Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Cafe - Restaurants - Κολωνάκι - Λυκαβηττός, Αθήνα
Δεκ
27
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Πρώτα απ’ όλα Χρόνια Πολλά & Καλά σε όλους τους χρήστες του Ask4food και τους συντελεστές του!

Σας έχει συμβεί ποτέ να είστε στο κέντρο της Αθήνας για ραντεβού και να σας παίρνουν τηλέφωνο τελευταία στιγμή λέγοντάς σας ότι θα πρέπει να αναβληθεί για 1-2 ώρες? Επίσης σας έχει συμβεί να περνάτε τότε μπροστά από διάφορα καφέ και να σας απωθεί η ιδέα να κάτσετε σε αυτά μόνοι σας για να περάσετε αυτό το διάστημα, αφού σας φαίνονται είτε απρόσωπα είτε με τρελή βαβούρα? Κάπως έτσι την πάτησα κι εγώ πριν από μερικές ημέρες, όταν βρέθηκα στο Κολωνάκι και έφαγα προσωρινή «πόρτα» από φίλο μου που θα βρισκόμασταν για βόλτα.

Ο καιρός βροχερός οπότε δεν με ενθουσίαζε και πολύ η ιδέα να σουλατσάρω χαζεύοντας βιτρίνες. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να αποφύγω τα καφέ που βρίσκονται γύρω από την πλατεία Κολωνακίου γιατί οι θαμώνες τους δεν είναι ακριβώς του στυλ μου και να πάω προς την Χάριτος. Έτσι πήρα τον δρόμο για εκεί με σκοπό να μπω σε όποιο καφέ μου δίνει την αίσθηση που θα μπορούσε να με φιλοξενήσει για το επόμενο δίωρο.

Στο στενό της Χάριτος έπεσα μπροστά στο Ντεμοντέ και αν και είναι ένα επίπεδο πιο κάτω από τον πεζόδρομο (είναι σαν ημιυπόγειο προσόψεως), από τις κλεφτές ματιές που του έριξα με τράβηξε πάρα πολύ ο χώρος του και το ότι έδειχνε ότι επικρατούσε σε αυτό ηρεμία. Έτσι κατηφόρισα τα σκαλοπάτια του και σύντομα καθόμουν σε ένα από τα τραπέζια του. Το σχέδιο ήταν απλό: Θα καθόμουν εκεί πίνοντας τον καφέ μου και χαζεύοντας κριτικές στο Ask4food για να περάσει η ώρα. Αγαπημένη ασχολία!
Εκείνη την ώρα, που ήταν νωρίς το απόγευμα, υπήρχαν άλλες 2 ακόμα παρέες. Ένα ζευγαράκι και μία –μάλλον – φοιτητοπαρέα που έδειχναν να έχουν αράξει για τα καλά και να το έχουν ρίξει στην κουβεντούλα κάνοντας όμως λίγο παραπάνω φασαρία απ’ ότι του ύφος του Ντεμοντέ θα επέτρεπε.

Ο χώρος με κέρδισε με μιας. Είχε κάποια μοντέρνα στοιχεία αλλά τα περισσότερα είδη διακόσμησης παρέπεμπαν στο παρελθόν και μάλιστα με τόνους ρομαντισμού. Όλα τα τραπέζια όπως και τα καθίσματα, ήταν εντελώς ανόμοια μεταξύ τους. Στο μέγεθός τους, το ύψος τους, τα υλικά τους, το ύφος τους. Κι όμως αυτό έδενε άψογα και το αποτέλεσμα ήταν πολύ γλυκό. Το μάτι σου τραβάνε τα πολλά φυτά (μάλιστα ένα μπέντζαμιν είναι στολισμένο με αναμμένα φωτάκια), οι μοντέρνοι πίνακες, το παλιό ψυγείο Εσκιμό, τα φωτιστικά δρόμου και το πανέμορφο ξύλινο πάτωμα. Όμως αυτό που δεσπόζει στον χώρο είναι η μεγάλη μεταλλική σκάλα με λευκό, σκαλιστό κάγκελο εποχής που οδηγεί στο υπόγειο (που είναι οι φροντισμένες τουαλέτες τους) και ο ορθάνοιχτη σπιτική κουζίνα τους που υπάρχουν κρεμασμένα όλα τα εργαλεία μαγειρικής/ζαχαροπλαστικής.

