Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεξικό - Κούβα - Ν.Σμύρνη, Αθήνα
Ιαν
22
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Η προιστορια μου με το Amigos ειναι λιγο κωμικοτραγικη. Καθιστε αναπαυτικα, παρτε το ποπ κορν μπροστα σας, περιμενω εγω, γιατι εχουμε ιστορικη αναδρομη. Το πηρατε? Ξεκιναμε.

Ηταν θαρρω στα μεσα του '15, οταν με τον τοτε φιλο μου ψαχναμε οικονομικες λυσεις για φαγητο ανα την Αττικη, γιατι ειχαμε και οι 2 τη σταμπα του καλοφαγα, αλλα κανενας απο τους δυο δεν ειχε μαζι και τη σταμπα του καλοπληρωμενου. Ενα βραδυ, λοιπον, που ειχα πεθυμησει κατι διαφορετικο, και ξεροντας την αδυναμια του φιλου μου στα fajitas, καταφευγω στο παντοδυναμο google, μηπως και βρω καμιαν ακρη. Η λεξη κλειδι ηταν "οικονομικο μεξικανικο στην αθηνα" και το πρωτο αποτελεσμα που μου εδωσε ηταν το amigos.

Ανοιγω κατενθουσιασμενη τη σελιδα, εδω ειμαστε λεω, τσεκαρω το μενου και παθαινω μια συμφορηση. Αν αυτο ειναι το οικονομικο μεξικανικο, το ακριβο προαπαιτει πωληση του νεφρου σου για να καλυψεις το ποσο? Και εκει που παω να το κλεισω, με την απογοητευση να εχει τσακισει τα φτερα της αισιοδοξιας μου, βλεπω ενα πρασινο δεικτη με την ετικετα "Julia's menu". Το παταω επιφυλακτικα, λεω θα μου ζητησουν και τις καλτσες αυτοι, και τα φτερα μου ξαναπηραν τα πανω τους.

Το Julia's menu ηταν ενα προεπιλεγμενο μενου με σαλατα ατομικη με 3 επιλογες, 1 κυριως με 4 επιλογες, 1 γλυκο και ενα ποτηρι σανγκρια στην αδιανοητη τιμη των 13 ευρω. Ισχυε μονο καθημερινες, 13.00-18.00 και εδειχνε υπερβολικα καλο για να ειναι αληθινο. Σα το happy hour του καλοφαγα ενα πραμα. Εχοντας στο πισω μερος του μυαλου μου οτι πιθανοτατα θα μας ριξουν στο φαγητο ταβορ, θα μας κοιμησουν και θα κανουν πειραματικες επεμβασεις πανω μας στο πισω μερος της κουζινας πανω στους παγκους με τα μοσχαρια, προτεινα στον φιλο μου να παμε. Συγνωμη δηλαδη, αλλα εσεις θα πιστευατε οτι σε ενα μαγαζι που το μεσο κυριως κοστιζει 15 ευρω, σου δινουν το μισο τους ψυγειο για λιγοτερα?

4 ατομα, μια Τεταρτη αργα το μεσημερι, περασαμε το κατωφλι του μαγαζιου, αφου κοντεψαμε να φτασουμε Φαληρο για να παρκαρουμε. Τι πραγμα και αυτο με τη Νεα Σμυρνη, πιο ευκολα βρισκεις φλεβα ουρανιου, παρα παρκινγκ. Τελος παντων, στο θεμα μας.

Ο χωρος, με την τριμερη διαιρεση του, ικανοποιει νομιζω ολα τα ειδη πελατων. Χωρος καπνιστων, διπλα στις τζαμαριες που ανοιγουν οταν ο καιρος το επιτρεπει, χωρος μη καπνιστων με υπεροχα, τεραστια ξυλινα τραπεζια με καναπεδες, χωρος του μπαρ για τους πιο μοναχικους. Γενικως, απο χωρους αλλο τιποτα. Τα χρωματα ποικιλλουν μεταξυ ωχρας, κιτρινου και μουσταρδι, με ευδιακριτες μεξικανικες πινελιες παντου, ενω αποθεωση ειναι ο τεραστιος κακτος που συναντας κατα την εισοδο.

Τα παιδια που σε υποδεχονται, ενα αγορι και ενα κοριτσι, ευγενεστατα, εξυπηρετικα, μου εκαναν πολυ καλη εντυπωση. Μας τοποθετησαν σε ενα απο αυτα τα υπεροχα, απλωτα, φαρδια καναπεδατα τραπεζια, και δε στριμωχτηκαμε καθολου. Αμεσως ενας ευγενικος και πολυ γρηγορος σερβιτορος μας εφερε σουπλα με βουκολικες σκηνες καθημερινοτητας στο Μεξικο, ενω ο καθενας ειχε απο 2 μαχαιροπηρουνα, για σαλατα και για φαγητο. Τους ρωτησα καποια πραγματα για την προσφορα, μου επιβεβαιωσαν οτι ισχυουν οσα διαβασα, αλλα και παλι, δεν πολυπειστικα. Περιμενα να μας φερουν τσουρουτικες ποσοτητες και απαραδεκτη ποιοτητα, για να ισοφαρησουν τη χασουρα.

