Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
KOI
Ιαπωνία - Sushi - Πασαλιμάνι - Φρεαττύδα, Αθήνα
Ιαν
06
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Καλή Χρονιά να έχουμε! Το 2016 να μας υποδεχτούν όλα τα λιμάνια που πάντα επιθυμούσαμε να επισκεφτούμε!

Τις ευχές μου στους συντελεστές του Ask4food και σε όλους τους χρήστες που συνεχίζουν την «ενεργή δράση» τους αλλά και σε όσους αφήνουν σημάδια ότι παρακολουθούν την ροή των κριτικών που ανεβαίνουν, έστω και αν οι ίδιοι ανεβάζουν πλέον κριτικές λίγο πιο σπάνια. Μια έξτρα μνεία στον φίλο World που μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα με αισθητή την απουσία του, έκανε την εμφάνιση του κάνοντάς με πολύ χαρούμενο! Mpiskotos, Pass 1, Dorfmeister (που έχω υποψίες για το μεταλλικό παρελθόν σου) μας λείπει η συχνότερη παρουσία σας.

Επέλεξα μία άκρως θετική κριτική για τις πρώτες μέρες του νέου έτους για να ξεκινήσω με ένα γερό 4άρι! Να μπούμε με το δεξί! Και μακάρι όλες οι κριτικές που θα γράφουμε να είναι μετά από μία επίσκεψη που μας ικανοποίησε πλήρως!

Μετά από Κυριακάτικη βόλτα στο Πασαλιμάνι και μεγάλη προσπάθεια να προσπεράσαμε το παιδομάνι που είχε ξαμολυθεί και τους πανικόβλητους γονείς που ματαίως προσπαθούσαν να επιβάλουν τάξη στα αλαφιασμένα βλαστάρια τους, φτάσαμε στο ΚΟΙ. Στο μυαλό μου είχα το ΚΟΙ που βρίσκεται κοντά στο Σύνταγμα, τον όχι και τόσο λειτουργικό χώρο του αλλά και τις ουρές πελατών που συνήθως συναντάς όταν το πλησιάζεις. Στο ΚΟΙ του κέντρου είχα κάνει μία προσπάθεια πριν από ένα χρόνο αλλά μία που μπήκα και μία που βγήκα, αφού δεν υπήρχε καρέκλα ούτε για δείγμα. Αυτό όμως, το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να μου επιβεβαιώσει τις φήμες που είχα ακούσει για καλό και φθηνό σούσι και να μου αφήσει ένα γερό απωθημένο.
Όταν η αγαπημένη Πειραιώτισσα φίλη μας, μας πρότεινε να επισκεφτούμε το νέο αδερφάκι του στο Πασαλιμάνι, πραγματικά δεν ήξερα τι θα έπρεπε να περιμένω και πόσο ψηλά να θέσω τον πήχη.

Από χώρο, από γεύση, από τιμές, από Service. Πριν δώσω όποια ακόμα πληροφορία, δεν κρατιέμαι να μη πω ότι όλα μα όλα ήταν άψογα!
Η επίσκεψή μου είχε πραγματοποιηθεί αρκετό καιρό πριν. Στα τελειώματα του Οκτώβρη, όταν ήταν ακόμα στα ξεκινήματά τους.
Φτάσαμε εκεί στις 13:30 και εκείνη την ώρα ήταν ακόμα χαλαρά. Ήμασταν 2-3 παρέες. Γιατί ο Έλληνας εκείνη την ώρα πίνει ακόμα τον καφέ του. Σε διάστημα μισής ώρας, όλο το κατάστημα γέμισε τόσο, που θεωρήσαμε σωστή κίνηση να επισπεύσουμε λίγο την παραμονή μας για να δώσουμε το τραπέζι μας σε άλλες παρέες που περίμεναν όρθιες. Ένα σημαντικό συν του χώρου είναι η σωστή και αραιή κατανομή των τραπεζιών που σου επιτρέπει να τρως άνετα και χωρίς τους άλλους πελάτες σε απόσταση αναπνοής. Τα τραπέζια δεν είναι πολύ μεγάλα, αλλά το service τους μαζεύει πραγματικά αστραπιαία όποιο πιάτο αδειάζει, οπότε και δεν δημιουργείτε συμφόρηση.

Και μιας και μιλάμε για τον χώρο, είναι κι αυτός ένα ακόμα (από τα πολλά) συν τους. Μεγάλος και άνετος. Θα τον χαρακτήριζα μίνιμαλ και «βιομηχανικού» ύφους. Πολλή διακόσμηση δεν θα δείτε, ούτε πολλά χρώματα, ούτε δράκους (ο απόλυτος αντίποδας από τα Κινέζικα/Ταιλανδέζικα κτλ που είναι φουλ κι από τα δύο αυτά). Επικρατεί το ξύλο σε τοίχους και τραπέζια. Βαριές, designάτες καρέκλες, φωτιστικά ριζόχαρτου αλλά και μικροί διακριτικοί προβολείς. Το μοναδικό σχεδόν χρώμα στον χώρο, δίνει ένα φυτό μπονσάι που είναι πάνω στον πάγκο της κουζίνας τους και η μεγάλη, κόκκινη βούλα (σήμα κατατεθέν της Χώρας τους Ανατέλλοντος ηλίου) στο ύφασμα που όσοι ετοιμάζουν το σούσι, έχουν περασμένο στο μέτωπό τους.

Κλασικά αυστηρές γραμμές, όπως μας έχουν μάθει χρόνια τώρα οι Ιάπωνες, που όμως αποδίδουν μία αίσθηση απίστευτης τάξης. Γιατί ας μη ξεχνάμε ότι η τάξη είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας γι αυτή τη χώρα. Ίσως αυτό να τους έχει βοηθήσει στο να είναι η 2η χώρα παγκοσμίως με τον μικρότερο αριθμό ανθρωποκτονιών αλλά και απόπειρες αυτών. Και για να επανέλθω στον χώρο, μου φάνηκε ιδανικός για το είδος και την κουζίνα που πρεσβεύουν.

Όσον αφορά το service, μας ανέλαβαν δύο άτομα, μία νεαρή κι ένας νεαρός που κοινό παρονομαστή τους είχαν την απίστευτη ευγένεια και χαμόγελο. Ο νεαρός είχε χαρακτηριστικά που προδίδανε την ασιατική καταγωγή του. Τα Ελληνικά του ήταν κάτι παραπάνω από άψογα και το μόνο που τα συναγωνιζότανε ήταν η αμεσότητά του. Φόραγαν μαύρη στολή. Φεύγοντας δεν άντεξα, πλησίασα έναν από τους συνιδιοκτήτες του και του είπα ότι έχουν κάνει πάρα πολύ καλή επιλογή στα άτομα που απαρτίζουν την εξυπηρέτησή τους. Γιατί σ αυτόν τον τόπο καλό είναι να ακούγεται και καμιά καλή κουβέντα κι όχι μόνο μίρλα και γκρίνια.

Κι εδώ έρχεται η στιγμή να σας ανοίξω την καρδιά μου και να το παραδεχτώ. Ε ναι λοιπόν, δεν έχω ιδέα πως κρατάνε τα chopsticks!! Τα χαστούκια ήταν συνεχόμενα, το ένα μετά το άλλο, βλέποντας όλα τα παιδαρέλια γύρω μου να τα κρατάνε με τέτοια άνεση σαν να έχουν μεγαλώσει τρώγοντας το κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο με δαύτα! Κι εκείνη τη στιγμή που άρχιζε να με λούζει κρύος ιδρώτας σκεφτόμενος ότι θα ζητήσω πάλι πιρούνι, η φίλη της παρέας μας, σήκωσε το sake και το έφερε στα χείλη της με κινήσεις και χάρη γκέισας (κρατώντας το ειδικό σκεύος αγκαλιασμένο, από τα πλάγιά του αλλά κι από κάτω)! Αυτό ήταν το τελειωτικό χτύπημα! Ευτυχώς και να την έχει καλά ο Μεγαλοδύναμος, η νεαρή σερβιτόρα με γλύτωσε από την άβολη κατάσταση που είχα περιέλθει και μου έφερε easy chopsticks.

Ούτε που ήξερα ότι υπάρχουν. Είναι τα συνηθισμένα ξυλάκια αλλά στο τελείωμά τους είναι πιασμένα με ένα λαστιχάκι κι αυτό βοηθάει πολύ στο να τα συντονίζεις στη κίνηση. Αλληλούια! Την λάτρεψα γι αυτό! Επιτέλους ένοιωσα κι εγώ μέλος (έστω και fake) αυτής της ομάδας που ονομάζεται «ξέρω πώς να τρώω με chopsticks» και η οποία αριθμεί στην Ελλάδα πολλά περισσότερα μέλη απ’ όσα θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ! Πάντως το έχω αφήσει πολύ και νομίζω ότι πρέπει να μάθω επιτέλους να τα χρησιμοποιώ.

Όπως ανέφερα και παραπάνω, πήραμε sake που σερβίρεται πάντα χλιαρό κι ανεξάρτητα απ’ ότι οι περισσότεροι νομίζουν, χτυπάει αρκετά στο κεφάλι αφού έχει συνήθως 18-20 % αλκοόλ. Επειδή η γεύση του είναι ευχάριστα γλυκιά (λέγεται ότι θυμίζει κεράσι, κάτι το οποίο δεν μπορώ να πω ότι ασπάζομαι), αν δεν φανείς εγκρατής μπορείς να πιείς μεγάλες ποσότητες από αυτό το παραδοσιακό ποτό τους που συνήθως προέρχεται από ζυμωμένο ρύζι. Και λέω συνήθως γιατί στην Ιαπωνία με τον όρο sake χαρακτηρίζουν κάθε αλκοολούχο ποτό. Και για να προσθέσω μία ακόμα πληροφορία, ήταν ποτό που αρχικά απολάμβαναν άτομα που άνηκαν στις ανώτερες κάστες τους ή είχαν τον τιμητικό τίτλο του σαμουράι.

Εκτός του sake πήραμε και Ιαπωνική μπύρα Sapporo που δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε. Είμαι λάτρης της Weiss μπύρας και προτιμώ κυρίως τις Βαυαρικές, Τσέχικες και- με μεγάλη περηφάνια- Ελληνικές. Η Sapporo μου έδινε την αίσθηση ότι έπινα κάτι φρουτώδες και ανθρακούχο. Καμία σχέση με την μεστή γεύση της μπύρας. Από την άλλη, μία κλασική μπύρα ίσως να μη ταίριαζε με την γεύση του σούσι. Γούστα όμως είναι αυτά…

Ήμασταν τρία άτομα και ξεκινήσαμε όλοι μας με την πιο διάσημη σούπα τους, την Miso. Περιέχει μικρούς κύβους τοφού (είδος τυριού από γάλα σόγιας που και σαν γεύση και σαν πυκνότητα δεν έχει καμιά σχέση με τα τυριά που συνήθως δοκιμάζουμε οπότε σε κάποιους ίσως ξενίσει η γεύση τους), φύκια και ζωμό από πάστα φασολιών σόγιας (3 €). Πολύ ελαφριά και διακριτική γεύση που ή θα αγαπήσεις ή θα σε αφήσει εντελώς αδιάφορο. Επειδή εγώ είμαι λάτρης παντός είδους σούπας, την απόλαυσα. Μας σερβιρίστηκε σε μέτρια ως ζεστή θερμοκρασία. Απ’ ότι ξέρω, στην Ιαπωνία αυτή τη σούπα την τρώνε συχνά ακόμα και στο πρωινό τους και μάλιστα το 75% του πληθυσμού τους την γεύονται τουλάχιστον μία φορά την ημέρα. Είναι η πιο ευρέως διαδεδομένη σούπα τους, οπότε φανταστείτε για τι μεγέθη και ποσότητες μιλάμε…

Κι έρχομαι τώρα στα είδη σούσι που πήραμε. Πριν τα απαριθμήσω θα πω ότι όλα ήταν εξαιρετικά σε παρουσίαση και επαρκέστατα σε ποσότητα και υλικά. Αντίθετα απ ότι μας έχουν συνηθίσει τα αντίστοιχα εστιατόρια του χώρου, οι τιμές ήταν τουλάχιστον στο μισό ή ακόμα και στο 1/3 που στο παρελθόν μου τα έχουν χρεώσει. Τώρα θα μου πείτε: Φθηνά ήταν! Νόστιμα ήταν? Απόλαυσα την κάθε μπουκιά τους και δεν υπήρχε γεύση τους που να δοκίμασα και να με απογοητεύσει. Ίσα-ίσα, από τα 8 διαφορετικά ήδη που πήραμε δεν έμεινε… κόκκος ρυζιού! Και είναι η πρώτη φορά που πάω σε Ιαπωνικό και πραγματικά χορταίνω. Όλα τους τα πιάτα τα συνόδευαν με wasabi. Κι ενώ αρχικά δοκίμασα το wasabi μαζί με το σούσι μου, μου φάνηκε κάπως αδύναμο. Όταν όμως πήρα μία μικρή ποσότητα από σκέτο wasabi, πρέπει η θερμοκρασία του σώματός μου να ανέβηκε τουλάχιστον 5 βαθμούς!

