Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Π.Φάληρο, Αθήνα
Ιαν
15
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

O Ακάκιος είναι αυτό ακριβώς που αυτοπροσδιορίζεται…μακαρονάδικο! Δεν το παίζει ιστορία για αγρίους, ιταλικά φούμαρα και πράσινα άλογα για να δικαιολογήσει την υψηλή κοστολόγηση, σε μια φθηνή πρώτη ύλη όπως συνηθίζεται. Μην περιμένετε όμως ότι θ’ απολαύσετε γευστικά ταξίδια, που θα σας ταξιδέψουν νοερά μέχρι την Ιταλία. Όχι. Εδώ θα γευτείτε απλούς, μεσογειακούς αλλά ίσως λίγο ασυνήθιστους συνδυασμούς υλικών με τίμιο κόστος κατά την άποψή μου, ή για να το θέσω λίγο πιο σωστά, πιο τίμιο σε σχέση με τα υπόλοιπα εστιατόρια του είδους του.

Με αυτή λοιπόν την εισαγωγή που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και επίλογος, θα συνεχίσω λέγοντας ότι 19 Δεκεμβρίου 3 άτομα το επισκεφθήκαμε γύρω στις 21:30. Η πληροφόρηση ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κράτηση μας δυσαρέστησε, καθώς το ένα άτομο της παρέας δούλευε έως αργά το απόγευμα, κι έτσι ήταν δύσκολο να φτάσουμε από Φιλαδέλφεια νωρίτερα. Αν προσθέσουμε και τον βαθμό δυσκολίας στο παρκάρισμα που συμβάλει στον χρόνο καθυστέρησης…υπάρχει ένα θεματάκι παραπάνω.

Και αυτό είναι ένα θέμα το οποίο πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη κι άλλα εστιατόρια που έχουν αυτήν την τακτική. Εμένα να σας πω την αλήθεια δεν με πείθουν ότι το κάνουν για να εξυπηρετούν περισσότερο κόσμο. Γιατί τελικά μάλλον τον ταλαιπωρούν και ο μόνος που στο τέλος εξυπηρετείται καλύτερα, είναι η τσέπη τους. Θα το αιτιολογήσω και παρακάτω αυτό.

Φτάσαμε λοιπόν και ήδη περνώντας απ’ έξω για να βρούμε parking, ήταν γεμάτο. Ευτυχώς είχαμε την έξυπνη ιδέα μέχρι να παρκάρω εγώ, να πάνε τα άλλα δύο άτομα να δουν αν υπάρχει διαθέσιμο τραπέζι κι αν όχι να μπουν στην σειρά προτεραιότητας. Έτσι ευτυχώς στο επόμενο 10λεπτο που μου πήρε για να βρω θέση, η παρέα είχε ήδη καθίσει.

Ο χώρος είναι συμπαθητικός, με τα Χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια να συμβάλουν ακόμα περισσότερο σε αυτό κι έτσι φαίνεται όμορφο και απ’ έξω. Μέσα μου άρεσε ότι είχε αρκετή ζέστη αρχικά, πράγμα που όμως όταν άρχισε να σπάει ο κόσμος άλλαξε, γιατί προφανώς είχαν κλείσει την θέρμανση. Για το θέμα αυτό τοποθετήθηκα στην προηγούμενη κριτική μου και δεν θα ήθελα να επεκταθώ κι εδώ.

Αυτό που δεν κατάλαβα αν συμβολίζει κάτι συγκεκριμένο, είναι τα λευκά φανελάκια που κρέμονται από ένα σημείο της ξύλινης οροφής…! Το concept είναι γνωστό από τις περιγραφές των φίλων που προηγήθηκαν. Μανουάλια, κεριά, κολυμπήθρες και ενδυμασία μοναχών για τους σερβιτόρους. Πρωτότυπη ιδέα.

Η μουσική τώρα; …Ήταν λίγο άκυρη θεωρώ. Στην αρχή ήταν solo instrumental με κύριο όργανο το σαξόφωνο. Αλλά λίγο αστεία. Νόμιζα κάποια στιγμή ότι θα ακουστεί η γνωστή γυναικεία αισθησιακή φωνή της υπαλλήλου των Anek lines, να ανακοινώνει “κυρίες και κύριοι ο καπετάνιος και το πλήρωμα σας καλωσορίζουν και σας εύχονται καλό ταξίδι. Το εστιατόριο έχει ανοίξει και σερβίρει παραδοσιακό γύρο και αυθεντική Ιταλική πίτσα, ενώ στη συνέχεια μπορείτε να απολαύσετε δροσερά κοκτέιλ στο bar που λειτουργεί στο κατάστρωμα…”

Ελπίζω να σας έδωσα μια εικόνα. Και για να σας δώσω και μια δεύτερη, ακούσαμε και το “πυρετός του έρωτα” της Βίκυς Λέανδρος πάντα instrumental, αλλά και το “καλοκαίρια και χειμώνες περιμένω να φανείς” στο οποίο φίλη της παρέας είπε σε έναν σερβιτόρο “χορεύετε πάτερ... ;;” και ξεραθήκαμε στα γέλια. Τέλος πάντων…θέλει βελτίωση το μουσικό χαλί οπωσδήποτε.

Η εξυπηρέτηση ίσως να έπαιρνε άριστα αν δεν γινόταν όλοι πιεστικοί από ένα σημείο και μετά για να μας μαζέψουν το τραπέζι. Κι εδώ κολλάει αυτό που ανέφερα παραπάνω. Το να θέλεις να εξυπηρετήσεις κόσμο τον οποίο κατ’ επιλογή σου τον έχει όρθιο να περιμένει, και ταυτόχρονα να πιέζεις τους υπόλοιπους που μόλις κατάπιαν την τελευταία τους μπουκιά να τους μαζέψεις το τραπέζι, με σκοπό να επισπεύσεις την αποχώρησή τους…δε νομίζω ότι είναι βολικό αλλά ούτε και ευγενές.