Στην αρχη μας φερνουν μια μεριδα tortilla chips με μια κοκκινη ντοματενια γλυκεια σαλτσα σε μπολακι. Θεωρητικα αποτελει καλωσορισμα, πρακτικα χρεωνεται 3.50 ευρω, τιμη που δεν ειναι βεβαια απαγορευτικη, αλλα νομιζω οτι θα επρεπε να υπαρχει μια ενημερωση στον πελατη, γιατι με τον τροπο που γινεται ο τελευταιος πιστευει αυθαιρετα οτι ειναι μικροκερασμα. Που, δικη μου αποψη ειναι, οτι θα επρεπε να ειναι, θα ηταν ενα πολυ ενθαρρυντικο ξεκινημα. Ο σερβιτορος μας εφερε ενα μπουκαλι ντροπιαστικα ακριβο εμφιαλωμενο, και εμεις ζητησαμε να αλλαχθει με κανατα. Κανατα δεν παραθεριζε στα περιξ, μας εφεραν ομως ποτηρια νερο, τα οποια ανανεωσαν οταν ζητηθηκε χωρις κανενα σχολιο.

Σε λιγοτερο απο δεκα λεπτα μας φερνουν τις ατομικες σαλατες. Πολιτισμικο σοκ. Καθε ντεμεκ ατομικη σαλατα ειχε φαει αποβραδις, ειχε καρδαμωσει, ειχε ξεχειλωσει μη σου πω και με τα παμπολλα, πλουσια υλικα της, την ομορφη παρουσιαση της και τον απολαυστικο συνδυασμο της αναπαυοταν μεσα σε μια μεγαλη, τραγανη, πεντανοστιμη τηγανιτη τορτιγια. Eιχε μεσα μαρουλι και iceberg, καλαμποκι, καροτο, φρεσκο κρεμμυδι, πιπεριες κοκκινες, φασολια κοκκινα, κιτρινο χοντροτριμμενο τυρι, αγγουρακι και ντοματα και απο πανω σκεπαζοταν απο μια πολυ γενναιοδωρη κουταλια sour cream. Η ιδια η σαλατα ηταν καπως στεγνη, αλαδη αλλα σωστα αλατισμενη, θα προτιμουσα μια σταλια ξιδι μεσα. Οι υπολοιποι πηραν ceasar's σε τορτιγια, αντιστοιχου μεγεθους και ποιοτητας. Οταν αντικρισα τις σαλατες να καταφθανουν με ελουσε κρυος ιδρωτας. Περιμενα οτι κατι εχει γινει λαθος και στο τελος θα πρεπει να πουλησουμε το σπιτι για να ξεχρεωσουμε.

Στα κυριως πιατα, ο φιλος μου πηρε τα πολυποθητα φαχιτας με κοτοπουλο, η φιλη μου ενα μπουριτο, ο ετερος φιλος ενα πιατο chili con carne, και εγω, σαν εμπνευση της στιγμης, το μεξικανικο μπεργκερ. Σκοπος ηταν να παρουμε τη μεγαλυτερη δυνατη ποικιλια.

-Τα fajitas σερβιριστηκαν τμηματικα, πρωτα το γνωστο καυτο μαντεμενιο σκευος γεματο λωριδες ζουμερου καλοψημενου κοτοπουλου, πολυχρωμες πιπεριες και κρεμμυδια stir fry, να κρατανε στο δοντι τοσο οσο, ενα ψαθινο καλαθι με 2 τορτιγιες, νομιζω χρειαζοταν και μια τριτη με τετοια ποσοτητα υλικων, ενα πιατο θαμμενο κατω απο ενα βουνο ρυζι με μπαχαρικα cajun, με διασπαρτα μπολακια, pico de gallo, sour cream, κιτρινο τυρι, guacamole, iceberg και καλαμποκι. Η ποσοτητα ηταν εξωφρενικη για εναν ανθρωπο, ακομα και για τον συγκεκριμενο ανθρωπο που δεν τον δυσκολευουν τα λουκουλλεια γευματα, και απο γευσεις, μου ειπε οτι ολα ηταν πολυ καλα, ισως τα λαχανικα ηταν καπως ανοστα. Εμενα προσωπικα μου αρεσαν, αλλα και παλι, εγω ειμαι η αναλατη της παρεας.

-Μπουρι-το, ονομα και πραγμα, πολυ μεγαλο, γεματο υλικα και συνοδευομενο απο τα ιδια νατσος με αυτα της αρχης. Η φιλη μου το ζητησε πικαντικο, και μαλιστα πολυ και το τονισε, ειναι απο αυτους τους ανθρωπους που θεωρουν το ταμπασκο ροφημα, αλλα οποία η απογοητευση της. Οπως ειπε χαρακτηριστικα, αυτοι εχουν μπερδεψει το τσιλι με την κετσαπ. Οντως, μετα απο δοκιμη επιβεβαιωνω οτι δεν ειχε καμια αψαδα, και προσωπικα τα πικαντικα τα αποφευγω οπως ο νεοελληνας την εφορια.

-Το chili con carne μου εφερε στο μυαλο παλετα ζωγραφου. Σε ενα πλατυ ασπρο πιατο υπηρχε μια σειρα απο μεταλλικα κουβαδακια, γεμισμενα με πικαντικο κιμα, καλαμποκι, φασολια, κομματακια πικαντικου κρεατος και ενα σωρο αλλα, πανομοιοτυπα με των φαχιτας υλικα, οπως επισης μικρα μαλακα πιτακια τακος για γεμισμα, 4 στον αριθμο. Ο φιλος ενθουσιαστηκε με το πιατο του, ειπε ομως οτι και παλι το πικαντικο δεν ειχε ιδιαιτερη ενταση. Εμενα μου φανηκε ενα τσακ πιο αναγνωρισιμο απο το μπουριτο, αλλα πραγματι ηταν πιατο που μεχρι και εγω μπορουσα να καταναλωσω.

-Το μπεργκερ δε μπορω να πω οτι ενθουσιασε κανεναν, ηταν καλοψημενο αλλα θα το προτιμουσα πιο ζουμερο, τα υλικα αναμενομενα, χωρις καποια ιδιαιτερη γευστικη εκπληξη, Οι πατατουλες λεπτοκομμενες και χειροποιητες, ηταν αρκετα καλες, αλλα οχι και κατι τρομερο. Δεν νομιζω να το επελεγα ξανα, ειδικα με τοσα πιο ενδιαφεροντα πιατα.

Αφου τελειωσαμε, με πολυ κοπο, το περισσοτερο των πιατων μας, σαν καλοκουρδισμενες μηχανες οι σερβιτοροι αντικατεστησαν τα πιατα μας με αλλα, στο κεντρο των οποιον εστεκε περηφανα απο μια πανακοτα. Ο καθενας τη ζητησε με διαφορετικο... καπελο, σοκολατα, καραμελα. φραουλα και κερασι, το κερασι το καταχεριασα, καθοτι δικη μου επιλογη και το αγαπημενο μου φρουτο, αλλα η ιδια η πανακοτα μαλλον ετοιμο μιγμα ηταν. Βεβαια ηταν αφρατη και αναλαφρη, αλλα δεν προκαλουσε και καμια γευστικη εξαρση. Το γευμα εκλεισε με ενα κερασμενο σφηνακι σορμπε λεμονακι, το γνωστο palette cleanser, για να σου φυγει η οποια λιπαροτητα απο το στομα.

Μεχρι ο σερβιτορος να φερει το λογαριασμο, θυμαμαι επαιζα νευρικα με το ποδι μου κατω απο το τραπεζι. Τετοιο αγχος, ουτε στις πανελληνιες δεν ειχα. Τελικα, οπως αποδειχθηκε, η προσφορα ηταν υπαρκτη, και οντως ζητηθηκε απο τον καθενα μας το ποσο των 13 ευρω, + το καλωσορισμα της αρχης και τιποτα, τιποτα αλλο. Ηθελα να βγω στο Συνταγμα να πανηγυρισω, οπως οταν πηρε η εθνικη το Euro στην Πορτογαλια.

Και ερχομαστε εν ταχει στο παρον.
Εχοντας πλεον κλεισει μιση ντουζινα επισκεψεις, μπορω επετειακα να αναφερω μερικα πραγματα που εμαθα απο το εν λογω εστιατοριο. Πρωτιστως, ειναι κραμμα μεξικανικου και tex mex. Ο Ελληνας ακουει μεξικανικο και σκεφτεται fajitas και μπουριτο. Οσο αυτα ειναι μεξικανικα, ειναι και το σουσι κινεζικο και το αμαξι μου ατρακαριστο. Tex mex ειναι η κουζινα τoυ σημερινου Τεξας, οπου καποτε κατοικουσαν Μεξικανοι, εχοντας εγκαθιδρυσει τα ηθη, τα εθιμα και την τοπικη τους κουζινα. Αλλα ολα τα καλα πραγματα κρατανε λιγο και με την ελευση των αποικιοκρατων, ηρθαν και νεα τροφιμα, καθολου διαδεδομενα στο Μεξικο, οπως το σταρενιο αλευρι, το μοσχαρι, το κιτρινο τυρι (βλ. τσενταρ), το κυμινο και τα μαυρα φασολια. Ολα αυτα τα υλικα, που εχουμε στενα συνδεδεμενα στο μυαλο μας με την μεξικανικη κουζινα, ηταν αμερικανικες προσθηκες που σταδιακα δημιουργησαν μια νεα κουζινα, την οποια συνανταμε κατα πλειοψηφια και στα δικα μας "μεξικανικα εστιατορια". Βεβαια το Αmigos σερβιρει και αμιγως μεξικανικα πιατα, διοτι, μεταξυ μας, οσο τρελοι και αν ειναι οι Αμερικανοι, σαλατα με κακτο δεν ειχαν την εμπνευση να φτιαξουν.

