Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Ιαν
27
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Λοιπόν, για να αποφύγουμε παρεξηγήσεις και τυχόν παρατράγουδα.
Όποιοι ενδιαφέρονται μόνο για κυριλέ μεζεδοπωλεία/εστιατόρια, θα ήταν προτιμότερο να περάσουν στην επόμενη κριτική…
Όσοι θέλουν την ώρα που απολαμβάνουν το φαγητό τους να ακούν μόνο ελληνικά σουξεδάκια της τελευταίας 10ετίας, popάκια ή μουσική τύπου lounge μάλλον δεν θα τους πηγαίνει μπουκιά κάτω…

Αν ψάχνετε αποκλειστικώς για εξεζητημένα πιάτα ώστε να εξερευνείτε νέους ορίζοντες γεύσεων και γαστρονομικούς παράδεισους, δεν το βλέπω να βρίσκει χαρά ο ουρανίσκος σας…

Αν το παίρνεται βαρέως όταν το τραπεζάκι και οι καρέκλες σας δεν είναι έστω και απομίμηση (πολλές φορές φθηνή) από Stefano Giovannoni ή Philippe Starck, χλωμό το βλέπω να βολευτείτε στα δικά τους τραπεζοκαθίσματα…

Από την άλλη, αν σας αρέσουν τα κουτουκάκια (αν και η έννοια της λέξης που έχει τούρκικη προέλευση -από το kutuk- παραπέμπει συνήθως σε υπόγειο ταβερνάκι), αν δεν σας ενοχλεί η απλότητα και η σεμνότητα, το τηγάνι και η σχάρα, τα απλά αλλά καλοεκτελεσμένα μεζεδάκια και η παλιά καλή ελληνική μουσική του 1950-1960, ίσως βρείτε την κριτική μου ενδιαφέρουσα και μέσω αυτής ένα στέκι που πιστεύω ότι αξίζει μίας επίσκεψης από φαν του είδους/στυλ.
Για όσους συνεχίζουν, ξεκινάμε.

Παρασκευή νωρίς το βράδυ, μετά από μία άκρως δύσκολη και απαιτητική βδομάδα, αποφασίζουμε αντί να πάμε για μπύρα ή ένα ποτήρι κρασί, να κάτσουμε κάπου ήρεμα για να τσιμπήσουμε κάτι και να πούμε τα δικά μας. Είναι η μέρα και ώρα της βδομάδας που προσπαθούμε να περάσουμε από την πίεση στην χαλαρότητα για να χαρούμε το Σαββατοκύριακο που είναι προ των πυλών.

Είναι η στιγμή που θέλεις να πεις στον άνθρωπό σου ή τον φίλο σου όλα αυτά που σε χάλασαν μέσα στη βδομάδα, να τα αποτινάξεις από τη σκέψη σου και να τακτοποιήσεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, ανεξάρτητα αν κάποια από αυτά σου εμφανιστούν σαν φάντης μπαστούνι και την επόμενη βδομάδα. Για εμένα προσωπικά, είναι μία στιγμή ιερή. Μπήκα λοιπόν στο wish list μου για να βρω κάτι που έχω βάλει στο μάτι αλλά που ακόμα δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφτώ.

Λίγο αργότερα περνάγαμε το κατώφλι του Μακάλο. Δεν πέρασαν πάνω από 4-5 λεπτά και ξαναβγήκαμε από το ίδιο κατώφλι αποχωρώντας απογοητευμένοι από το ύφος του κυρίου πίσω από τον πάγκο που κλήθηκε να μας εξυπηρετήσει. Μετά από μία τόσο δύσκολη βδομάδα, τα όρια των αντοχών μας είχαν εξαντληθεί και δεν υπήρχαν περιθώρια για περεταίρω κινδύνους για τη διάθεσή μας. Δεν μιλάμε απλά για έλλειψη χαμόγελου, μιλάμε για το άλλο άκρο. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες γιατί δεν υπάρχει λόγος. Απλά κοιταχτήκαμε μεταξύ μας και είπαμε «θέλουμε πραγματικά να κάτσουμε εδώ? Μήπως να πάμε γι άλλα?». Μετά από ένα σιωπηλό νεύμα, απλά επικυρώσαμε την απόφαση που είχε κι από τους δύο μας ήδη ληφθεί. Επειδή λοιπόν δεν υπήρχε λόγος για πειραματισμούς, τα μαζέψαμε και φύγαμε με συνοπτικές διαδικασίες.