Ένοιωσα να ανοίγει με μιας όλο το αναπνευστικό μου σύστημα. Πολύ μου αρέσει αυτή η αίσθηση που προκαλεί αυτή η πάστα. Πληροφοριακά προέρχεται από πολτοποίηση ρίζας φυτού και είναι απίστευτα θρεπτικό.
Τα είδη σούσι που πήραμε ήταν διαφορετικής τεχνοτροπίας. Κάποια χαρακτηρίζονταν ως «σάντουιτς» αφού η μορφή τους τα θύμιζε, άλλα είχαν την γνωστή σε όλους μας μορφή του τεμαχισμένου ρολού κι άλλα ήταν ρύζι καλυμμένο με το υλικό (λαβράκι, σολομό κ. α. ) που είχαμε επιλέξει από τον κατάλογό τους. Και μια και ανέφερα για τον κατάλογό τους, είναι κατατοπιστικότατος και εύκολος στη χρήση.

Πήραμε: Spicy Salmon roll (3,5 €), Nigiri seabass (4 €), Salmon Avocado (3,5 €), Spicy Shrimp (4,5 €), Parmesan roll (4,5 €), Sushi sandwich (5,5 €), Cherry Blossom (4,5 €) και California Dream (3 €). Όπως είπα και παραπάνω, ήταν όλα εξαιρετικά, πεντανόστιμα και πάρα μα πάρα πολύ προσεγμένα σε εμφάνιση αφού μας σερβιρίστηκαν άψογα τακτοποιημένα πάνω σε μαύρες πλάκες.
Στο τραπέζι μας υπήρχε επώνυμη soya σος δύο ειδών (κλασική και με λιγότερο αλάτι) και μικρά σκεύη για να τη χρησιμοποιήσεις. Όλα τακτικά και νοικοκυρεμένα!
Οπότε κλείνω κι αυτή την κριτική, πραγματικά πολύ ευχαριστημένος που έχω να γράψω μόνο θετικά σχόλια για την επίσκεψή μου.

Αν είστε μυημένοι με την Ιαπωνική κουζίνα, θεωρώ ότι είναι μία αξιοπρεπέστατη πρόταση για να γεύεστε συχνότερα την αγαπημένη σας κουζίνα χωρίς να χρειάζεται να βάλετε το χέρι σας βαθειά στην τσέπη. Αλλά κι όσοι θα θέλατε να της δώσετε μία ευκαιρία, είναι επίσης μια πολύ καλή πρόταση για να δοκιμάσετε πολλές και διαφορετικές γεύσεις. Και μην ακούσω κλισέ ατάκες απορίας για το πώς κάποιοι μπορούν και τρώνε ωμό ψάρι, φύκια κτλ (συνοδευόμενες από γκριμάτσες αποστροφής και αηδίας). Όλα στο μυαλό μας είναι. Ξεπεράστε θέματα κουλτούρας και συνηθειών. Όταν ξεψαχνίζουμε κάθε κοιλότητα από αρνίσια κεφαλάκια, τσακίζουμε τα κοκορέτσια μας και τα σπληνάντερά μας και τρώμε τα κεφαλάκια από το τηγανιτό μαριδάκι που μας σερβιρίστηκε, καλά είναι? Για πες σε έναν Αμερικάνο να κάνει τα ίδια και θα σε λούσει στο κοσμητικό επίθετο!

Το ΚΟΙ μπορεί να μην είναι το σούπερ χλιδάτο Japanese restaurant, μπορεί οι γεύσεις του να μην είναι σούπερ-ντούπερ εξεζητημένες, μπορεί να πιάτα τους να μην ετοιμάζονται από διάσημους Sushi Chefs (τίτλος που δύσκολα μπορεί να αποδοθεί σε κάποιον Ιάπωνα και ακόμα πιο δύσκολα σε κάποιον που προέρχεται από τον Δυτικό κόσμο), αλλά για εμένα στο ΓΕΝΙΚΟ ΥΦΟΣ τους (γεύση, service και πάνω απ’ όλα τιμές) είναι καραμπινάτο 4άρι και το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Υ. Γ. Σε πρόσφατη επίσκεψή μου στο προφίλ που διατηρούν στο Facebook, είδα ότι έχουν διακοσμήσει κάποιους τοίχους τους. Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη μου επίσκεψη ήταν κάπου δύο μήνες πριν και μάλιστα πρέπει να ήμουν εγώ αυτός που κατέγραψε από τότε το ΚΟΙ στους χάρτες του Ask4food. Οπότε αυτή η αλλαγή στον χώρο τους ή έγινε μετά την επίσκεψή μου ή αυτά ήταν στην πλάτη μας και δεν έπεσαν στην αντίληψή μου. Πάντως απ’ ότι είδα ταιριάζουν απόλυτα στο γενικό concept του KOI!