Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Ιλίσια - Χίλτον, Αθήνα
Δεκ
23
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
26-36

ΓΕΥΣΗ: 4 – Και μάλιστα από δύο επισκέψεις
ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ: 4 - Όπως παραπάνω
Χώρος: 3 – Ένα μικρό ψεγάδι - βλ. ΥΓ2
VfM: 3 – Τσιμπημένο αλλά το αξίζει
ΘΑ ΞΑΝΑΠΑΣ; NAI

Στις συζητήσεις των μελών του ask4food πριν αρκετό καιρό, ήταν εμφανές ένα ερωτηματικό για την έλλειψη αρκετών κριτικών αλλά και για τα – στην πλειονότητα – αρνητικά σχόλια. Προφορικά, τότε, είχα εκφράσει την απορία μου, προτείνοντας ανεπιφύλακτα την επίσκεψη στο συγκεκριμένο εστιατόριο. Ήρθε η ώρα, μετά τη δεύτερη επίσκεψη, να «εκτεθώ» και γραπτώς.

Όπως και σε κάθε περίπτωση που ακους πολλά κεράσια κρατάς μικρό κοφίνι, έτσι ήταν και το mood πριν την πρώτη περσινή μας επίσκεψη, λίγο μετά τα εγκαίνια της κουκουβάγιας. Λίγο τα μαζεμένα ονόματα των σεφ, λίγο το (αναμενόμενο) στυλ, λίγο ο χώρος, η προδιάθεση ήταν αρνητική. Κάθε αμφιβολία όμως διαλύθηκε και το μόνο που έμενε ήταν να δούμε αν το εγχείρημα θα είχε διάρκεια.

Ένας χρόνος μετά λοιπόν, δεύτερη επίσκεψη, μια Δευτέρα βράδυ, κατά τις 9, λίγο πριν τις γιορτές, χωρίς κράτηση. Θεωρήσαμε ότι λόγω της ημέρας θα βρίσκαμε εύκολα τραπέζι, κάτι που επιβεβαιώθηκε. Από την άλλη μεριά, καθόλη την παρουσία μας το μαγαζί ήταν σχεδόν μόνιμα γεμάτο, κάτι που μας εξέπληξε θετικά. Ο κόσμος; Εντάξει, λογικό είναι ένα τέτοιο εστιατόριο να προσελκύει ένα μεγάλο μίγμα από celebrities, wannabees, γόνους, επιχειρηματίες, ντόπιους και ξένους, κ. λπ. Για όσους αρέσει και λίγο κουτσομπολιό, ιδανικό περιβάλλον. Για τους έχοντες σχετική αλλεργία, λίγο υπομονή, θα σας αποζημιώσει το φαγητό για το οποίο εξάλλου πήγατε εκεί. Με λίγα λόγια, χαλαρώστε και απολαύστε το.

Ο χώρος τεράστιος, σε σχήμα περίπου Γ με την ανοιχτή κουζίνα όπου μπορεί κανείς να βλέπει τους σεφ την ώρα της δημιουργίας αλλά και όλα τα πιάτα που βγαίνουν από εκεί. Ο χώρος για τους καπνίζοντες στη μία πλευρά (προς τη Χ, Μέξη) - ο καπνός δεν μας ενόχλησε.

Το σέρβις; Άψογο από την πρώτη στιγμή ως την τελευταία. Ευγένεια, σωστή (και λεπτομερειακή όπου χρειάζεται) πληροφόρηση, σωστό timing. Επίσης – ευχάριστη έκπληξη - οι ίδιοι οι σεφ κυκλοφορούν στον χώρο και επιβλέπουν τη λειτουργία του, παρεμβαίνοντας όπου χρειάζεται.

Καλωσόρισμα με καλαθάκι ψωμιών και βούτυρο πασπαλισμένο με αυγοτάραχο. Τα ψωμάκια – τρία είδη – φρεσκοζυμωμένα και πολύ νόστιμα. Εννοείται και μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό.

Στη συνέχεια:

Σαλάτα με παντζάρια, κατσικίσιο τυρί, χαρούπι, πορτοκάλι και σταφίδες (14 ευρώ): Πρωτότυπα στημένη, το τυρί «απλωμένο» στην επιφάνεια του πιάτου, κάτω από τα υπόλοιπα περιεχόμενα. Ένα εξαιρετικό σύνολο.

Λαδένια με μπιφτεκάκια στη σχάρα και φέτα (14 ευρώ): Η παραδοσιακή πίτα με μπιφτεκάκια και φέτα on top και, έξτρα μπόνους, τσιπς κρεμμυδιού.

Γύρος κατσικίσιος με γιαούρτι με δυόσμο, τομάτα και κρεμμύδι (21 ευρώ): Έχοντας δει το συγκεκριμένο πιάτο σε φωτό πριν την επίσκεψή μας, ήμασταν προετοιμασμένοι να το παραγγείλουμε. Δυστυχώς δεν υπήρχε στο μενού. Ο σεφ Μάνος Ζουρνατζής που έκοβε βόλτες εκεί τριγύρω μας πληροφόρησε ότι δεν υπήρχε εκείνη τη μέρα (που σημαίνει ότι εκτυπώνουν μενού κάθε μέρα;) και έτσι ξεκινήσαμε την αναζήτηση για κάτι άλλο. Ο σεφ όμως επέστρεψε για να μας πληροφορήσει ότι υπήρχαν 1-2 μερίδες και θα μπορούσαμε να παραγγείλουμε! Θα μου πείτε – και εύλογα: Πας στην coocouvaya για να φας γύρο; Ναι γιατί όπως καταλαβαίνετε το θέμα των πρώτων υλών παίζει σημαντικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα. Έτσι κι εδώ, το αποτέλεσμα ήταν λουκούμι.

Πρέπει να τονιστεί ότι όλες οι μερίδες είναι υπέρ του δέοντος πλούσιες – κόντρα στην πεποίθηση ότι σε τέτοιου ύφους εστιατόρια θα φύγεις πεινασμένος. Παρόλο που δεν υπήρχε αρκετός χώρος για γλυκό, το… αποτολμήσαμε.

Πολίτικο τσουρέκι με παγωτό χαλβά και κρέμα μαχλέπι (11 ευρώ): Γενικώς δεν είμαι των γλυκών και δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Όσο για το συγκεκριμένο: Άνετα προγραμμάτιζα μια επίσκεψη μόνο για αυτό. Τι να πρωτοσχολιάσω; Τη καραμελωμένη κόρα του τσουρεκιού; Το παγωτό χαλβά; Δεν υπάρχουν λέξεις για να περιγράψω αυτήν την πανδαισία γιατί θα λογοκρίνονταν, οπότε σταματώ εδώ.

Το «χύμα» κρασί, όπως θα λέγαμε, είναι κρασί συσκευασμένο σε φιάλη από τον Γιάννη Γκιρλέμη και προσφέρεται και σε ποτήρι. Επιλέξαμε ένα μπουκάλι ροζέ syrah – τίμιο ταίρι του φαγητού μας.

Ο λογαριασμός έκλεισε στα 80 ευρώ. Προφανώς όχι το εστιατόριο της καθημερινής μας διατροφής αλλά σίγουρα μιας σπέσιαλ συγκυρίας. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.

ΥΓ1. Για την ιστορία, η πρώτη επίσκεψη περιλάμβανε χορτόπιτα, κοκκινιστό με πατάτες τηγανιτές και σουβλάκι άγριου χοίρου. Όλα βαθμολογούνται με 4. Αν τα βρείτε στο μενού, μην διστάσετε.

ΥΓ2. Ας προσέξουν λίγο τις αντρικές τουαλέτες – δεν συνάδουν με την υπόλοιπη εικόνα του μαγαζιού.