Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Χολαργός, Αθήνα
Φεβ
07
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Το Χικ είναι, αν δεν κάνω λάθος, η τελευταία άφιξη στο Χολαργό όσον αφορά το φαγητό. Είναι κυριολεκτικά 2 βήματα από το μετρό και τη στάση του λεωφορείου. Πας, πίνεις, και φεύγεις κύριος (ή κυρία, μη με πάρετε από τα μούτρα). Αφού λοιπόν είχα ακούσει σχετικά καλά λόγια, είπα κι εγώ να το δοκιμάσω.

Αρχές Γενάρη, εκείνο το Σάββατο με το χιόνι και το απίστευτο κρύο, φτάσαμε στο Χικ ντυμένοι Εσκιμώοι. Ευτυχώς μέσα είχε μπόλικη ζεστούλα κι έτσι αρχισαμε σιγά σιγά να κάνουμε το στριπτήζ μας. Παρόλο που ήταν περασμένες 9μιση, ήμασταν από τους πρώτους κι έτσι διαλέξαμε που θα καθίσουμε. Μιας που αυτή είναι η πρώτη κριτική εδώ για το Χικ, θα προσπαθήσω να σας τα πω όσο πιο αναλυτικά γίνεται.

Ο χώρος: Μεγάλος σχετικά, με ένα μικρότερο χαμηλό πατάρι. Ωραία τραπεζοκαθίσματα, διαφόρων ειδών και μεγεθών, τοποθετημένα έτσι ώστε να μην είναι ο ένας πάνω στον άλλον. Τα τραπέζια που προορίζονται για δύο άτομα είναι αρκετά μικρά. Καλό θα ήταν να προμηθευτούν μερικά μικρά τραπεζάκια ή σκαμπώ, να λειτουργούν ως έξτρα χώρος για το ψωμί, το νερό, το τασάκι κλπ.

Η διακόσμηση: Υπέροχη. Οι τοίχοι είναι βαμμένοι ένα βιομηχανικό γκρι που βοηθάει να "βγαίνουν" προς τα έξω τα διάφορα διακοσμητικά, όπως ένα παλιό κόκκινο ποδήλατο, παλιά ραδιόφωνα, φωτογραφίες, κι ένας απίστευτος "πολυέλαιος" φιταγμένος από γυάλινα μπουκάλια πορτοκαλάδας (της γνωστής Ελληνικής μάρκας από το Πήλιο).

Το αρνητικό: Πολύ φως. Ήταν σα να τρώω στο γραφείο ή σε γήπεδο. Καμμία ατμόσφαιρα...

Η μουσική: Μέχρι να ξεκινήσει το λάιβ (έχουν ζωντανή μουσική κάθε Παρασκευή και Σάββατο) νόμιζα πως είχα πάει σε μνημόσυνο. Μόνο το "κλαίει η μάνα μου στο μνήμα" δεν βάλανε. Είπαμε, είναι της μόδας το έντεχνο αλλά το πολύ το πένθος κόβει και την όρεξη.

Η λάιβ μουσική: Διαφορετική από τα συνηθισμένα, μιας που είχε και βιολί, αλλά ήταν λίγο αχταρμάς. Λίγο λαϊκά, λίγο ρεμπέτικα, λίγα έντεχνα, λίγα ροκ... Αντιλαμβάνομαι πως προσπαθούν να ευχαριστήσουν τους πάντες αλλά ίσως αυτό να μην είναι πάντα εφικτό. Δεν με χάλασε, αλλά σε 2-3 αλλαγές γέλασα κιόλας από το πως πήδηξαν από το ένα είδος στο άλλο. Τα παιδιά που τραγουδούσαν/έπαιζαν πάντως ήταν πάνω από το επίπεδο που συνήθως συναντάμε σε τέτοια μαγαζιά και με εμφανή αγάπη για τη μουσική. Πραγματικά πολύ καλοί!

Μία ένσταση: Ξεκινούν πολύ αργά. Μέχρι να αρχίσουν, υπήρχαν παρέες που είχαν ήδη φάει, κι εμείς ήμασταν στα μισά. Καλό θα ήταν ή να ενημερώνουν πως ξεκινούν αργά, ή να πάνε την έναρξη λίγο πιο νωρίς.

Το σέρβις: Εξαιρετικό! Ταχύτητα, ευγένεια, καλή γνώση του μενού, χιούμορ και πολύ χαμόγελο. Εύγε, άριστα 10, αυτοκόλλητο και σφραγιδούλα.

