Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Ιαν
15
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Το Παραδοσιακό παλιότερα ήταν σε ένα στενάκι που έβγαζε στην πλατεία Αγίας Ειρήνης, μερικά μόνο μέτρα μακριά από αυτή. Για τους πιο γνώστες της περιοχής, ήταν στο στενό μεταξύ του «Θρούμπι» και του «Rock & Ball». Θυμάμαι ένα μικρό μαγαζάκι, στριμωγμένο ανάμεσα στα εκεί κτίρια, με ελάχιστο χώρο για να εξυπηρετεί τους πελάτες του, οι οποίοι δεν ήταν και λίγοι. Δεν θα πω ότι με ενθουσίαζε τότε γιατί το όλο στήσιμό του μου έβγαζε μία προχειρότητα κι έτσι δεν το είχα επισκεφτεί ποτέ, παρόλο που ήταν στις περιοχές που κυκλοφορώ.

Κάποια στιγμή είδα ότι έκλεισε και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση γιατί όπως είπα, πελατεία είχε μπόλικη. Τελικά δεν έκλεισε, αλλά άλλαξε σημείο, κάνοντας μία πολύ σωστή κίνηση. Έτσι πλέον μπορείτε να το βρείτε επί της Κολοκοτρώνη, σε στρατηγικό σημείο, λίγο παραπάνω από το ύψος της Αιόλου. Κι επειδή αναφέρθηκα στο σημείο, εκεί το πεζοδρόμιο κάνει ένα τρίγωνο. Αυτό το τρίγωνο είναι σκαληνό (για να ξεθάψω και κάτι από την γεωμετρία που διδάχτηκα χρόνια πριν), κι όσο άνισες οι πλευρές του, τόσο διαφορετικό προσανατολισμό έχουν και τα μαγαζιά που έχουν ανοίξει εκεί. Οι άλλες δύο επιχειρήσεις που υπάρχουν, είναι ένα πολύ όμορφο μπαρ και ένα εστιατόριο με Ασιατική κουζίνα που από το λίγο που πήρε το μάτι μου, πρέπει να λειτουργεί με την φιλοσοφία του street food. Έτσι, έχει δημιουργηθεί εκεί μία νέα «πιάτσα». Το λάτρεψα αυτό το σημείο και λέω να το εξερευνήσω περαιτέρω…

Και ξεκινάω την κριτική μου. Λαϊκό το μαγαζί, λαϊκά θα ξηγηθώ κι εγώ…

Νωρίς το βράδυ, καθημερινή, βρισκόμαστε στο κέντρο για μια μικρή βόλτα μετά τη δουλειά. Μετά τις κλισέ ερωταπαντήσεις «πεινάς?» «λυσσάω στη πείνα» κτλ κτλ, ψάχνουμε για το αποκούμπι μας. Το ένα δεν μας κάνει, το άλλο δεν το θέλουμε, το παράλλο είναι πιο ακριβό απ’ όσα θα θέλαμε να διαθέσουμε για κάτι πρόχειρο. Τότε πέφτει η ιδέα για το Παραδοσιακό που είχα διαβάσει πρόσφατα πολύ καλές κριτικές και το είχα βάλει στο μάτι. Βάζουμε πλώρη για εκεί και σε μερικά λεπτά περνάμε το κατώφλι τους.

Η ώρα λίγο μετά τις 7 και μας φάνηκε λίγο ανησυχητικό το ότι στη βιτρίνα με τις ψητά τους είχαν τελειώσει τα πάντα. Πιο ανησυχητικό όμως θεωρήσαμε το ότι δύο μέλη από το προσωπικό τους (εκ των οποίων ο ένας έδειχνε να είναι ο ιδιοκτήτης), είχαν βγάλει φαγητό πάνω στον πάγκο που εξυπηρετούν και έμοιαζαν να κάνουν το διάλλειμα τους. Ή μάλλον, σου έδινε την εντύπωση ότι έχουν πλέον κλείσει και τρώνε ώστε σε λίγο να κατεβάσουν ρολά. Εκείνη τη στιγμή σε όλο το μαγαζί υπήρχε μία μόνο ακόμα παρέα, κάτι που στο δικό μας το μυαλό ενίσχυε αυτή την εντύπωση.