Κι ενώ περπατάγαμε στα στενά του κέντρου, σκεφτόμασταν τις εναλλακτικές οι οποίες για την φάση στην οποία βρισκόμασταν δεν έδειχναν και τόσο ελκυστικές. Άλλες τις θεωρήσαμε βαβουριάρικες, άλλες με κουζίνα που δεν μας τράβαγαν εκείνη τη στιγμή. Εμείς θέλαμε να χωθούμε κάπου και να ηρεμήσουμε πίνοντας το ουζάκι μας.

Κι όπως σουλατσάραμε, ακούμε από έναν διάδρομο ένα ελληνικό τραγούδι που η χάραξή του σε βινύλιο αριθμούσε πολλές δεκαετίες πριν. Γυρίζουμε το βλέμμα μας και βλέπουμε μερικά τραπεζάκια, μισά εκ των οποίων ήταν γεμάτα. Ο κόσμος του έδειχνε χαλαρότατος. Κάτι μας έκανε «κλικ» σε όλο αυτό κι έτσι λίγο αργότερα καθόμασταν σε ένα από τα τραπέζια τους.

Θα ξεκινήσω από τον χώρο που είναι μάλλον και το μειονέκτημα τους. Δεν με πείραξε η απλότητα του χώρου. Ίσα ίσα, μέρη σαν κι αυτό «κουμπώνουν» απίστευτα με τα γούστα μου. Όμως ήταν πολύ κρύος. Μάρμαρο και μωσαϊκό, δεν βοηθούσαν καθόλου στην όλη ατμόσφαιρα. Μία και μοναδική φορητή υπερυψωμένη σόμπα δεν κατάφερνε επ ουδενί να μας ζεστάνει κι έτσι καταλήξαμε να τρώμε με τα μπουφάν μας. Το κακό είναι ότι μάλλον δεν επιδέχεται και πολλές παρεμβάσεις προς βελτίωση της αισθητικής του. Θα μπορούσαν όμως να προσθέσουν μερικές ακόμα σόμπες.

Ο συνολικός χώρος τους χωρίζεται σε δύο μέρη. Στα τραπέζια που έχουν απλώσει στον διάδρομο του κτιρίου που στεγάζονται κι έναν εσωτερικό που λογικά βρίσκεται και η κουζίνα τους. Για να είμαι ειλικρινής, κανένας από τους δύο δεν με ενθουσίασε ούτε με έκανε να νοιώσω φιλόξενα. Επειδή όλοι κάθονταν στον εξωτερικό, ακολουθήσαμε κι εμείς το παράδειγμά τους. Γενικά άχαρος και άχρωμος με μοναδική πινελιά που βοηθά ελάχιστα να μη χαρακτηριστεί εντελώς μουντός, ένας τοίχος (που μοιάζει με πίνακας ανακοινώσεων) με αφίσες για τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης (θεατρικά και μουσικά). Τα τραπεζοκαθίσματα απλά. Καρό τραπεζομάντιλα και οι κλασικές ξύλινες καρέκλες εποχής.
Θαμώνες από άτομα που λίγο πριν είχαν τελειώσει τις εργασίες τους και είχαν έρθει επίσης κοστουμαρισμένοι για να σβήσουν την πείνα τους και μερικές φοιτητοπαρέες.

Μετά το πατατράκ της λίγο πριν απόπειρας επίσκεψης και της αντιμετώπισης που δεχτήκαμε, το χαμόγελο με το οποίο μας καλωσόρισε η νεαρή σερβιτόρα, μας φάνηκε σαν όαση και ζέστανε την ατμόσφαιρα. Άλλο άτομο στο service δεν είδαμε αλλά η ίδια ήταν γρήγορη και πάντα χαμογελαστή. Όσες φορές της ζητήσαμε την άποψή της (για το τι θα φάμε και το τι θα πιούμε) αλλά και διευκρινήσεις για όσα έχουν, μας δόθηκε ευγενέστατα. Ένα μικρό αρνητικό ήταν το ότι στο τέλος δεν μας έφερε κερασματάκι ενώ σε διπλανό τραπέζι μας είδαμε να προσφέρει κάτι σαν σφηνάκια με χωνευτικό- μάλλον- ποτό σε καφετί αποχρώσεις. Επειδή όμως δεν ξέρω αν ήταν δική της υπαιτιότητα αυτό το πταισματάκι, δεν θα σταθεί αφορμή να της στερήσει το παραμικρό από το «4» που επέλεξα να της βάλω.

Ο κατάλογος απλός, προσανατολισμένος σε θαλασσινά. Πλαστικοποιημένες σελίδες, με τα πιάτα τους μεταφρασμένα και στα αγγλικά. Μάλλον λόγω του σημείου τους, θα προσελκύουν και αρκετούς ξένους, οπότε κάτι τέτοιο βοηθάει από το να τρελάνουν το service τους με ερωτήσεις.

Πήραμε:
• Σαλάτα βραστών λαχανικών. Σε ένα βαθύ λευκό πιάτο, μας έφεραν πατάτες, κολοκυθάκια, καρότο, χόρτα και μαυρομάτικα φασόλια. Κάποια από αυτά θα τα ήθελα λιγότερο βρασμένα αλλά γενικά ήταν μία σαλάτα που καθόλου μα καθόλου δεν μας απογοήτευσε. Χειμωνιάζει και πλέον η χωριάτικη σαλάτα περνάει σε δεύτερο πλάνο… Νομίζω ότι κόστισε στα 6 €.

• Μαριναρισμένος γαύρος. Αγαπημένος μεζές που όταν τον βρίσκω έξω, τον προτιμώ. Τον έχω φάει και σε σπιτική version όπου είχε ψηθεί μέσα σε λεμόνι και σκορδάκι και ήταν απλά θεϊκός. Αλλά κι ο συγκεκριμένος ήταν από τους καλύτερους που έχω δοκιμάσει. Ήρθε όξινος, με έντονη γεύση. Για να απογειώσουν την νοστιμιά του, το πασπαλίσανε με ψιλοκομμένες κόκκινες και πράσινες πιπεριές και άφθονο μαϊντανό. Η μερίδα ήταν μετρίου μεγέθους αλλά μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για μεζεδάκι/ορεκτικό. Νομίζω ότι κόστισε στα 4,20 €.

• Αθερίνα τηγανιτή. Ήταν η πιο μεγάλη μερίδα απ όσα μας προσφέρθηκαν. Ήρθε καλοτηγανισμένη και χωρίς το παραμικρό ίχνος λαδίλας, μέσα σε μια λευκή πιατέλα. Τραγανός, έτοιμος για μπουκίτσες. Δεν έμεινε λέπι! Αν δεν κάνω λάθος, πρέπει να μας κόστισε στα 7,70 € κι επιπροσθέτως αρκετές ενοχές τις οποίες πάντα νοιώθω όταν τρώω μικρόψαρα ή τύπου γόνου μεζεδάκια (τα τελευταία τα έχω πλέον κόψει εντελώς). Είναι αυτή η άτιμη αίσθηση της γενοκτονίας που καρφώνεται στο μυαλό μου και με πιάνουν οι ευαισθησίες μου…

• Παντρεμένη σαρδέλα. Φιλεταρισμένες σαρδέλες, ψημένες στη σχάρα. Δε ξέρω γιατί, αλλά τις περίμενα διαφορετικές. Ίσως κάτι με ντομάτα. Στο πιάτο δεν βρήκα κάτι που να δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό «παντρεμένη». Αυτές ήταν τοποθετημένες προσεκτικά και σε διάταξη, σε ένα στρογγυλό αλλά –δυστυχώς- μικρό πιάτο, καλυμμένες από φρέσκο κρεμμυδάκι (το πράσινο μέρος του) και μαϊντανό. Κατ’ εμέ το πιο νόστιμο πιάτο που δοκιμάσαμε εκείνο το βράδυ. Πραγματικά απολαυστικό αλλά δυστυχώς μικρό σε ποσότητα. Περίτεχνα ψημένες και πετυχημένες στο αλάτι τους. Ένα έργο τέχνης που σε κέρδιζε μέσα από την απλότητά του. Νομίζω ότι κόστισε στα 8,20€.