Πάνω στον πάγκο της κουζίνας τους υπάρχουν συσκευασίες με τα μπισκοτάκια που ετοιμάζουν οι ίδιοι τα οποία προφανώς είναι προς πώληση. Τη μουσική που μου έκανε παρέα θα τη χαρακτήριζα έθνικ, στο ύφος του café Del Mar. Ο χώρος ήταν απόλυτα μέσα στα γούστα μου και θεωρώ ότι είναι το μεγάλο πλεονέκτημά τους. Η Amelie μάλλον θα τον συμπαθούσε επίσης…

Ήρθε άμεσα ο νεαρός που παίρνει παραγγελίες και στην καλύτερη θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω αδιάφορο. Απλά μου άφησε το νερό σε μία ωραιότατη γυάλινη κανάτα με πώμα από φελλό και τον κατάλογο. Ούτε χαμόγελα, ούτε αμεσότητα, ούτε πολλά πολλά. Ευτυχώς λίγο αργότερα, όταν ζήτησα πληροφορίες για κάποια πιάτα τους μου έδειξε ένα άλλο πρόσωπο, πιο ευγενικό και επαγγελματικό αλλά και πάλι ήταν αρκετά αποστασιοποιημένος.

Ενώ έλεγα να πάρω καφέ, τράβηξαν την προσοχή μου οι σοκολάτες τους κι έτσι παρήγγειλα μία ζεστή, μαύρη που είχε πάνω από 60% κακάο (αν θυμάμαι καλά, γύρω στο 64%). Λίγο αργότερα έβλεπα τον –μάλλον- ιδιοκτήτη να την ετοιμάζει με μεγάλη προσοχή μέσα στην κουζίνα. Το «στοίχημα» με αυτού του είδους τα ροφήματα είναι να παραμείνουν σε σωστή σύσταση έστω κι αν έχουν μείνει αρκετή ώρα στην κούπα σου, κάτι που θεωρώ πως έχει να κάνει με τα καλά υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί. Τότε μου μπήκε και η ιδέα να δω αν είναι καταχωρημένο στο Ask4food. Αν και δεν το περίμενα, ήταν ήδη καταχωρημένο αλλά χωρίς να υπάρχει καταγεγραμμένη κάποια κριτική. Εκεί μου μπήκαν οι πρώτες ιδέες να παρατείνω λίγο την επίσκεψή μου και να τσιμπήσω και κάτι.

Η σοκολάτα μου προσφέρθηκε σε μία κούπα με άρωμα εποχής, πολύχρωμες χαρτοπετσέτες και μία γυάλινη καμπανούλα μινιατούρα με δικά τους μπισκότα σε σχήμα μικρής καρδιάς. Ενώ απολάμβανα την σοκολάτα μου, είπα να χαζέψω την κατάλογό τους αφού από το service τους ενημερώθηκα πως ό, τι σερβίρουν είναι αυστηρά ετοιμασμένο από τους ίδιους. Στον κατάλογο δεν βρήκα πολλές επιλογές αλλά κάποιες για αλμυρά πιάτα τους (τάρτες) και σαλάτες, μου φάνηκες ενδιαφέροντα και ελκυστικά. Επίσης τα γλυκά τους δεν αναγράφονται στον κατάλογο αλλά ανακοινώνονται σε έναν πίνακα στον τοίχο τους, αφού απ’ ότι κατάλαβα δεν είναι σταθερά αυτά που ετοιμάζουν. Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει πολύ αυτή ιδέα του να αλλάζουν τακτικά (ίσως και καθημερινά) τα γλυκά τους.

Επειδή είχα ακόμα χρόνο στη διάθεσή μου αλλά κι επειδή μου τράβηξαν έντονα τη προσοχή, επέλεξα μία τάρτα με σπανάκι, φέτα και λιαστή ντομάτα αλλά κι ένα μιλφέιγ με κρέμα μήλου.

Θα ήμουν άδικος αν έλεγα πως ό, τι δοκίμασα δεν ήταν νόστιμο. Και τα δύο ήταν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπέστατα, όμως η ένστασή μου έχει να κάνει με το μέγεθός τους σε συνάρτηση με τις τιμές τους. Πιο πολύ μου φάνηκε υπερβολική η χρέωση των 7 € για το γλυκό. Περίμενα κάτι πιο εντυπωσιακό και ευφάνταστο. Στην ουσία, αυτό που μου σερβιρίστηκε ήταν δύο φύλλα σφολιάτας που στο κέντρο τους είχαν βάλει μία στρώση κρέμας με γεύση μήλου, απλά συμπαθητική. Το στα μάτια μου, απλοϊκά στημένο αυτό πιάτο, συμπλήρωνε η άχνη ζάχαρη που το είχαν πασπαλίσει. Κι έρχομαι και λέω τώρα. Για την τιμή αυτή δεν θα μπορούσαν να το κάνουν λίγο πιο πλούσιο, έστω και στην εμφάνιση? Να κόψουν λίγο μήλο για να συμπληρώσουν τη σύνθεση, να προσθέσουν μία κουταλιά μαρμελάδα ή να βάλουν κάτι άλλο για να το κάνουν λίγο πιο παιχνιδιάρικο? Τίποτα.