Η παραγγελία μας ήταν σχετικά λιτή για τα δεδομένα μας. Οι μερίδες όμως ήταν καλές, οπότε φύγαμε χορτασμένοι:

Ξεκινήσαμε με νερό εμφιαλωμένο το οποίο ζητήσαμε να αντικατασταθεί με κανάτα και το έκαναν χωρίς δυσανασχέτηση.

- Κουλουρίδα με κυβάκια λαχανικών (μανιτάρια και πιπεριές πολύχρωμες) με κρέμα από γραβιέρα Νάξου χ 6,50€

Η κουλουρίδα μοιάζει με τις παπαρδέλες αλλά είναι λίγο πιο φαρδιά αν θυμάμαι καλά. Νόστιμο πιάτο χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις.

- Παπαρδέλες με καπνιστό χοιρινό, κυβάκια κίτρινης πιπεριάς και κολοκυθιού με κρέμα πάλι από γραβιέρα Νάξου για μένα χ 7,80€

Πολύ ωραία γεύση, άριστο βράσιμο των ζυμαρικών τόσο-όσο, με το καπνιστό χοιρινό εδώ να δίνει ωραία ένταση στο πιάτο. Ήταν το πιάτο που μου άρεσε περισσότερο και χαίρομαι που το επέλεξα εγώ.

- Μακαρόνια με κιμά χ 7,30€.

Τα κλασικά σπαγγέτι σε καλή ποσότητα αλλά η φίλη που τα έφαγε είπε ότι η μαμά της τα φτιάχνει πιο ωραία. Εγώ δεν δοκίμασα γιατί ενώ λατρεύω τα ζυμαρικά, η εκδοχή τους με τον κιμά είναι η μοναδική που δεν μου αρέσει. Είπε ότι δεν ήταν ο κιμάς πολύ αρωματικός, σαν να του έλειπε μπαχάρι ή μοσχοκάρυδο.

- Μια πίτσα γιαουρτλού με σάλτσα ντομάτας, κασέρι, σουτζούκι και στο κέντρο, σάλτσα γιαουρτιού με σάλτσα ντομάτας από πάνω…εξαιρετική χ 8,20€

Με ωραίο λεπτό και τραγανό ζυμάρι όπως μου αρέσει, το σουτζούκι δυνατό και αρωματικό έδινε την κατάλληλη ένταση που ερχόταν σε αντίθεση με την γεύση από το κασέρι.

Μία κόκα κόλα χ 1,80€ (για μένα φυσικά) και για τους υπόλοιπους νεράκι.

Για το τέλος, φάγαμε μια πορτοκαλόπιτα αυτή την πατσαβουριαστή με το φύλλο, αρκετά καλή αν κι εγώ δεν είμαι fun χ 3,50€ με μια μπάλα παγωτό καϊμάκι με φυστίκι Αιγίνης χ 1,90€ που ούτε το είδαμε, ούτε το γευτήκαμε.

Πληρώσαμε 37€ ακριβώς ήτοι 12,33€ έκαστος και νομίζω ότι το vfm παίρνει φωτιά στον Ακάκιο…!!!

Ο κατάλογός του υπάρχει στο διαδίκτυο, οπότε μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τις επιλογές που υπάρχουν και τις αντίστοιχες τιμές.

Συμπερασματικά πρόκειται για μια άκρως Ελληνοποιημένη εκδοχή μακαρανάδικου, που κάνει αρκετά καλή προσπάθεια χωρίς να ενθουσιάζει τόσο στον τομέα των ζυμαρικών θα έλεγα, όσο στον τομέα της πίτσας.
Δεν είναι επιλογή που θα πρότεινα σε κάποιον από μακριά να πάει να δοκιμάσει, γιατί σίγουρα υπάρχουν κι άλλα αξιοπρεπή εστιατόρια της κατηγορίας του, αλλά από την άλλη δεν θα απογοητεύσει νομίζω κανέναν.

Σε κάθε περίπτωση αν βρεθώ ξανά προς τα εκεί θα ήθελα να δοκιμάσω την πεκορινάδα του η οποία είναι σπαγγέτι τα οποία όπως βγαίνουν στο πάσο καυτά, τα τοποθετεί ο αρμόδιος σερβιτόρος μέσα σε ένα τεράστιο κεφάλι πεκορίνο το οποίο έχουν μετατρέψει ουσιαστικά σε σκεύος, αφού λείπει το μεγαλύτερο μέρος του εσωτερικού του. Εκεί μέσα λοιπόν τ' ανακατεύουν αρκετά απ’ όπου παίρνουν το άρωμα και την γεύση του τυριού.

Αφού τελειώσουν έχουν ένα καπάκι το οποίο έχουν προσαρμόσει επάνω στο κεφάλι και κλείνει σαν κατσαρόλα. Έτυχε και το τραπέζι μας ήταν απέναντι ακριβώς από το πάσο της ανοιχτής κουζίνας, οπότε όλη η διαδικασία διαδραματιζόταν μπροστά μας κάθε φορά.
Επίσης θα ήθελα να δοκιμάσω την πίτσα Καισάρειας αλλά και αυτή με τον καβουρμά.

Προτείνεται κυρίως για όσους μένουν στις γύρω περιοχές ή βρίσκονται κοντά και κατά κύριο λόγο για τις πίτσες του κι έπειτα για τις μακαρονάδες.