Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αμπελόκηποι, Αθήνα
Δεκ
30
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Λίγο πριν ποστάρω την συγκεκριμένη κριτική και κάνοντας μια βόλτα στο ask, το μάτι μου έπεσε επάνω στην κριτική του World. Διαβάζοντας την, γύρισα χρόνια πίσω, τότε που έκανα τα πρώτα μου βήματα στο site, αρχικά διαβάζοντας τις κριτικές των παλαιών χρηστών και στη συνέχεια αρχίζοντας δειλά δειλά να γράφω τις δικές μου.

Βήματα αργά αλλά σταθερά χωρίς να είναι οι κριτικές αυτοσκοπός μου, έχοντας ως υπόδειγμα τον μεστό και τεκμηριωμένο λόγο των πρώτων στη λίστα Fratello και World, οι κριτικές των οποίων με βοήθησαν να βελτιωθώ και να φτάσω εδώ που έφτασα.

Αναμνησιακή λοιπόν και η παρούσα κριτική, μιας και η επίσκεψη στο Λυχνίο μόνο αναμνήσεις σου ξυπνάει. Κατοικοεδρεύει δίπλα στις άχαρες πολυκατοικίες της Ριανκούρ και αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε ανακαίνιση, θέλοντας να κρατήσει αυτό το αγνό, λιτό και απέριττο της παλιάς Αθήνας. Μικρή αυλή, σιδερένια κάγκελα, σιδερένια βαριά πόρτα στην είσοδο και παλιά μαρμάρινα σκαλιά που σε οδηγούν στο εσωτερικό του μαγαζιού. Εκεί ο χώρος χωρίζεται σε δωμάτια με κλασσικές καρέκλες και τραπέζια, ανοιχτόχρωμους τοίχους γεμάτους με καδράκια από ταινίες ή διαφημίσεις του παρελθόντος.

Ο ιδιοκτήτης μας κέρδισε με γκολ από τα αποδυτήρια. Μια κυρία της παρέας νήστευε και το μάθαμε αφού είχαμε κλείσει το τραπέζι. Εκ νέου τηλέφωνο και λύθηκε άμεσα το πρόβλημα μας. Ο ιδιοκτήτης φρόντισε και είχε και μια μερίδα φρέσκα καλαμαράκια.
Μιας και ήμαστε μεγάλη παρέα, ένα δωμάτιο του μαγαζιού ήταν κλεισμένο για μας, οπότε νοιώσαμε άκρως οικογενειακά, Κυριακή μεσημέρι στο σπίτι της γιαγιάς, έτοιμοι να γευτούμε τα καλούδια της που ήταν γλύκισμα για όλους μας, αλλά ο παππούς γκρίνιαζε για να την πειράξει.

Ψωμάκι με λαδορίγανη ψημένο στη σχάρα. Καψάλα το ζητούσαμε στη γιαγιά μου και εκείνη δεν μας χαλούσε χατίρι.

Σπέσιαλ μπιφτέκι στη σχάρα. Εδώ αρχίζω και πιστεύω ότι το συγκεκριμένο έδεσμα είναι το παραδοσιακό πιάτο των Αθηνών. Το έχω συναντήσει σε πολλές ταβέρνες με ελάχιστες διαφορές. 2 μπιφτέκια μεσαίου μεγέθους στη σχάρα, φουλ κιμαδίσια, γευστικά και ζουμερά, ολίγον spicy, σκεπασμένα από ψιλοκομμένη ντομάτα και πιπεριά, για την γεύση και την δροσιά.
Κολοκυθάκια τηγανιτά χωρίς ίχνος λαδίλας, τραγανά και μαεστρικά τηγανισμένα όπως και οι πατάτες. Συνοδεία σκορδάτου τζατζικιού ήταν απόλαυση διαχρονική.

Στα ίδια επίπεδα και η τυροκαυτερή, που δικαίωσε το όνομα της στο κάψιμο.

Κολοκυθοκεφτέδες και τοματοκεφτέδες, αφράτοι μέσα τραγανοί έξω, με αρκετά μυρωδικά και τυράκι και εδώ τα εύσημα στο τηγάνισμα.

Χόρτα εποχής, σαν να μαζεύτηκαν από τον παππού στον πρωινό του περίπατο, σε θερμοκρασία δωματίου που απογειώθηκαν με το λαδολέμονο.

Λουκάνικο στη σχάρα, μικρό κομμάτι μόνο για ορεκτικό, καλή η γεύση του.

Τυροπιτάκια σπιτικά πλούσια σε τυρί φέτα, ωραία τηγανισμένα και στεγνά από λάδι.

Για τα καλαμαράκια που έκανα μνεία στην αρχή, συμπληρώνω ότι ο μάγειρας είναι άριστος ψήστης, σωστός καλλιτέχνης.

Αρνί στον φούρνο, ωραία μαγειρεμένο συνοδεία από κυδωνάτες πατάτες, το οποίο ήταν πιάτο ημέρας και με αποζημίωσε πλήρως. Έλιωνε στο στόμα, ελαφρά σκορδάτη γεύση, με λίγο λίπος μόνο για την γεύση.

Για το τέλος, επειδή όσο νάναι μια λιγούρα την είχαμε και έπρεπε να συνοδεύσουμε με κάτι το γευστικό λευκό κρασί αλλά και το ρακί, πήραμε και ½ παιδάκια τα οποία ήταν γλύκισμα. Και εδώ να υπενθυμίσω ότι τα παιδάκια τρώγονται με τα χέρια διότι αλλιώς, εκτός των άλλων, χάνεται και η μισή απόλαυση.

Μας κέρασαν σπιτική καρυδόπιτα την γνωστή μελαχρινή, η οποία ήταν νόστιμη και σωστά σιροπιασμένη.

Δώσαμε 17 ευρώ το άτομο, ποσό νορμάλ αφού φύγαμε σκασμένοι από φαγητό και φυσικά ευχαριστημένοι.
Για να φρεσκαριστούν οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων, σίγουρα το Λυχνίο μπαίνει σημαιοφόρος στις ταβέρνες παλαιάς κοπής. Είναι αυτό που γράφει, γι’ αυτό άλλωστε αντέχει και 40 χρόνια.

Κλείνοντας, μιας και ο χρόνος φεύγει γιατί δεν μας αντέχει, αλλά και για να δώσει τη θέση του στον νέο, εύχομαι υγεία και ευτυχία για το 2016 και ένα μεγάλο μπράβο στους γνωστούς - άγνωστους (ξέρουν αυτοί) χρήστες του ask, που κοπιάζουν γράφοντας κριτικές και προσπαθούν να βελτιώσουν την παροχή υπηρεσιών των χώρων εστίασης χωρίς να κόπτονται χρόνου και χωρίς να είναι το μοναδικό πράγμα που δίνει νόημα στη ζωή τους.