Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Πολίτικη κουζίνα - Νέα Φιλαδέλφεια, Αθήνα
Ιαν
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Η Ρούγα είναι πιθανότατα το αγαπημένο μου ταβερνάκι. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που με πήγε για πρώτη φορά ένας καλός μου φίλος (ή ήταν 2; Σταμάτη και Σπύρο, να είστε καλά), αλλά ακόμα θυμούνται σαν χτες αυτή την ημέρα που ο άνθρωπος και το ψωμί ήρθαν τόσο μα τόσο κοντά. Από τότε έχω κάνει κι εγώ το ίδιο καλό σε πολλούς καλοφαγάδες φίλους μου και ούτε ένας δεν έφυγε παραπονεμένος, αντιθέτως οι περισσότεροι επιθυμούν διακαώς να ξαναπάμε (και ξαναπηγαίνουμε, μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία επ’ αυτού).

Μπορώ να καταλάβω όλα τα αρνητικά που έχω ακούσει ή διαβάσει κατά καιρούς να καταλογίζονται στη Ρούγα, και σε αρκετά από αυτά ίσως και να συμφωνώ.

Όσον αφορά το χώρο, η ταβέρνα είναι ουσιαστικά ένα παλιό (με ό, τι συνεπάγεται αυτό) σπίτι, με πίσω αυλή για τα καλοκαίρια. Το χειμώνα επειδή δεν έχει καλοριφέρ για θέρμανση, ο χώρος είναι σχετικά δροσερός (υπάρχουν κάποιες σόμπες, αλλά δεν θερμαίνουν ούτε αρκετά, ούτε ιδανικά), ενώ οι τουαλέτες δεν έχουν καμία σχέση με τις τουαλέτες του Μικέλ (θα δείτε μέχρι και χαρτοταινία να παλεύει να κλείσει τις ρωγμές στον τοίχο γύρω από το παράθυρο). Από την άλλη όμως, εμένα προσωπικά η διακόσμηση αλλά και η μουσική, μου ταιριάζουν απόλυτα με την όλη ατμόσφαιρα.

Σχετικά με την εξυπηρέτηση, οι ρυθμοί με τους οποίους ετοιμάζονται και σερβίρονται τα φαγητά είναι εξαιρετικά βραδείς. Δηλαδή αν πας και περιμένεις να έχεις φάει μέσα σε μια-μιάμιση ώρα από την παραγγελία, ξανασκέψου το. Ειδικά αν πετύχεις και άλλον κόσμο (το οποίο τώρα τελευταία δυστυχώς δε συμβαίνει πολύ συχνά), ο χρόνος αναμονής αυξάνεται εκθετικά. Εμένα προσωπικά ουδόλως με ενοχλεί αυτό, γιατί συνήθως πηγαίνω με παρέα που δεν πηγαίνουμε απλά για να κάτσουμε και να φάμε στα γρήγορα, αλλά για να αράξουμε, να κουβεντιάσουμε, να γελάσουμε, να περάσουμε ωραία, ε και να φάμε/πιούμε βέβαια και στο ενδιάμεσο.

Τις προάλλες πήγαμε 9-9μιση και φύγαμε 1 μετά τα μεσάνυχτα. Και αν νομίζετε ότι δε με νοιάζει και τόσο πολύ επειδή πάμε απλά για να τσιμπολογήσουμε, σας ενημερώνω ότι τρώμε σαν να μην υπάρχει αύριο. Να σημειωθεί ότι ο ιδιοκτήτης είναι ευγενέστατος άνθρωπος και γνήσιος.

Αυτό που δεν μπορώ να κατανοήσω είναι πως γίνεται το φαγητό της Ρούγας να μη σε αποσπά ολοκληρωτικά από οτιδήποτε άλλο! Ο άνθρωπος το έχει, πώς να το κάνουμε. Για αυτό εξάλλου, μετά από τόσα χρόνια και τόσες επισκέψεις, δεν έχω καταφέρει να δοκιμάσω ιδιαιτέρως πολλά πιάτα, γιατί αυτά που έχω ήδη γευτεί είναι πολύ καλά για να μην τα ξαναπάρω.

Δε θα αναφερθώ σε όλα για να μην κουράσω. Μια σημείωση μόνο, όσοι αγαπάτε το σκόρδο και τα καυτερά φαγητά, θα περάσετε πολύ καλά.

Το τζατζίκι και η τυροκαυτερή είναι (προφανώς) χειροποίητα και αρκετά δυνατά. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν είσαι κουτός που το πρωί τρως μέλι/μαρμελάδα/μερέντα αντί για τις αλοιφές της Ρούγας μαζί με το ψωμί σου. Μιας που είπαμε για ψωμί, όνειρο, ψημένο με λαδάκι, να γλύψεις τα δάχτυλά σου.