Το μενού: Μικρό προς μέτριο, με πολύ ενδιαφέροντα πιάτα, αρκετά καλές τιμές και επιλογές που θα ικανοποιούσαν και τους πιο απαιτητικούς. Εμείς πήραμε:

-Τυροπιτάρια. Καμμία σχέση με αυτό που λέει το όνομα (όσοι έχετε πάει Εύβοια και Σκύρο μην περιμένετε να ξαναφάτε αυτό που φάγατε εκεί). Πρόκειται για κάτι μεταξύ τηγανητών τυροπιτακίων και ντόνατς με τυρί. Παρά την πρώτη απογοήτευση, γιατί άλλο περιμέναμε, όταν τα δοκιμάσαμε ξετρελαθηκαμε. Πάρα πολύ νόστιμα και πολύ σωστά τηγανισμένα.

-Σουτζούκ μπουρέκ. Το ίδιο με το παραπάνω, αλλά με πικάντικο σουτζούκι. Μη σας προβληματίζει που είναι το ίδιο, το σουτζούκι αλλάζει κατά πολύ τη γεύση. Εγώ αν ξαναπήγαινα θα έπαιρνα και τα δύο.

-Πατζαροσαλάτα. Ωμό πατζάρι, γιαούρτι, σκόρδο και καρύδια. Δροσιστική και πολύ, πολύ νόστιμη. (Να σημειώσω πως η πρώτη μας επιλογή ήταν η πολίτικη σαλάτα, αλλά μας είπαν πως δεν ήταν έτοιμη γιατί πρέπει να μαριναριστεί. Μα βρε παιδιά, αν δεν είναι έτοιμη και μαριναρισμένη η σαλάτα Σάββατο βράδυ στις 10, πότε θα είναι?)

-Πατάτες της Άννας. Το κρεατοφαγικό ξαδερφάκι των Ντοφινουάζ, καθώς η Άννα τους πρόσθεσε μπέηκον και τις έκανε καταπληκτικές. Παραγγείλαμε δεύτερη μερίδα, αμέσως μόλις δοκιμάσαμε την πρώτη.

-Σοφρίτο. Ούτε αυτό είχε σχέση με το όνομα, αλλά ήταν ένα πάρα πολύ νόστιμο "ψητό της κατσαρόλας" που έλεγε και η γιαγιά μου. Τόσο μαλακό μου κοβότανε με το πηρούνι και με ωραιότατη σαλτσούλα για επικές παπάρες.

-Κεφτεδάκια. Τα κλασσικά, πολύ νόστιμα και σωστά τηγανισμένα.

-Λουκάνικο ψητό. Τίποτα το ιδιαίτερο, θα ήθελε λίγο ψάξιμο παραπάνω κατά τη γνώμη μου. Όχι πως δεν ήταν νόστιμο, ήταν και καλά ψημένο, αλλά στην Ελλάδα έχουμε πολύ νοστιμότερα λουκάνικα. Αρκετά πρόχειρα σερβιρισμένο, με κέτσαπ και μουστάρδα. Μία καλύτερη επιλογή στο λουκάνικο και μία σπιτική -ή πιο ψαγμένη ετοιματζίδικη- σάλτσα θα το βελτίωνε χωρίς κόστος.

-Κολοκυθοκεφτέδες. Οι τύπου "λουκουμάδες". Πολύ νόστιμοι και ξεροτηγανισμένοι, χωρίς όμως ίχνος λαδιού.

Ήπιαμε 700ml ρακή, από τα οποία μας κεράσανε τα 100.

Ο λογαριασμός ήρθε στα 58 ευρώ, χωρίς περαιτέρω κέρασμα. Αυτό, ομολογώ, με χάλασε λιγάκι. Αντιλαμβάνομαι πως κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να κερνάει, αλλά -όσο να'ναι- ακόμα κι ένα γλυκό του κουταλιού μαζί με το λογαριασμό κάνει τη διαφορά.

Επίσης, καλό θα ήταν όταν ανοίγεις ένα καινούριο μαγαζί κι έρχονται καινούριοι πελάτες, να τους ρωτάς πως τους φάνηκε, αν όλα ήταν καλά, αν υπάρχει κάποιο παράπονο. Αυτό το λέω επειδή είδα πως ήταν εκεί ο ιδιοκτήτης, αλλά με εξαίρεση το αρχικό καλωσόρισμα (από μακριά) δεν ήρθε καθόλου στα τραπέζια.

Αυτά τα... ολίγα! Όσον αφορά την απάντηση στο ερώτημα αν θα ξαναπάω, θα σας πω το εξής: θα ξαναπήγαινα πολύ ευχαρίστως, αλλά δεν είναι στις πρώτες μου προτεραιότητες. Επ ουδενί δεν είναι από τα μαγιαζιά που λες "άσε καλύτερα", αλλά δεν είναι και από αυτά που φεύγεις και λες "πότε θα ξανάρθουμε". Πιστεύω όμως πως με ελάχιστες βελτιώσεις, μπορεί κάλλιστα και εύκολα να γίνει τόπος λατρείας και επιστροφής.