Επισης, οι ανθρωποι ξερουν απο ποτο. Και δε μιλαω για τους Μεξικανους, που δωρισαν στην ανθρωποτητα αυτο το εκ αγαυης προερχομενο μικρο θαυμα, την οσια τεκιλα τη μεγαλομαρτυρα, αλλα για τους μπαρμεν του Amigos. Εξαιρετικα κοκτειλ και σανγκρια πλουσια σε αρωματα, αντιστοιχη της ειχα πιει στην Καταλονια και ηθελα να βουτηξω μεσα στο μπολ που την περιειχε οπως ο Οβελιξ στη χυτρα μικρος. Αν τυχει να πατε, θυμηθειτε να τιμησετε το μπαρ τους, θα το εκτιμησετε.

Το μενου των 13 ευρω εχει αλλαξει, πλεον, λογω αναπροσαρμογης ΦΠΑ υποψιαζομαι, κοστιζει 14.5 ευρω και περιλαμβανει διαφορετικα πιατα, ομως οι ποσοτητες, η ποιοτητα και η γευση παραμενουν στα ιδια υψηλα γευστικα επιπεδα. Πως το ξερω? Μα προφανως, λειπει ο Μαρτης απο τη Σαρακοστη? Πηγα και το τσεκαρα, καστανα δε χαριζουμε εδω, και περασε και η εποχη τους.
Πηρα ξανα την υπεροχη σαλατα Amigos, στην πιο ομαδικη ατομικη εκδοχη που εγινε ποτε, ενα πολυ καλο πιατο chimichangas, που δεν αφηνει λαδιλα στο στομα και αυτο ειναι ενα συχνο προβλημα με αυτο το πιατο και τελος ενα cheesecake μαυρο βατομουρο, το οποιο εχει μια εμφανως τυποποιημενη γευση. Δε σε χαλαει, δε σε συναρπαζει. Τα ξεπλυνα με ενα ποτηρι σανγκρια που τοσο καλα παρασκευαζουν.

Κατι που παρατηρησα απο τις αλλες κριτικες ειναι ο σχολιασμος της τιμης. Πραγματι, ειδικα στα ορεκτικα, ο καταλογος δαγκωνει αγρια, και πρεπει κανεις να ελεγχει τι ξοδευει για να μην ξαφνιαστει δυσαρεστα στο τελος. Αυτο ομως που πιστευω ειναι πως οι πολυ, πολυ πληθωρικες ποσοτητες ισοσκελιζουν την τιμη.

Με ενα ορεκτικο, μια σαλατα και ενα κυριως χορταινουν 2 ανθρωποι απολυτα, δεν υπαρχει αναγκη και για δευτερο κυριως. Ετσι καπως η τιμη οριοθετειται, και ο πελατης δεν πληρωνει για ενα γευμα που δεν καταφερνει να καταναλωσει λογω ποσοτητας. Ειναι η αληθεια οτι το συγκεκριμενο εστιατοριο ειναι πολυ μακρια απο την πρακτικη μεζεδοπωλειου, αν 2 ανθρωποι θελουν να δοκιμασουν πολλες διαφορετικες γευσεις, θα πρεπει να προετοιμαστουν ψυχικα να αποχωριστουν το μισο τους νοικι. Αντιθετα, με μια συνετη επιλογη, ο λογαριασμος δεν θα συνοδευεται απο τα απαραιτητα ηρεμιστικα. Εγω βαζω 3/4 για τις τιμες του μενου ως εχουν, για το μεσημεριανο της Τζουλια στα 14.5 ευρω, το 4/4 ειναι τσιγκουνια.

Ευχομαι οι επαγγελματικες σας υποχρεωσεις να επιτρεψουν καποια στιγμη να πετυχετε αυτη την προσφορα, ειναι ιδανικη για να δοκιμασει κανεις πολλα πιατα οικονομικα.

Αυτα απο μενα. Τα γραψα και πεινασα παλι!