Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Bar Restaurants - Πειραιάς κέντρο, Αθήνα
Ιαν
16
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Ένα από τα -ομολογουμένως πολλά- πράγματα που έμαθα από τον αγαπημένο μου, ήταν το να εκτιμώ το καλό φαγητό.

Έμαθα επίσης πως αυτό δεν το βρίσκεις απαραίτητα στα γκουρμέ πρωτοκλασάτα εστιατόρια, αλλά μπορεί κάλλιστα να σε περιμένει στο Παραδοσιακό, καθισμένο στην πλαστική καρέκλα, σερβιρισμένο πάνω σε χάρτινο τραπεζομάντηλο το οποίο τρύπαγες μετά μανίας ως παιδί που βαριόταν και ξεκολλούσες το σελοφάν από κάτω. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα μοδάτο εστιατόριο, fancy, όπως θα σχολίαζα με το γαστρονομικό (και όχι μόνο) έτερον ήμισυ.

Ο λόγος για ένα από τα καινούρια αστέρια της ανερχόμενης και πολυπαινεμένης πιάτσας της Τρούμπας, επί της 2ας Μεραρχίας, το οποίο, ελέω εγγύτητας με το δικηγορικό γραφείο όπου εργάζομαι, παρακολούθησα από τη γένεσή του έως τώρα, που έκανε τα εγκαίνιά του. Η αλήθεια είναι ότι η περιοχή της Τρούμπας έχει μεταμορφωθεί στο next big thing της πόλης (ίσως το νέο Γκάζι, αλλά περισσότερο απευθυνόμενο στη γενιά των 30 sth - εγώ όμως δεν ανήκω σε αυτή τη γενιά) και έχει γεμίσει με πολλά ιδιαίτερα μαγαζάκια (Lolla's bar, Madama, Barouge, 6ος στόλος, Trouba's kalamaki), ξεχωριστής αισθητικής και σύλληψης. Τα περισσότερα από αυτά είναι της λογικής all bay cafe-bar-restaurant.

Σήμερα είπαμε με την κολλητή να πάμε για φαί - ποτό και να πούμε τον πόνο μας στο προσφάτως εγκαινιασθέν Beluga. Ο χώρος είναι πολύ προσεγμένος, απλωμένος, βιομηχανικού στυλ, φαίνεται πως έχουν πέσει πολλά χρήματα. Οι σερβιτόροι είναι όλοι (και είναι και πολλοί) ντυμένοι υποδειγματικά, γενικώς υπάρχει ένας αέρας ευρωπαϊκός (ο ψηλοτάβανος, πλατύς χώρος μου θύμισε ένα χειμωνιάτικο βράδυ κοντά στην Unter den Linten του Βερολίνου). Δε θέλω να επεκταθώ στην περιγραφή του χώρου, καθότι το site κατά βάση ενδιαφέρεται για την ποιότητα του φαγητού και σε αυτό θα εστιάσω και εγώ τώρα (τα έχω πάρει πολύ άσχημα, συγγνώμη για την αργκό! ).

Μας ρώτησαν αν είμαστε για καφέ ή φαγητό, και εμεις κάναμε το λάθος να απαντήσουμε ότι είμαστε για φαγητό. Ο κατάλογος που μας ήρθε και οι τιμές που είδαμε, μας έκαναν να αναρωτηθούμε μήπως μπαίνοντας στο Beluga τηλεμεταφερθήκαμε σε Παρίσι ή Ζυρίχη μεριά. Ω της έκπληξης, κανένα σχεδόν πιάτο (και αυτό ορεκτικό) δεν κοστολογείται κάτω από τα 7 ευρώ. Με το που καθίσαμε, αφίχθη στο τραπέζι εμφιαλωμένο νερό (μίας ιταλικής φίρμας, Acqua di Panna Toscana -προσωπικά με άφησε αδιάφορη) το οποίο κοστίζει 3,50 ευρώ!!!!!!!! Αιδώς, Αργείοι. Απαράδεκτο. Μεταφράζεται ως γκλαμουριά το να σερβίρουμε ιταλικό εμφιαλωμένο νερό αλλά εγώ το θεωρώ ανεπίτρεπτη κοροϊδία και άλλον έναν τρόπο να σου βάλω το χέρι στην τσέπη. Συν τω χρόνω, καταφθάνει και το κουβέρ, το οποίο ήταν δύο καλάθια με ψωμί (το ένα καλάθι με φρυγανισμένο σε σημείο που άνετα σπας δόντι) και το άλλο με φρέσκο ψωμί, αρκετά νόστιμο.

Το φρυγανισμένο ψωμί συνοδεύτηκε από μία αδιάφορη σάλτσα ντομάτας, άνευρη, άγευστη, το απόλυτο τίποτα. Επίσης, η ποσότητα του κουβέρ για δύο κορίτσια ήταν υπερβολικότατη, εξ ου και το ένα καλάθι έμεινε ανέγγιχτο. Πρόκειται όμως για αυτονόητο συνοδευτικό, καθότι το εισαγωγικό αυτό κέρασμα τιμάται στα 1,80 το άτομο!!! Φτάνουμε δηλαδή, χωρίς να έχουμε παραγγείλει ούτε ένα πράσινο φύλλο, που λέει ο λόγος, στα 7 ευρώ (και εγώ ο βλάκας, που νόμιζα πως τα κουβέρ και οι κρυφές χρεώσεις είχαν απαγορευθεί... ).

Εν πάση περιπτώσει, το πιάτο που ζήλεψα αλλά δεν πήρα (γιατί λυπήθηκα τα 16,50 ευρώ) ήταν η ταλιάτα, την οποία ο αγαπημένος είχε κάποτε δοκιμάσει στο Κρεατοπωλείον και ακόμα τη συζητάει. Παρήγγειλα εν τέλει black angus burger, το οποίο αποτελεί safe επιλογή, και από τις φθηνότερες του καταλόγου, στα 14, 50. Η κολλητή παρήγγειλε σπαγγέτι με ντοματίνι και κοτόπουλο, προφανώς και φύλλα χρυσού, στα 12,50..

Ξεκινάνε τα απανωτά fouls. Ο σερβιτόρος με ρωτά τι ψήσιμο θέλω, αν έχω κάποια ιδιαίτερη προτίμηση. Απαντώ και εγώ αφελώς "μέτριο" -ξέροντας ότι το a point του Παρισιού ο Έλληνας ΠΟΤΕ δε θα το πετύχει (και εδώ θα πρέπει να εξομολογηθώ ότι και αυτό παρακαταθήκη του αγαπημένου είναι, διότι πριν από αυτόν η οποιαδήποτε υγρασία στο φαί μου με έκανε να αηδιάζω.. Αλλάζει ο άνθρωπος όμως καλοφαγάδες!!!! ), αλλά τουλάχιστον δε θα μου έρθει και κάρβουνο. Μέγα λάθος. Το μπιφτέκι ήρθε θεόστεγνο - και φυσικά φταίω 1000% που δεν απαίτησα να αλλάξουν το πιάτο - στο κάτω κάτω, 14,50 ευρώ έκανε. Τέλος πάντων.

Μέγεθος κάτω του μετρίου και νοστιμιάς αδιάφορης. Έχω φάει με την καλή μου παρέα ασύλληπτα burger σε καντίνα κοντά στη βιβλιοθήκη Mitterand στο Παρίσι, στο Βαγόνι που καπνίζει, με σκάρτα 5 ευρώ. Και στο ΜΠΑΡ ΜΠΕΕ ΚΙΟΥ, που δεν είναι καντίνα, και που είναι και αξεπέραστο burger, με 10 ευρώ σκας. Τα καραμελωμένα κρεμμύδια πρέπει να ήταν μία κουταλιά του γλυκού και όχι παραπάνω.. Το ψωμάκι αδιάφορο, γενικώς κακή εικόνα. Τα μακαρόνια της φίλης το ίδιο.

Αφού με πολλή αγανάκτηση και μεγάλο ανάθεμα φάγαμε και είπαμε να πληρώσουμε, ανέμεινα (αναλογικά και με το κόστος του μαγαζιού) έστω ένα λικερ ως κέρασμα, αλλά μας ήρθε αέρας κοπανιστός. Α, μάλλον καπνός κοπανιστός, διότι ως γνήσιοι Ελληνάρες που είμαστε, το νόμο περί απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους τον γράφουμε όπου δεν πιάνει μελάνη. Έτσι, διότι είμαστε προχώ και γκουρμεδιάρηδες, αλλά είμαστε και οι βλάχοι της Ευρώπης που δε σεβόμαστε ούτε τα αυτονόητα.

Εν κατακλείδι: πολύ κακό για το τίποτα. Στην Τρούμπα έρχομαι να φάω. Μπορεί να είναι το next big thing, που λέγαμε, αλλά Πειραιώτισσα είμαι, ξέρω ότι είναι Η ΤΡΟΥΜΠΑ. Όσο μέλι και να ρίξεις, λουκουμάδες δε γίνονται. Απόσβεση της επένδυσης ναι, αλλά όχι στην πλάτη του πελάτη. Δηθενιά σε όλο της το μεγαλείο. Ίσως απλά και να απευθύνεται σε άλλο κοινό. Δεν ξέρω. Πάντως εγώ προτιμώ την ταπεινή ινδική κουζίνα του παρακείμενου Maharaja Kitchen.

ΥΓ tribute σε μία μεγάλη αδυναμία. Σε διπλανό τραπέζι καθόταν ένα ζευγάρι, γύρω στα 30 κάτι, απαστράπτον, με πρώτο πιάτο, δεύτερο πιάτο, μπουκάλι κρασί, δεκάευρο στον παρκαδόρο (το οποίο επιδείχθηκε αρκετά ώστε να το δούμε). Δεν είδα όμως ούτε ένα τρυφερό χαμόγελο. Τι να τα κάνεις όλα αυτά ρε παιδιά; Η ευτυχία μπορεί να βρίσκεται στα πιο απίθανα μέρη, μπορεί να βρίσκεται σε ένα πιάτο με ξινολάχανο, πίσω απο το Κοινοβούλιο της Βουδαπέστης, χωμένη στον πάνω όροφο του πρατηρίου των αλλαντικών PICK, και να σε σερβίρει καλτ κυριούλα με ημιτελή οδοντοστοιχία, όταν το τρως δίπλα σε έναν αγαπημένο άνθρωπο. Ακόμα κι εκεί κρύβεται, κι αν τη βρείτε, να μην την αφήσετε να σας φύγει. Κι αφήστε τα μπουκάλια να τα ανοίγουν οι αγάπες οι γκλάμουρ. Αυτά, με πολλή περισυλλογή.