Για να γκρινιάξω λίγο παραπάνω, σε πρόσφατο ταξίδι μου στο Βερολίνο επισκέφθηκα το KEMPINSKI ADLON hotel για να απολαύσω το τσάι μου. Μία επίσκεψη εκεί, είναι πραγματικά εμπειρία. Μιλάμε για ένα από τα πιο ιστορικά hotels του Βερολίνου, 50 μέτρα από την πύλη του Βραδεμβούργου, που επάξια σηκώνει το βάρος των 5 αστεριών του. Συνόδεψα το αφέψημα μου με ένα στρούντελ μήλου, που ετοιμάστηκε εκείνη τη στιγμή. Η παρουσίαση του γλυκού ήταν απίστευτη, αφού το συνόδευαν με τσιπς αφυδατωμένου πράσινου μήλου, πραγματική σαντιγύ και ένα κανατάκι με βανίλια σε ρευστή μορφή.

Η γέμιση πλούσια και σε απίστευτη ισορροπία. Λοιπόν, σε έναν τέτοιο χώρο που η διακόσμηση μαρτυρούσε απίστευτη χλιδή, με ένα καλοκουρδισμένο και συντονισμένο service που σε σκλάβωνε με τον επαγγελματισμό και την ευγένειά του και με ένα τόσο εξαιρετικό γλυκό που η γεύση του έχει γίνει ένα με την αίσθηση εκείνης της χειμωνιάτικης νύχτας, κλήθηκα να πληρώσω ακριβώς το ίδιο ποσό, δηλαδή 7 €. Τα συμπεράσματα δικά σας…

Επίσης η αλμυρή τάρτα φαίνονταν ξεκάθαρα ότι είναι δικής τους ετοιμασίας αλλά και πάλι δεν ήταν κάτι που με άφησε άφωνο. Αν σκεφτείς ότι η τιμή της ήταν σχεδόν κανονικής μερίδας φαγητού, ούτε το αίσθημα της πείνας μου ικανοποίησε. Θα τα χαρακτήριζα και τα δύο ως σνάκ, οπότε στη τιμή τους υπάρχουν περιθώρια κουρέματος. Φυσικά, δεν ξεχνάω ότι το κοινό τους ίσως είναι άτομα που ζούνε και εργάζονται στο Κολωνάκι και τα οποία να θεωρούν απόλυτα φυσιολογικά τα 20 euro για ένα ρόφημα και 2 σνακς. Εκεί πάω πάσο…

Έφτασε η ώρα να φύγω λοιπόν, με ανάμεικτα συναισθήματα από αυτή την επίσκεψή μου, κι ενώ μου άρεσε η ιδέα του ότι ο ιδιοκτήτης είχε βγει στην εξώπορτά τους για να καπνίσει, δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση το ότι όταν πέρασα από μπροστά του φεύγοντας, ούτε με χαιρέτησε, χαμογέλασε ή ευχαρίστησε για την επίσκεψή μου. Αυτό μου φάνηκε λίγο απογοητευτικό γιατί το όλο στήσιμο του Ντεμοντέ δείχνει να είναι βασισμένο στην φιλοσοφία που ποντάρει στη προσωπική επαφή και επικοινωνία. Ένα χαμόγελο κι ένα «ευχαριστούμε» θα ήταν ευπρόσδεκτα επαγγελματικό αλλά πάνω απ’ όλα ανθρώπινο.

Για να καταλήξω, θα ξαναπήγαινα γιατί μου άρεσε πολύ ο χώρος αλλά μάλλον θα έμενα μόνο στην παραγγελία ενός ροφήματος, που ήταν πολύ καλό. Αν φυσικά και πάλι το service τους ακολουθούσε την ίδια τακτική και αντιμετώπιση, μάλλον δεν θα ήμουν από τα άτομα που θα συνέχιζε να τους προτιμά.