Όταν ρωτήσαμε τα άτομα που τρώγανε αν έχουν πλέον κλείσει ή αν εξυπηρετούν ακόμα, πήραμε ένα ξεγυρισμένο …νεύμα που μεταφράσαμε σαν «ναι». Καλά, για χαμόγελο, καλωσόρισμα ή κάτι τέλος πάντων που θα μας έκανε να νοιώσουμε ευπρόσδεκτοι, ούτε λόγος… Γενικά απ’ ότι κατάλαβα, εκεί μέσα λειτουργούν πολύ με το νεύμα. Π. χ. «θα μας κάνετε τον λογαριασμό?», απάντηση το ίδιο γνώριμο νεύμα με την προς τα κάτω κίνηση του κεφαλιού. Κι όπως είπα, χαμόγελο ούτε για δείγμα.

Την παγωμάρα αυτή έκανε πιο έντονη και η γενική ψύχρα που επικρατούσε στον χώρο. Η θερμοκρασία ήταν στα τάρταρα και κυρίως για εμάς που ήμασταν δίπλα στη τζαμαρία, έπιανε πολικά δεδομένα. Θα μου πείτε τώρα, αφού το ξεκίνημα ήταν τόσο αποκαρδιωτικό, γιατί δεν μαζέψατε τα μπογαλάκια σας και να πάτε γι άλλη γη γι’ άλλα μέρη. Η απάντηση είναι μία. Ήμασταν τόσο κουρασμένοι που πλέον είχαμε παραδοθεί στη μοίρα μας. Ότι μας επιφύλασσε το ριζικό μας, θα το αποδεχόμασταν με μεγάλη στωικότητα.

Και για να συνεχίσω τώρα για τον χώρο. Θεωρώ ότι είναι από τα μεγάλα μειονεκτήματά του. Δεν τον λες σε καμιά περίπτωση φιλόξενο ή τακτοποιημένο. Σου δίνει την εντύπωση μίας προχειρότητας, κάτι που σε συνδυασμό με τον όχι πετυχημένο φωτισμό τους, σου δίνει μία όχι και τόσο ευχάριστη αίσθηση. Πολύ ξύλο, σε πατώματα και τραπεζοκαθίσματα (τα οποία επίσης δεν παρουσιάζουν ομοιομορφία και σου δίνουν την αίσθηση ότι μαζεύτηκαν από διάφορες πηγές και απλά τοποθετήθηκαν εκεί για χρηστικούς και μόνο λόγους) και μια λεπτομέρεια από ταπετσαρία τύπου πέτρινου τοίχου. Διαφημιστικά ψυγεία που μπορεί να είναι πρακτικά αλλά τα θεωρώ εντελώς αντιαισθητικά όταν βρίσκονται σε κοινή θέα. Που και που, κάτω από τα άδεια τραπέζια τους, έβλεπες πεταμένη και καμιά τσαλακωμένη χαρτοπετσέτα από προηγούμενους πελάτες τους. Παρόλο που είναι εκεί εδώ κι έναν περίπου χρόνο και ο χώρος θα πρέπει να φαίνεται ακόμα φρέσκος, σου μοιάζει «κουρασμένος» σα να έχουν περάσει από πάνω του αρκετές δεκαετίες. Και μάλιστα δεκαετίες που δεν του φέρθηκαν και πολύ καλά. Ίσως όταν πήραν τον χώρο για να στεγάσουν την επιχείρησή τους να μη προχώρησαν σε καμία ανανέωση και βελτίωση αυτού. Κρίμα γιατί αν είχαν ασχοληθεί παραπάνω, το γενικό αποτέλεσμα θα ήταν πολύ καλύτερο.

Πάμε στη διακόσμηση τώρα. Μέρες Χριστουγέννων, μέρες γιορτινές και είχε πέσει στόλισμα. Μη φανταστείτε καμιά υπερπαραγωγή. Λίγες μπαλίτσες (να ήταν 5, να ήταν 6, να ήταν 7?), 1-2 γιρλάντες και μερικά ξέμπαρκα φωτάκια. That’s all! Α… κι επίσης, ως διακόσμηση και μόνο, θα εκλάβω τα δύο μεγάλα σήματα για απαγόρευση του καπνίσματος. Αυτό γιατί, ΟΛΟΙ εκεί μέσα καπνίζανε. Κι όχι μόνο οι πελάτες, αφού στον πάγκο του service τους, υπήρχε το τασάκι και ο αναπτήρας σε μόνιμη θέση. Όταν αργότερα ήρθαν ακόμα δύο παρέες, κάπνιζαν κι εκείνοι. Ακόμα και το «2» που έχω βάλει στον χώρο, ίσως να είναι παραπάνω από αυτό που ουσιαστικά αξίζει.

Πάμε τώρα στην εξυπηρέτησή τους. Προσπαθώ να βρω χαρακτηρισμούς για την νεαρή που μας ανέλαβε. Το «χαμογελαστή», «γλυκιά» και «άμεση», απορρίπτονται χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν και μας απευθύνθηκε στον ενικό, δεν ήταν αγενής. Όμως είχε ένα παράξενο, αποστασιοποιημένο ύφος που μάλλον ήταν του χαρακτήρα της. Αργός και άτονος λόγος, χωρίς περιττές προεκτάσεις. Οι απαντήσεις σχεδόν μονολεκτικές. Όπως καταλάβατε, η παραγγελία δόθηκε με άκρως συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς πολλά πολλά. Ήμασταν κι εμείς πτώματα, ήταν και το service αυτού του στυλ, πέσαμε σε κατατονία. Όμως, δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω ότι ήταν πολύ γρήγορη και άνετη σε αυτό που έκανε. Υποθέτω ότι παρά το πολύ νεαρό της ηλικίας της, είναι καιρό σε αυτή τη δουλειά και έχει αποκτήσει ήδη πείρα. Δεν θα μου έκανε εντύπωση να είναι και η κόρη του ιδιοκτήτη και να την έχει στρώσει από μικρή στη δουλειά.

Όπως προείπα, όταν κάτσαμε υπήρχε μία ακόμα παρέα. Έλα όμως που έκανε για 10. Τουλάχιστον στο θέμα της φασαρίας… Είχαν πιάσει κουβέντα για τα πολιτικά και πέφταν γερές βρισιές και βαριές κουβέντες. Ντάξει, δεν έχω μεγαλώσει σε λιμάνι, αλλά λέξεις όπως «Bip! », «Bip! » και «Bip, Bip, Bip!!! » τις έχω ξανακούσει και υπάρχουν και στο δικό μου λεξιλόγιο. Όμως εκείνη τη στιγμή που τα νεύρα μου μετά από μία δύσκολη εργασιακή ημέρα, ήταν ήδη κρόσια, το μόνο που ήθελα και απαιτούσα ήταν να σεβαστεί κάποιος την ηρεμία μου. Έτσι, μία κοίταζα αυτούς με τρόπο και μία τον –μάλλον- ιδιοκτήτη που κάθονταν στον πάγκο, 1-2 μέτρα μακριά τους. Σαφώς το πιασε το μήνυμά μου, αλλά το διέγραφε την ίδια στιγμή από τα ερεθίσματα που λάμβανε από το περιβάλλον του, ανταποδίδοντάς μου το βλέμμα με μία σχετική απάθεια. Λίγο αργότερα κατάλαβα τον λόγο, αφού αυτή η παρέα μεταφέρθηκε στον πάγκο και συνέχισαν την ίδια κουβέντα αλλά σε ελάχιστα χαμηλότερους και ηπιότερους τόνους, με τον ιδιοκτήτη που απ’ ότι αποδείχτηκε ήταν φίλος τους.

Όλο αυτό, μας έκανε πάρα πολύ κακή εντύπωση γιατί στα μάτια τα δικά μας μεταφράζεται σαν μη σεβασμός προς τον πελάτη. Γιατί μπορεί να ήμασταν η μία και μοναδική ακόμα παρέα στον χώρο, αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν είχαμε δικαιώματα στο να απολαύσουμε το φαγητό μας με την ησυχία μας. Θα μπορούσα και ο ίδιος να τους ζητήσω να χαμηλώσουν τις φωνές τους, αλλά αυτό δεν είναι δουλειά του πελάτη. Είναι ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του επιχειρηματία ή τους service τους. Άσε που σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να προκύψει και γερός καβγάς κι εγώ στην παρούσα δεν είχα καμιά τέτοια διάθεση. Είναι σα να μπαίνεις στο metro και να βλέπεις τον κλασικό γούρουνο να έχει απλωθεί και να έχει βάλει τα πόδια του με τα παπούτσια, πάνω στο απέναντί του κάθισμα. Εκεί κάθεσαι και διαπραγματεύεσαι με τον εαυτό σου. Θέλεις εκείνη τη στιγμή να του ρίξεις ένα λούστρο για έρθει στα ίσια του και να μαζευτεί? Κι αν ναι, είσαι όμως διατεθειμένος να τσακωθείς και στη συνέχεια, αν ο γούρουνος σηκώσει φωνή και σου την πει κι από πάνω? Μπέρδεμα!

Πολλά από τα έτοιμά τους και κάποια της ώρας είχαν ήδη τελειώσει. Πήραμε λίγα και απλά πιάτα.

· Μία χόρτα, σε μία μετρίου μεγέθους μερίδα αλλά σε χαμηλή τιμή (3€). Σωστά βρασμένα, συνοδευόμενα με το λεμονάκι τους.

· Μία τζατζίκι. Κλασικό, αγαπημένο και όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι. Δυνατό και σκορδάτο. Πάνω του είχε μία ελίτσα και λίγο ελαιόλαδο. Ούτε υπερβολές, ούτε περιττά διακοσμητικά. Ήταν από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει και όπως μου αρέσει (3€).

· Καλαμάκια χοιρινά. Επίσης από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει. Το είχαν και το λιπάκι τους, αλλά σαν σύνολο ήταν εξαιρετικά. Λίγο ανομοιόμορφα σε μέγεθος, αλλά όλα ικανοποιητικά σε ποσότητα υλικού. Δεν μας ήρθαν μόνα τους, αλλά με υπεραρκετές φρεσκοτηγανισμένες πατατούλες (δεν έχω καλύτερο από το να βουτάω τηγανιτή πατατούλα στο τζατζίκι! ). Σε αντίθεση με τις τιμές που παίζουν στη γύρω περιοχή, κόστιζε έκαστο στα 1,20€. Άψογη σχέση ποσότητας-τιμής.

Στο ξεκίνημα μας έφεραν νερό σε κανάτα και ψημένο ψωμί στη σχάρα με ελαιόλαδο. Κάποιο κερασματάκι δεν έπαιξε ούτε στο ξεκίνημα, ούτε στο κλείσιμο του τραπεζιού αλλά από το ύφος και στυλ του μαγαζιού, δεν είχαμε τέτοιες απατηλές απαιτήσεις. Φυσικά, λίγο χαλβαδάκι στο κλείσιμο θα ήταν απολύτως ευπρόσδεκτο. Κάπου διάβασα για κέρασμα-γιαουρτάκι. Εμείς στην απ’ όξω πάντως.

Σε επίσης πολύ χαμηλή τιμή ήταν και οι μπύρες τους. Αν είστε Beer Lovers, δώστε μία ευκαιρία στην Βεργίνα Weiss. Είναι καταπληκτική και βάζει κάτω πολλά μεγαθήρια που έχουν χιλιοδιαφημιστεί.

Για να κλείσω. Ότι πήραμε ήταν πολύ νόστιμο και ετοιμασμένο με μαεστρία. Οι τιμές τους κάτι παραπάνω από λογικές και προσιτές.

Εκεί που χρειάζεται βελτίωση είναι στο θέμα αντιμετώπισης του πελάτη τους. Απαραίτητο θεωρώ κι ένα γενικό σουλούπωμα στον χώρο για να δείχνει και είναι πιο φιλόξενος. Για τις Χειμωνιάτικες ημέρες, κάποια καλύτερη θέρμανση την θεωρώ επιβεβλημένη. Το να τρώω με το μπουφάν μου, δεν με ενθουσιάζει σαν ιδέα, όπως επίσης και το να ανησυχώ μη βγει από τη γωνία καμιά πολική αρκούδα και μ’ αρπάξει. Αν είχαν δώσει μεγαλύτερη προσοχή σε αυτά, το Value for money θα σκαρφάλωνε στο καραμπινάτο 4άρι.

Υ. Γ. Σε περίπτωση που πέσει αυτή η κριτική στο μάτι του επιχειρηματία (ή και όποιου άλλου επιχειρηματία), θα ήθελα να καταθέσω μία συμβουλή. Όταν ένας πελάτης (φίλος του ή μη), συμπεριφέρεται στον χώρο ανάρμοστα (κοινώς σαν να είναι το τσιφλίκι του) και ενοχλεί τους υπόλοιπους πελάτες, ΟΦΕΙΛΕΙ ο ίδιος να μπει μπροστά και να φέρει τα πράγματα σε μία στράτα Θεού. Αν ο ταραξίας είναι απλώς ανόητος, δεν θα καταλάβει τον λόγο της παρέμβασής του και ίσως ενοχληθεί. Αν είναι στραβόξυλο, ίσως να τον χάσει κι από πελάτη του. Όμως θα κερδίσει σαν πελάτη του κάποιον σαν κι εμένα, που θα εκτιμήσω τον επιχειρηματία που προσπαθεί να επιβάλει ισορροπία στον χώρο του.

Αν θα ξαναπήγαινα? Αναλαμβάνοντας το «κόστος» των ατελειών τους και βάζοντάς τες στο πίσω μέρος τους μυαλού μου, μάλλον θα ξαναπήγαινα γιατί φάγαμε πραγματικά καλά. Φυσικά η όποια βελτίωση σε όσα προανέφερα, είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτη!