Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Π.Φάληρο, Αθήνα
Ιαν
29
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Αγαπητοί μου, επιστροφή στο ask4food για μία ακόμα κριτική. Αυτήν την φορά θα σας μεταφέρω στο Παλαιό Φάληρο και στο εστιατόριο «Ψαράδες», που είναι ένα σχετικά νέο απόκτημα της περιοχής του Φαλήρου. Και θα σας πω εξ αρχής ότι για εμένα ήταν μία ευχάριστη έκπληξη όταν πήγα για πρώτη φορά στο συγκεκριμένο εστιατόριο. Γιατί; Μα γιατί απόλαυσα ένα εστιατόριο όπως θα ήθελα πάντα να απολαμβάνω ένα εστιατόριο.

Πρώτον, βρήκα έναν χώρο όμορφα και λιτά διακοσμημένο, όπου κυριαρχεί το λευκό, με δόσεις γαλάζιου, που σε ηρεμούν και προσωπικώς με πηγαίνουν «θάλασσα». Ξέρω ακούγεται τετριμμένο αλλά έτσι νοιώθω κάθε φορά που μπαίνω στους «Ψαράδες».

Δεύτερον, πέρα από τον ωραίο χώρο, όπου ως μόνο μείον θα έλεγα το γεγονός ότι επιτρέπεται το κάπνισμα και μακάρι να μπορούσε να απαγορευτεί σε όλα τα εστιατόρια, ένα ακόμα στοιχείο που διαμορφώνει ένα καλό εστιατόριο είναι το ευγενικό προσωπικό. Και εδώ οι «Ψαράδες» θεωρώ πως έχουν κάνει εξαιρετική επιλογή στο προσωπικό τους, το οποίο είναι ευγενικό, με διάθεση να σε εξυπηρετήσει χωρίς να γίνεται φορτικό. Μπράβο τους!

Τρίτο, βεβαίως, είναι οι απλές, παραδοσιακές αλλά και σχετικώς πειραγμένες γεύσεις των «Ψαράδων». Με πιάτα σίγουρα χορταστικά, καλομαγειρεμένα, σε καλές τιμές, που σε κάνουν να πιστεύει ότι, εν τέλει, μπορείς να βρεις στη μεγάλη μας πόλη χώρους εστίασης που σέβονται τον πελάτη και συνδυάζουν την ποιότητα με την καλή τιμή.

Στους «Ψαράδες» βρέθηκα με το έτερο ήμισυ και μία στενή μας, καλή φίλη, προ δύο εβδομάδων. Παρασκευή βράδυ, τελείωσα από το γραφείο στις 8 και 8.30 είχαμε δώσει ραντεβού στην Ζησιμοπούλου. Έκανε και κρύο οπότε περιμέναμε πως και τι να φτάσουμε στους «Ψαράδες» και να κάτσουμε στα ζεστά μας.
Βρήκαμε ένα ωραίο τραπεζάκι και πιάσαμε οι τρεις μας την κουβέντα. Και ο σερβιτόρος ήταν αρκούντως ευγενικός, μολονότι κάθε φορά που ερχόταν εμείς όλο και κάτι συζητούσαμε και όλο του αναβάλαμε την παραγγελία. Εν τέλει είδαμε το μενού, και προχωρήσαμε στην παραγγελία. Και το καλό με του μενού των «Ψαράδων» είναι ότι δεν περιλαμβάνει 100 πιάτα, αλλά λίγα και καλά! Προσωπικώς αυτό το κρίνω ως πολύ θετικό γιατί όταν βλέπω ένα μενού με δεκάδες επιλογές, συγνώμη, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι έχω να φάω μπαγιάτικο πράγμα ημερών, μην πω και μηνών.

Εμείς, λοιπόν, παραγγείλαμε μια μους λευκού ταραμά με αυγά χελιδονόψαρου! Αγαπητοί μου, αν πάτε -που σας προτρέπω να πάτε δηλαδή- να την δοκιμάσετε κι εσείς! Είναι στην κυριολεξία μία αφράτη, απαλή μους, με μία ωραία λεπτή γεύση και μυρωδιά ταραμά, και στην άκρη στο πιάτο έχει ένα μικρό βαθούλωμα με λίγο λάδι και κρίταμο, που δένει εξαιρετικά με τον ταραμά και το ψωμάκι.
Α! Ειπα ψωμάκι. Και πρέπει να σας πω, ότι σε ένα πανεράκι θα σας έρθει ωραιότατο ψωμάκι, μαύρο και λευκό, ζυμωτό! Όνειρο! Τρως και ξανατρώς. Και πολύ μου αρέσει που πλέον αρκετά εστιατόρια επιλέγουν ψωμί ζυμωτό και όχι το γνωστό «χωριάτικο» ψωμί που σου θυμίζει κάτι από λάστιχο…

Πέραν του ταραμά, παραγγείλαμε και σαρδέλα μαρινάτη. Εγώ συνήθως γαύρο δοκιμάζω, αλλά η σαρδέλα, μαγειρεμένη με πράσινη καυτερή πιπεριά και δενδρολίβανο ήταν ένας εξαιρετικός μεζές για το ούζο μας. Αφράτη, ναι! Αφράτη και όσο χρειαζόταν πικάντικη. Και αυτό το πιάτο σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Πήραμε και μία σαλάτα, γιατί το θες το πράσσινό σου να συνοδεύει τα ψαρικά. Επιλέξαμε την «ψαροσαλάτα», που περιέχει φύλλα από διάφορα είδη μαρουλιών, φρέσκο κρεμμυδάκι, άνηθο, τοματίνια, πιπεριά κόκκινη, με μπόλικο λεμονάκι, ελαιόλαδο και από πάνω αχνιστό φρέσκο ψάρι. Συνδυασμός υλικών που είναι χορταστικός και άκρως γευστικός. Προσωπικώς θα την προτιμούσα με μία «αψάδα» περισσότερη, αλλά η γεύση είναι πολύ προσωπική υπόθεση…

Για κυρίως πιάτο πήραμε την παέγια! Ε τώρα τι να πω! Μαζί με τον κρόκο Κοζάνης το πιάτο πέταγε! Και επειδή προ ημερών είχαμε δοκιμάσει –ο θεός να την κάνει- μία παέγια κάπου στην Ακτή Θεμιστοκλέους, η παέγια των «Ψαράδων» έπαιρνε όσκαρ. Αλλά το έπαιρνε μετά δόξης και τιμής! Με ένα ωραίο ριζάκι, αρωματισμένο και χρωματισμένο με αυτό το υποκίτρινο χρώμα του κρόκου, με ωραίες γαρίδες ζουμερές, με καλαμαράκι, χταποδάκι, μύδια… Σταματώ εδώ γιατί τρέχουν τα σάλια μου… Εν ολίγοις, ένα πιάτο ναι μεν πειραγμένο –σε σχέση με τις κλασσικές παέγιες- αλλά σίγουρα αξίζει την δοκιμή. Προσωπικώς θα την ξαναδοκιμάσω όταν βρεθώ πάλι Π. Φάληρο.

Και τώρα θα σας πω ότι ο ευγενικός σερβιτόρος, καθώς μας είδε φαγανούς, μας κέρασε και μία μερίδα ντοματοκεφτέδες! Που είχαν λιαστή ντομάτα, μπόλικα μυρωδικά, με τον δυόσμο να κυριαρχεί, και γραβιέρα Κρήτης. Αφράτοι και ζουμεροί, χωρίς «λαδίλα». Ένα ακόμα «συν»!

Και αφού αποφάγαμε ήρθε και το γλυκό. Εμείς διαλέξαμε το πειραγμένο «μωσαϊκό», με παγωτό βανίλια… Αλλά μαζί μας έφεραν κέρασμα και μους λεμονιού, με υπέροχα μαρεγκάκια και μία μους με ένα ωραίο λεπτό άρωμα και γεύση λεμονιού! Το έφαγα όλο! Και θα το ξαναφάω χωρίς ενδοιασμό! Τόσο το μωσαϊκό όσο κυρίως η μους ήταν δύο πιάτα που προσωπικώς με δρόσισαν και με έκαναν να πω «δόξα τω θεώ», που ζω σε μία πόλη με ανθρώπους που αγαπούν το φαγητό και μας μαγειρεύουν με αγάπη και σεβασμό!

Και να σας πω, κάτι ακόμα. Είναι τόσο όμορφο να σε κερνάει κάποιος κάτι, γιατί –εγώ έτσι το εκλαμβάνω- σου λέει ένα μικρό ευχαριστώ για το γεγονός ότι τον επιλέγεις να γευτείς τα δικά του πιάτα. Μακάρι πολλά εστιατόρια να εφάρμοζαν την ίδια τακτική… Δεν κοστίζει. Αντιθέτως, γοητεύει και ίσως και σκλαβώνει…
Το καλό είναι ότι αυτοκίνητο δεν παίρνω όταν βγαίνω για φαγητό έξω. Μου αρέσει μετά να περπατώ για να απολαύσω μία μικρή βόλτα που θα μου επιτρέψει να χωνέψω και να σκεφτώ αν πέρασα καλά ή όχι.. Και στους «Ψαράδες» πέρασα εξαιρετικά. Ακόμα και εγώ που δεν μπορώ να πω ότι θα συγκρίνω το οποιοδήποτε ψαρικό με ένα π. χ. μετσοβίτικο κοντοσούβλι –που για μένα είναι «Η» γεύση– θεωρώ ότι οι «Ψαράδες» με κάνουν να αλλάζω σιγά σιγά την άποψή μου για τις θαλασσινές γεύσεις…

Αυτά τα ολίγα από εμένα αγαπητοί μου. Σας χαιρετώ και σας φιλώ. Και να χαίρεστε τις εξόδους σας μέχρι να τα ξαναπούμε σε λίγες ημέρες με μία ακόμα εμπειρία γεύσης, κάπου μέσα σε αυτή τη μεγάλη μας πόλη…
Γεια σας φίλτατοι   