Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Οινομαγειρεία - Βοτανικός, Αθήνα
Ιαν
24
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Ε λοιπόν, αυτή τη φορά θα πάμε με αυτοκίνητο! Θα κατηφορίσουμε από την Ομόνοια την Πειραιώς, θα αφήσουμε δεξιά το Γκάζι και φθάνοντας στην Πέτρου Ράλλη θα στρίψουμε δεξιά με κατεύθυνση την Εθνική. Μετά από ένα χιλιόμετρο περίπου να έχουμε το νου μας, το σημάδι είναι το LIDL στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Ακριβώς απέναντι φεύγει ένα λοξό δρομάκι, η οδός Σαλαμινίας. Στο νούμερο 8 παρκάρουμε σαν άρχοντες και τραβάμε χειρόφρενο. Φθάσαμε!

Φθάσαμε μπροστά στην ίσως παλαιότερη ταβέρνα της Αθήνας (έτος ιδρύσεως: 1928), το κρασοπουλειό του ΛΕΛΟΥΔΑ (ο τόνος στην παραλήγουσα). Την ξεκίνησε, τρεις γενιές πριν, ο παππούς Λελούδας, με καταγωγή από την Κύθνο, που γαστριμαργικά φημίζεται για το κατσικάκι και τα πικάντικα τυριά της, και μέχρι σήμερα εξακολουθεί να λειτουργεί ως οικογενειακή επιχείρηση.

Τα τσακάλια του ask4food θα αναρωτιούνται ήδη πώς και μας ξέφυγε μέχρι τώρα ένα τόσο ιστορικό κουτούκι. Με το δίκιο τους, η απάντηση όμως είναι απλή: Ο ΛΕΛΟΥΔΑΣ ανοίγει κατά τις 10 το πρωί και κλείνει - δεν θα το πιστέψετε - στις 5.30 το απόγευμα, Σάββατο και αργίες στις 4, ενώ την Κυριακή μένει κλειστός. Εγώ βρέθηκα εκεί αναζητώντας ένα παραδοσιακό οινοποιείο που φτιάχνει ακόμα ρετσίνα. Ήθελα να ευχαριστήσω ένα Γερμανό φίλο μου, θεολόγο το επάγγελμα, ο οποίος επιγραμματικά λέει «Ελλάδα ίσον χόρτα, ζυμωτό ψωμί και ρετσίνα». Πόσο δίκαιο έχει. Οι σύγχρονοι Νεοέλληνες προτιμάμε πια σαρντονέ και ρίσλιγκ, την αγνή ρετσίνα που ήταν αυτονόητη συνοδεία όχι μόνο ενός πρόχειρου, αλλά και του κυριακάτικου γεύματος της οικογένειας, την έχουμε ξεχάσει, μάλλον επειδή η σωστή ρετσίνα θέλει πολλή φροντίδα (πεντακάθαρα βαρέλια, καθαριότητα στην ετοιμασία του μούστου, κιλά ολόκληρα ρητίνης, σταθερή θερμοκρασία) και θεωρείται φθηνό, για πολλούς συνεπώς παρακατιανό κρασί.

Η ταβέρνα του ΛΕΛΟΥΔΑ έχει μείνει αναλλοίωτη από την εποχή που δημιουργήθηκε καταμεσής στον Αττικό Ελαιώνα. Ως οινοποιείο παράγει, όπως έμαθα, γύρω στους 50 τόννους κρασιού (κοκκινέλι και ρετσίνα) το χρόνο. Ως ταβέρνα εξειδικεύθηκε στους μεζέδες που παραδοσιακά «τραβάνε» κρασί, με πρώτο στον κατάλογο βέβαια τον τραγανοτηγανισμένο μπακαλιάρο, δεύτερα τα εντελώς μαμαδίστικα κεφτεδάκια και στην τρίτη θέση γίδα βραστή. Από κοντά γαυράκι τηγανιτό, φάβα και χόρτα, καθώς και υπέροχα γιουβαρλάκια.

Το περιβάλλον περιγράφεται με τρεις λέξεις: Βαρέλια, βαρέλια, βαρέλια, τόσο στο ισόγειο, όπου και τα τραπέζια του φαγητού, όσο και στο υπόγειο. Η μοσχοβολιά του κρασιού χτυπά στη μύτη με το που θα πατήσετε το πόδι σας στο χώρο και θα σας συνοδεύει νοσταλγικά αφού φύγετε. Μη φοβάστε, τα ρούχα δεν παίρνουν μυρωδιά. Εκτός από βαρέλια οι τοίχοι φιλοξενούν αμέτρητα κάδρα που ζωντανεύουν την ιστορία της οικογένειας Λελούδα και του τόπου τους, κυριολεκτικά ένα ταξίδι στο χρόνο, ορισμένες φωτογραφίες είναι πραγματικά παμπάλαιες. Μέχρι και εικόνα του Αγίου Ευφρόσυνου, προστάτη των μαγείρων, θα δείτε.

Αν με αυτά που σας είπα νομίζετε ότι για να φάτε στου ΛΕΛΟΥΔΑ θα πρέπει εκτός από το όχι ακριβώς ευχάριστο περιβάλλον του άναρχα οικοπεδοποιημένου και δομημένου ελαιώνα να ανεχθείτε ένα τραπέζι που κουνιέται ολόκληρο, ξεχαρβαλωμένες ψάθινες καρέκλες, στραβωμένα από τη χρήση μαχαιροπήρουνα και θαμπά ποτήρια, πέσατε έξω. Τα πάντα είναι καθαρά και νοικοκυρεμένα. Η πελατεία είναι βέβαια όλοι λίγο πολύ γνωστοί, ορισμένοι από τους θαμώνες βρίσκονται σε ηλικία που άνετα τους εντάσσει στην επίπλωση του μαγαζιού, όμως κανείς μα κανείς δεν πρόκειται να νιώσει παράταιρος.

Αυτό που μαζί με μένα επίσης μάλλον θα αναρωτιέστε είναι γιατί δεν αποφασίζουν οι Λελουδαίοι να παρατείνουν το ωράριο λειτουργίας της ταβέρνας τους ή και να μετακινηθούν. Σας αφήνω να το ερευνήσετε. Ένα Σάββατο μεσημέρι μπορείτε να κατηφορίσετε προς Βοτανικό και να δώσετε στον εαυτό σας την ευκαιρία να ζήσει μια μοναδική εμπειρία σε ένα αυθεντικά παλιακό περιβάλλον που σε λίγα χρόνια θα κλείσει τα 100. Ξέχασα: Κάθε Οκτώβριο και Δεκέμβριο γίνεται κανονική γιορτή για το άνοιγμα των καινούριων κρασιών. Σπύρο. Δημήτρη, μήπως θα ήταν μια ιδέα;

Οι υπόλοιπες «συνήθεις» πληροφορίες μου φαίνονται αναφορικά με το ΛΕΛΟΥΔΑ τετριμμένες και περιττές: Κατάλογος δεν υπάρχει, οι τιμές είναι χαμηλές, κεράσματα δεν κυκλοφορούν, πληρωμή με κάρτα... αυτό με τον Τοτό το ξέρετε.
Από τα μέρη όπου μια επίσκεψη αρκεί - και αξίζει.