Από σαλάτες δε μπορώ να πω πολλά, γιατί παίρνω πάντα τσομπανοσαλάτα. Κομμένο λάχανο με ανεπαίσθητη (χαχ, γελάσαμε) εσάνς σκόρδου, απλά ακαταμάχητη.

Από ορεκτικά έχει αρκετούς κεφτέδες (προσωπικά προτιμώ τους κολοκυθοκεφτέδες και τους ντοματοκεφτέδες, ίσως και τους κρεμμυδοκεφτέδες). Η φέτα ψητή πικάντικη είναι η λατρεία μου όσον αφορά τα τυριά, ενώ οι φίλοι μου προτιμούν το μελωμένο χαλούμι. Πολύ ωραίο και το παστουρμαλί του για τους φίλους του παστουρμά (ελαφρύς γενικά, δε θα κάνετε 3 μέρες να ξεπορτίσετε από το σπίτι).

Ας πάμε και στα κυρίως πιάτα. Εδώ το μυστικό κρύβεται στις σάλτσες, είναι τόσο ωραίες που προτιμώ να αφήνω τους άλλους να φάνε το κρέας και να καθαρίσω μετά τα πιάτα με τη βοήθεια του ψωμιού, μέχρι να μη χρειάζονται πλύσιμο. Μπεκρή μεζέ αποφεύγω να τρώω συνήθως έξω γιατί έχει πολύ λίπος, αλλά ο κρασομεζές της Ρούγας έχει σχετικά ατόφιο κρέας και είναι must για το τραπέζι. Η σάλτσα του μπορεί να τύχει να μπεσαμελίζει λίγο παραπάνω καμιά φορά, αλλά γενικά είναι φοβερή!

Το κοκκινιστό του μπάρμπα το έμαθα σχετικά πρόσφατα (με έβαλε ο μάστορας να μυρίσω την κατσαρόλα και πείστηκα) και από τότε το παίρνω κάθε φορά. Ελαφρώς πικάντικο πιάτο με πολύ ωραίο ζουμάκι, ό, τι πρέπει για να θρυμματίζεις το κρέας με το πιρούνι και να το εμποτίζεις λίγο στο ζουμί πριν το φας. Φάγαμε και ωραίο κόκορα κρασάτο πρόσφατα, πολύ ωραία μαγειρεμένος.

Το μπιφτέκι της Ρούγας (με τυράκι μέσα) το παίρνουμε σχεδόν πάντα, αλλά εγώ δεν τρώω σχεδόν ποτέ (δεν τα αγαπώ πολύ τα μπιφτέκια), απλά σκουπίζω το πιάτο όταν τελειώσουν οι άλλοι.

Άφησα τα δύο καλύτερα για το τέλος. Το χοιρινό ψητό πικάντικο είναι κατά μέσο όρο το αγαπημένο πιάτο των φίλων μου, έχει ακούσει πολλά καλά λόγια από πολύ κόσμο. Λεπτό νόστιμο χοιρινό κρέας, αρκετά καθαρό, με ολόκληρα πιπέρια και μια σάλτσα βγαλμένη από τα καλύτερα όνειρα των καλοφαγάδων, ένα πιάτο γεννημένο για να δίνει λεφτά στον φούρναρη.

Ο προσωπικός μου έρωτας είναι το γιαουρτλού κεμπάπ, το καλύτερο που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου, μια πραγματική γευστική υπερπαραγωγή, με πεντανόστιμο (και όσο πρέπει καυτερό) κεμπάπ και θεσπέσια κρεμμυδάκια πάνω από το γιαούρτι, σαν τα κερασάκια στην τούρτα.

Και για να είμαστε και λίγο politically correct, απόδειξη κόβεται επί τόπου για το κάθε τι που θα παραγγείλεις (ακόμα και μια coca cola να είναι αυτή) και στις φέρνει όλες μαζί συρραμμένες στο τέλος όταν ζητήσεις λογαριασμό. Τύφλα να χουν τα κυριλέ μαγαζιά που έχουν φουλ πελατεία και τεράστια κέρδη, αλλά σφυράνε αδιάφορα στο άκουσμα της λέξης απόδειξη.

Τιμές πολύ καλές, έχω φύγει πολλές φορές σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε φάση να μη μπορώ να κοιμηθώ μέχρι το επόμενο ξημέρωμα, και δεν έχω δώσει πάνω από 15-16 ευρώ ποτέ.

Σωστό, τίμιο, παντελονάτο μαγαζί.