Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Χαϊδάρι - Αιγάλεω, Αθήνα
Ιαν
11
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Να πω την αλήθεια, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να κάνω μία παύση από το φαγητό, καθώς μέσα στις γιορτές έφαγα! Και έφαγα πολύ! Αλλά για μία ακόμα φορά την υπόσχεση που έδωσα δε μπόρεσα βρε παιδί μου να την κρατήσω. Και για αυτό φταίει το ΜΕΖΕΡΑΚΗ, που το τίμησα μέσα στο 2015 δύο φορές.
Και τώρα, 2016, η τρίτη επίσκεψη στο Μεζεράκη κι αφού τρίτωσε η καλή γνώμη που απέκτησα γι αυτό είπα να γράψω και μία κριτική.

Ως γέννημα-θρέμμα Χαιδαριώτης, 39 χρόνια τώρα στο Χαϊδάρι, μου αρέσει να προτιμώ τα εστιατόρια της περιοχής μου. Όχι μόνο για να υποστηρίξω την γειτονιά μου αλλά και γιατί έχει πραγματικά πολύ καλές προτάσεις για φαγητό. Δεν είναι τυχαίο που αν κάνεις μία βόλτα σου δίνει την εντύπωση ότι η κρίση δεν έχει αγγίξει το Χαϊδάρι αφού όλα τα εστιατόρια και οι καφετέρες είναι γεμάτα και δεν υπάρχει ανοίκιαστο κατάστημα ούτε για δείγμα! Ή τέλος πάντως, σχεδόν. Γιατί η κρίση είναι κρίση. Αλλά σίγουρα σε σχέση με άλλες περιοχές η Στρατάρχου Καραϊσκάκη παραμένει ένας εκτός κρίσης, ζωντανός δρόμος. Βέβαια η Καραϊσκάκη έχει και ωραία πεύκα και πολλούς ωραίους δημότες και έναν ωραίο δήμαρχο, που επιτρέπει τα ωραία τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια τους να κάνουν βόλτα στον πεζόδρομο και να παρκάρουν στις ράμπες για αναπήρους... Μα τι ωραίος κόσμος βρε παιδί μου...

Τέλος πάντων! Είπα τον πόνο μου και συνεχίζω για το Μεζεράκη. Τις δύο πρώτες φορές που είχα πάει ήταν καλοκαίρι και είχα κάτσει στην αυλή τους. Τον μέσα χώρο τον θυμόμουν μικρό κι έτσι όταν μου είπαν να μαζευτούμε εκεί μια παρέα τεσσάρων ατόμων είχα τις αμφιβολίες μου.

Ευτυχώς όταν φτάσαμε κατάλαβα ότι ο εσωτερικός του χώρος ήταν ευρύχωρος αν και όταν λίγο αργότερα γέμισε με πελάτες σου έδινε λίγο την αίσθηση ότι είχε υπερβολικά πολύ κόσμο. Ή μάλλον δεν σου έδινε απλά την αίσθηση, γέμισε ασφυκτικά και κυρίως με κόσμο ηλικίας 20-30 ετών. Αλλά και πάλι δεν επικρατούσε βαβούρα και μια χαρά μπορούσαμε να συζητήσουμε με την παρέα, χωρίς να χρειάζεται να φωνάζουμε για να μας ακούσει ο συνδαιτυμόνας.

Η εξυπηρέτηση γινόταν κυρίως από δύο άτομα που δεν είχα ξαναδεί παλιότερα. Ο ιδιοκτήτης που έπαιρνε μέρος στην εξυπηρέτηση τώρα έχει αποτραβηχτεί πίσω από τον πάγκο τους και έχει αναλάβει καθήκοντα DJ. Ευτυχώς δεν πειραματίζεται και συνεχίζουν να έχουν ελληνικά λαϊκά. Εκείνα τα καλά τα λαϊκά και όχι τα σκυλοτραγουδοπόπ που ακούμε κάθε μέρα.

Όπως κάθε άλλη φορά το ψωμί ήρθε μέσα σε ένα καπέλο, που το βρίσκω εξαιρετική ιδεά. Και ήταν αρκετό για να φάμε οι τέσσερίς μας!

Πήραμε στάκα με αβγά και απάκι. Ήταν πρόταση του μαγαζιού που από ότι μας είπαν είναι από τα δυνατά τους χαρτιά. Εμένα μου φάνηκε λίγο λιπαρό και αρκετά βαρύ σαν γεύση γιατί δεν συμπαθώ πολύ τα βούτυρα. Έχουμε κι ένα κορμί να βγάλουμε στην παραλία, λέμε τώρα. Οι υπόλοιποι της παρέας του άλλαξαν τα φώτα βέβαια και σε λίγο το πιάτο είχε γυαλίσει. Οπότε ευτυχώς εγώ δεν έφαγα παρά ελάχιστο κι έτσι διατήρησα το six-pack μου... (Και πάλι, λέμε τώρα..... )

Εκτός της στάκας πήραμε και κολοκυθοκεφτέδες x 2 που είναι ειλικρινά από τα πιο πετυχημένα πιάτα τους. Όταν μας τους έφεραν μόλις είχαν βγει από τη φριτέζα και άχνιζαν. Τους φέρνουν με μία σος που έχει βάση το γιαούρτι. Κάποιο μυστικό έχουν και τους κάνουν τόσο ζουμερούς. Μάλλον τους βάζουν με τη μία σε πολύ δυνατή θερμοκρασία κι ενώ από έξω ξεροψήνονται από μέσα είναι μαλακοί και διατηρούν τόσο υγρασία όση χρειάζεται να για να γευτείς το λεπτό άρωμα του κολοκυθιού και των μπαχαρικών του αλλά και των μυρωδικών, ειδικώς του δυόσμου και του μαϊντανού που προσωπικώς λατρεύω.

Και βεβαίως πήραμε και μία πράσινη σαλάτα με φράουλες. Ίσως την σαλάτα θα την ήθελα με λίγο περισσότερα υλικά αλλά και που πάλι ήταν πολύ γευστική και η φράουλα έδινε αφορμή για ένα δροσερό διάλειμμα ειδικώς αν ακολουθούσε την έντονη και πλούσια γεύση της στάκας.

Αλλά το τελειότερο πιάτο, ήταν το μοσχάρι μπρούσκο, που από ό, τι έχω καταλάβει έχει ενθουσιάσει όποιον το έχει δοκιμάσει, ανάμεσά τους κι εμάς, βεβαίως-βεβαίως. Ποιος ξέρει πόσες ώρες το μαγείρευαν και έλιωνε στο στόμα. Είχε γίνει ένα με τη κόκκινη σάλτσα το τυρί και τα χοντροκομμένα μανιτάρια. Το σερβίρουν με πατατάκια σπιτικά και πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ κάτι που θα του πήγαινε περισσότερο. Και μάλιστα σερβίρεται μέσα σε μία κόκκινη κατσαρόλα, που σε προδιαθέτει θετικότατα! Απλώς όταν σας έρθει στο τραπέζι, βγάλτε το καπάκι για να μην «παπαριάσουν» οι πατάτες!

Πήραμε επίσης κάτι σαν φαχίτας που μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχε στον κατάλογό τους γιατί θεωρείται μεξικάνικη κουζίνα. Νόστιμο και αρκετά πικάντικο, κάτι για το οποίο μας είχαν προειδοποιήσει όταν δίναμε την παραγγελία. Αλλά καθώς εμείς πίναμε ούζο, ήταν ό, τι έπρεπε για μεζές συνοδευτικός....

Για τις τιμές θα σας πω αγαπητοί μου λάτρεις του καλού φαγητού ότι οι τιμές όπως και τις άλλες φορές έτσι και τώρα είναι απόλυτα λογικές και προσιτές γι αυτό και έχει πιάσει τόσο πολύ το μαγαζί.

Το προτείνω ανεπιφύλαχτα αλλά καλύτερα πριν έρθετε να κάνετε κράτηση για να είστε σίγουροι ότι θα βρείτε τραπέζι. Εκτός αυτού να ξέρετε ότι θα βρείτε λίγο δύσκολα χώρο να σταθμεύσετε το αυτοκίνητό σας, εάν ανήκετε στην κατηγορία που θέλετε να παρκάρετε σε πολύ κοντινή απόσταση. Όμως, σας προτείνω να έρθετε με το μετρό. Την μπλε γραμμή και θα κατέβετε στο τέρμα του, Αγία Μαρίνα. Από εκεί χρειάζεστε ένα 15λεπτο περπάτημα και «τσουπ» να ‘στε στο Μεζεράκη!

Σας φιλώ και σύντομα με νέες γευστικές κριτικές, ο zacou σας!
: -): -): -): -*: -*