοσαλάτα) κοστίζει γύρω στα 10€ και είναι η πιο φθηνή επιλογή του καταλόγου τους. Por que?

Πιάτα με ζυμαρικά, τα οποία επίσης δεν θα χαρακτήριζα ως ευφάνταστα επίσης σε μέση τιμή των 13 €. Δηλαδή γιατί μία μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα ή βασιλικό πρέπει να κάνει στα 10 (ή και παραπάνω) €???? Κι εξάλλου μακαρόνια Barilla χρησιμοποιούν αν δεν κάνω λάθος. Ούτε καν χειροποίητα δεν είναι.
Είπαμε ας πάει το παλιάμπελο κι ας δώσουμε την παραγγελία μας στον ευγενέστατο νεαρό που μας εξυπηρέτησε.

Λίγο αργότερα μας έφερε ζεστά ψωμάκια, ένα νόστιμο ντιπ και ελίτσες. Με το αζημίωτο φυσικά.

Αρχικά ήρθε η σαλάτα με σπανάκι, μαρούλι, λιαστή ντομάτα και ψητό μανούρι. Το όνομά της, Verde di pasto. Την θυμάμαι πραγματικά πολλά χρόνια αυτή τη σαλάτα στους καταλόγους τους. Στο πράσινο μέρος της υπερίσχυε κατά πολύ το μαρούλι σε βάρος της ποσότητας από το σπανάκι. Θεωρώ ότι το σπανάκι θα έπρεπε να πρωταγωνιστεί αφού είναι και αυτό που την κάνει πιο ιδιαίτερη και γευστική. Η ποσότητα μικρή και πολύ φτωχή στα υλικά της. Νομίζω ότι ήταν υποδεέστερη από κάθε άλλη φορά που τους την έχω παραγγείλει. Αν θυμάμαι καλά μας κόστισε γύρω στα 11€.

Καρμπονάρα με prosciutto. Είχαν και καρμπονάρα σε πιο απλή version, με μπέικον που κόστιζε λίγο λιγότερο. Δεν θυμάμαι όμως να είδα στον κατάλογό τους τη δυνατότητα να την παραγγείλει κάποιος στην γνήσια της μορφή με αβγό.

Για ένα κατεξοχήν Ιταλικό εστιατόριο, το θεωρώ φάουλ. Λοιπόν, το πιάτο ήταν κάκιστο από όποια πλευρά κι αν το έπιανες. Όταν μου σερβιρίστηκε, τα ζυμαρικά ήταν στημένα σε «πύργο» αλλά όταν τα άπλωσα με το ζόρι κάλυψαν το πιάτο μου. Το κακό όμως δεν ήταν αυτό, ήταν ότι ήταν πραγματικά πάρα μα πάρα πολύ αλμυρό. Τι να πω… ίσως αυτός που το ετοίμασε δεν σκέφτηκε ότι το αλάτι που χρησιμοποίησε θα κάνει «κόμμα» με την αλμύρα του αλλαντικού. Ήταν απίστευτα αλμυρό και λάθος μου που δεν τους είπα κάτι. Αν τους το είχα πει, θα τους είχα δώσει τη δυνατότητα να διορθώσουν την αστοχία φέρνοντας μου νέο πιάτο και να αποφύγουν την τόσο έντονη δυσαρέσκεια ενός πελάτη τους. Όμως στην ιδέα ότι θα έπρεπε να περιμένω για άλλα 10-15 λεπτά και στην ουσία να φάω μόνος μου αφού η παρέα μου θα έχει ήδη τελειώσει, με απέτρεψε από αυτό. Για αυτό το πιάτο που στους ίδιους η πρώτη ύλη θα κόστισε 1-2 €, εμένα μου κόστισε γύρω στα 13 κι ένα μεγάλο μέρος από την καλή μου διάθεση που είχε πλέον εντελώς εξανεμιστεί.

Τα άλλα ζυμαρικά ήταν μία σαλμόνε που ήταν κατά πολύ πιο πετυχημένη και νόστιμη και σε πιο αξιοπρεπή μερίδα. Σερβιρίστηκε σε σκεύος που παρέπεμπε σε σαγανάκι, που τη βοήθησε να μείνει ζεστή για αρκετή ώρα παραπάνω. Κόστισε παραπάνω από 14 €.

Το στόμα μου είχε μία πολύ δυσάρεστη αίσθηση από το αλάτι αλλά προτίμησα να αποχωρήσω και να ψάξω για γλυκό κάπου αλλού παρά να παραμείνω κι άλλο στον χώρο τους. Αλλά κι από την πλευρά τους δεν είδα να κάνουν κάποια κίνηση για κέρασμα-γλυκό, ως πλέον είθισται στα περισσότερα εστιατόρια (κάτι που εμείς τα πελατάκια, και το εκτιμάμε και το ψιλοπεριμένουμε).

Ο ένας βαθμός στο service τους κόστισε λόγω του ότι παρέα που ήρθε μετά από εμάς, τελείωσε τα πιάτα με τα ζυμαρικά τους πριν τα δικά μας σερβιριστούν καν αλλά και γιατί το άτομο που μας έτριψε το τυρί στα ζυμαρικά μας, ενώ κατάλαβε ότι το μοίρασε επίσης στα ρούχα μας, δεν ζήτησε καν μία τυπική συγνώμη. Γιατί δεν είναι αρκετό να διαλέγουμε όμορφα κοριτσόπουλα και παλικάρια, πρέπει να ξέρουν πώς να συμπεριφέρονται στους πελάτες τους. Και πάνω απ όλα, να χαμογελούν!

Απ’ ότι ξέρω κάποια στιγμή, Chef που έχει γίνει ευρέως γνωστός και για το ταλέντο του αλλά και τα καυστικά σχόλια που απολαμβάναμε χαιρέκακα μέσω της TV μας από εκπομπές που σχετίζονταν με επισκέψεις σε εστιατόρια, είχε συνεργαστεί με τα La Pasteria για το στήσιμο του μενού τους. Είμαι περίεργος για το τι θα τους έλεγε και πως θα σχολίαζε μία εμπειρία σαν και τη δική μου από το εν λόγω εστιατόριο…

Υ. Γ. Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί σε καταχωρήσεις που υπάρχουν στο διαδίκτυο, τα La Pasteria χαρακτηρίζονται με ένα μόνο σύμβολο «€»? Κάτι που σημαίνει ότι είναι πάρα πολύ φθηνό. Την ίδια διαβάθμιση έχουν συνήθως εστιατόρια του ύφους σουβλατζίδικου ή μαγεριά. Μυστήριο…

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 20%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια