Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ελληνική κουζίνα - Μαρούσι, Αθήνα
Ιαν
20
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
26-36

Με την άφιξη της νέας χρονιάς, είπαμε με την αδερφή μου να μας περιποιηθούμε και να κάνουμε δώρο στους εαυτούς μας μια νόστιμη και γκουρμεδιάρικη έξοδο για φαγητό. Είπαμε ότι δε θα λυπηθούμε τα χρήματα και θα δώσουμε κάτι παραπάνω για να το απολαύσουμε. Και κάπως έτσι βρεθήκαμε το βράδυ της προπερασμένης Παρασκευής στο Άνετον- καθόλου τυχαία η επιλογή του συγκεκριμένου προορισμού, καθώς έχουμε ξαναπάει και θέλαμε κάτι εγγυημένο. Ε, λοιπόν τα σκάσαμε, αλλά το καταευχαριστηθήκαμε, αποστολή δηλαδή εξετελέσθη με μεγάλη επιτυχία!

Η κράτηση είχε ήδη γίνει μερικές ημέρες πριν, καθώς ο χώρος είναι σχετικά μικρός και δεν θέλαμε να βρεθούμε να ψάχνουμε εναλλακτικές, θέλαμε σώνει και ντε να πάμε στο Άνετον. Όλα πήγαν καλώς κι έτσι 8 η ώρα το βραδάκι καταφθάσαμε κι ήμασταν μόλις η δεύτερη παρέα που είχε κάνει την εμφάνισή της. Βέβαια, το μαγαζί δεν άργησε να γεμίσει και πολλοί που έσκασαν χωρίς κράτηση, έφυγαν απογοητευμένοι. Εμείς καλοβολευτήκαμε σ’ ένα συμπαθέστατο γωνιακό τραπέζι για δύο, το οποίο όμως ήταν αρκούντως άνετο κι ευρύχωρο.

Συμπαθέστατος ο χώρος, είναι ωραία που δεν είναι πολύ μεγάλος κι εκ των πραγμάτων καταλήγει πιο κόζι και φιλικός. Εξωτερικά μπροστά από τη μεγάλη τζαμαρία που βλέπει στο ήσυχο αμαρουσιώτικο δρομάκι βρίσκεται περβάζι με όμορφα φυτά, που μεριμνούν για την ιδιωτικότητα των θαμώνων. Εσωτερικά το ξύλο και οι γήινες χρωματικές αποχρώσεις είναι τα κυρίαρχα συστατικά, τα οποία συνοδευόμενα από τον χαμηλό και διακριτικό φωτισμό, δημιουργούν μία εξαιρετικά χαλαρωτική ατμόσφαιρα. Όμορφος χώρος κι ανεπιτήδευτος, ιδανικός για χαλάρωση και κουβεντούλα.

Εξίσου ανεπιτήδευτο είναι το προσωπικό, το οποίο είναι άριστο στις υπηρεσίες του. Όλοι τους ήταν ιδιαίτερα χαμογελαστοί, ευγενικοί και διακριτικοί, και ήταν διαρκώς παρόντες, χωρίς όμως να μας κουράσουν. Περιττό να πω ότι οι ρυθμοί με τους οποίους σερβιρίστηκαν τα πιάτα μας ήταν άψογοι και η ροή που υπήρξε ήταν άριστη. Όλα βέβαια πολύ κάζουαλ και χαλαρά, ακριβώς αυτό που εγώ προσωπικά θεωρώ ως το ιδανικό.

Το σκηνικό λοιπόν για το τέλειο δείπνο χτίστηκε επιτυχώς και τα πιάτα που γευτήκαμε ήρθαν να μας ικανοποιήσουν απόλυτα. Σημειώνω ότι το μενού είναι περιορισμένο και ανανεώνεται διαρκώς, καθώς βρίσκεται σε συμβατότητα με τα καλούδια που προσφέρονται ανάλογα με την εποχή. Υπάρχουν βέβαια κάποιες σταθερές αξίες, που θα βρει κανείς όποτε πάει, ενώ προσφέρονται και πιάτα ημέρας, τα οποία παρουσιάζονται πολύ αναλυτικά από το ενημερωμένο και εξυπηρετικό προσωπικό. Εμείς γευτήκαμε τις επιλογές του καταλόγου όπως είχε διαμορφωθεί το Δεκέμβρη- αν και η επίσκεψή μας έγινε 8/1.

Στην αρχή έρχεται το απαραίτητο εμφιαλωμένο νερό (ρώτησαν για να μας σερβίρουν, δεν ξέρω εάν θα ζητούσαμε κανάτα τι θα παιζόταν, αλλά δε φαντάζομαι να υπήρχε θέμα- 2 ευρώ, βέβαια το νερό, να τα λέμε αυτά). Έρχονται και ψημένες πιτούλες πασπαλισμένες με πάπρικα, πολύ νόστιμες, άλλο ένα δίευρω κι αυτές.

Ξεκινήσαμε λοιπόν με νόστιμη, δροσερή και φρεσκότατη πράσινη σαλάτα με άγρια κόκκινη ρόκα και άλλες πρασινάδες, υπέροχες, πεντανόστιμες τυροκροκέτες από κατσικίσιο τυρί και βινεγκρέτ μύρτιλων. Ήταν εξαιρετική και φανταστείτε ήταν το πιάτο εκείνο που αξιολογήσαμε στο τέλος ως το λιγότερο αγαπημένο.

Συνεχίσαμε με τα ωραία μας ορεκτικά. Υπέροχο τσιζκέικ από παντζάρι και κατσικίσιο τυρί με σασίμι σολωμού, μυρωδικά και λεμόνι. Οι γεύσεις έρχονταν κι έδεναν υποδειγματικά μεταξύ τους, χωρίς καμία να καπελώνει την άλλη κι όλες είχαν τη θέση τους αλληλοσυμπληρούμενες στο φανταστικό αυτό πιάτο. Υπέροχο, τι να λέμε τώρα.

Πήραμε και το ταρτάρ από μοσχαράκι γάλακτος, με κρεμμυδάκι, χυμό και ξύσμα λεμονιού, ρίγανη και κάτι τεράστια κομμάτια από φρυγανισμένο ελαιόψωμο. Προσωπικά, φίλη κολλητή με το ταρτάρ δεν θα έλεγα ότι είμαι, αλλά η συγκεκριμένη εκδοχή του με άφησε απόλυτα ικανοποιημένη. Ήταν σαν μια ελληνοποιημένη εκτέλεσή του. Υπερβολική βρήκα την ποσότητα του λιόψωμου και δεν μ’ ενθουσίασε κιόλας γευστικά- μ’ αυτό έχει ίσως να κάνει και το γεγονός ότι δεν μ’ αρέσει η ελιά, βέβαια.

Στα κυρίως δουλέψαμε και οι δύο από ένα σουβλάκι ζουμερού, τρυφερού, υπέρτατα καλοψημένου σολωμού, ο οποίος συνοδευόταν από ρύζι με αμύγδαλα και μια υπέροχη σος, ήταν πραγματικά όνειρο. Για μένα αυτό το πιάτο αναδείχθηκε στο αγαπημένο μου της βραδιάς, η αδερφή μου ακόμα δεν έχει καταλήξει.

Και μιας και την κάναμε που την κάναμε την εξτραβαγκάντσα μας, είπαμε να ολοκληρώσουμε την πανδαισία γεύσεων με ένα γλυκό. Οι επιλογές αρκετές, αλλά επειδή υπήρξε διχογνωμία σχετικά με το γλυκό που θα προτιμούσαμε, καταλήξαμε σ’ ένα συμβιβασμό, που όμως απεδείχθη σκέτη κόλαση. Χριστουγεννιάτικο τσιζκέικ με κρέμα πορτοκάλι και βάση από μελομακάρονο. Δεν ξέρω πώς σας ακούγεται, εμένα δεν μ’ ενθουσίασε από την περιγραφή. Ήταν όμως τελικά κι αυτό υπέροχο.

Ήπιαμε και δύο μισόλιτρα από το πολύ καλό χύμα λευκό τους, μοσχοφίλερο. Και κληθήκαμε στο τέλος να πληρώσουμε για όλα τα παραπάνω 89 ευρώ, φίλες και φίλοι μου καλοφαγάδες. 45 ευρώ έκαστη, δηλαδή. Και για κέρασμα ούτε λόγος. Δεν το λες και για κάθε μέρα, ούτε για κάθε βδομάδα το λες, ούτε καν για κάθε μήνα. Και μεταξύ μας, τώρα, εντάξει, θαρρώ τους παίρνει να ρίξουν λίγο τις τιμές. Όπως όμως και νά ‘χει δεν τα κλάψαμε, ίσα ίσα, όπως από την αρχή δήλωσα, το ευχαριστηθήκαμε φουλ και στο μέλλον, θα το ξανατιμήσουμε κιόλας.