Τα τελευταία 2-3 χρόνια προσπαθώ να ξεπεράσω την εφιαλτική στιγμή που προ 35ετίας, σε γιορτή σαρδέλας στην Πρέβεζα αφού άρχισα να τρώω μία που μου προσφέρθηκε, συνειδητοποίησα έντρομος ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Τότε κατάλαβα ότι ήταν ψημένη με τα λέπια και τα εντόσθια! Σοκ στο παιδικό μου μυαλουδάκι! Για τα χρόνια που επακολούθησαν ούτε να τις δω δεν ήθελα γιατί το συμβάν είχε στοιχειώσει τη μνήμη μου! Τώρα έχω αρχίσει πλέον να τις απολαμβάνω χωρίς κολλήματα. Καιρός ήταν.

Τα μεζεδάκια μας συνοδέψαμε με ψημένο στη σχάρα ψωμί ποτισμένο με ελαιόλαδο και ουζάκι Αρτινής προέλευσης. Το όνομα αυτού, «Μελτέμι» και όσοι είστε φίλοι του ούζου αξίζει να του δώσετε μία ευκαιρία αφού το βρήκαμε άκρως αρωματικό. Αν θυμάμαι καλά, είχαν 4-5 εναλλακτικές σε ετικέτες ούζου.
Το νερό μας ήρθε σε γυάλινη μπουκάλα, ζωγραφισμένη με μαύρες βούλες που παρέπεμπαν σε αγελάδα. Χαριτωμένο αλλά όχι και πολύ ταιριαστό.
Αρωματικά μαντιλάκια για να «πολεμήσεις» τις μυρωδιές από τα θαλασσινά που έχεις πιάσει. Χρήσιμο και πρακτικό.

Τα τόσα «νομίζω» στα κόστη των πιάτων μας, έχουν να κάνουν με το ότι στην απόδειξη που μας εκδόθηκε δεν υπήρχε σαφή καταγραφή πέραν από αναφορά σε «μεζέδες» ή «ψάρια» κι εγώ κατά την παραγγελία δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές. Όπως και να έχει, οι σαρδέλες αν και ήταν πεντανόστιμές, θεωρώ ότι είναι πολύ ακριβές είτε κόστισαν 7,70€ είτε 8,20 € αφού όπως σχολίασα παραπάνω ήρθαν σε ένα μικρό πιατάκι για μεζέ. Επειδή όπως προείπα είναι κουτουκάκι, μου φάνηκε τσιμπημένη αυτή η χρέωση και πόσο μάλλον αν λάβουμε υπόψη το στυλ και τον χώρο τους.

Επίσης δεν μπορώ να μη σχολιάσω το ορθογραφικό λάθος της απόδειξης μηχανής τους αφού το «Νοστιμιά» έχει ένα «Η» που βγάζει μάτι…
Σας μπέρδεψε η κριτική μου? Δεν βγάζετε νόημα αν τελικά το προτείνω ή όχι? Αν πέρασα όμορφα ή κάπου χαλάστηκα?

Πέρασα πολύ όμορφα γιατί αν και το δάγκωσα λίγο απ το κρύο, σαν σύνολο την καταφχαριστήθηκα τη βραδιά μου αφού ότι δοκίμασα ήταν μερακλίδικο!!!
Φυσικά και θα ξαναπάω (έχω βάλει στο μάτι τα καλαμαράκια τους και τις γαρίδες που είδα σε διπλανά τραπέζια), αν και παρατήρησα μία μικρή ανισορροπία στις τιμές τους σε σχέση με τη ποσότητα των πιάτων τους.

Μάλλον αυτό θα είναι όταν θα ζεστάνει λίγο ο καιρός. Πολύ μου αρέσει η ιδέα να κάθομαι εκεί κάποιο καλοκαιρινό βραδάκι και να απολαμβάνω τους ψαρομεζέδες και το ουζάκι μου. Μπορεί να μη βλέπεις ούτε κατά διάνοια από τα τραπέζια τους την θάλασσα, αλλά αυτό το στέκι έχει κάτι το αυθεντικό που εμένα προσωπικά με κέρδισε.