Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Γαλλία - Κολωνάκι - Λυκαβηττός, Αθήνα
Φεβ
12
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
50-64

Η αθηναϊκή εβδομάδα εστιατορίων βρισκόταν εν εξελίξει κι εγώ για κάποιον ανεξήγητο λόγο ούτε που είχα ασχοληθεί, ούτε που το είχα πάρει είδηση καλά καλά! Κι εκεί που όπως όλα έδειχναν θα πέρναγε και δεν θα μ’ ακούμπαγε, σαν από μηχανής θεός κάνει την εμφάνισή του φίλος μου καλός παιδιόθεν και μου λέει «Rose_Tyler (λέμε τώρα), να σου πω κάτι; Πάμε να φάμε τρελή γκουρμεδιά το βράδυ σε γαλλικό στο Κολωνάκι; Είναι μενού σε καταπληκτική τιμή, 40 ευρώ, θα τρελαθείς σου λέω». Οι αρχικές μου αντιστάσεις κάμφθηκαν άμεσα και κάπως έτσι βρέθηκα στις 8 το βράδυ της Πέμπτης να διασχίζω το κατώφλι του Σπύρου και του Βασίλη, ιστορικού γαλλικού εστιατορίου που ήδη μετρά 40 χρόνια ζωής. Και τι καλά που έκανα!

Το περιβάλλον καταπληκτικό. Θα έλεγα ότι χαρακτηρίζεται από διακριτική πολυτέλεια, καθώς είναι όλα προσεγμένα και όμορφα, χωρίς την παραμικρή τάση υπερβολής. Όπως μπαίνεις, σε υποδέχεται μία ξύλινη μπάρα, πίσω από την οποία βρίσκεται ένα μικρό, αλλά πλούσιο μπαρ και στη συνέχεια ο χώρος επιμερίζεται στην κάτω αίθουσα και το πατάρι. Εμείς κατεβήκαμε τα σκαλάκια που οδηγούν στον κάτω χώρο και οδηγηθήκαμε σ’ ένα άνετο και φροντισμένο τραπέζι για δύο. Τα ξύλινα πατώματα έκαναν το χώρο ζεστό και οικείο και συμπλήρωναν ιδανικά τους κυρίαρχους κατά τα λοιπά τόνους του λευκού, του μπεζ και του καφέ.

Η εξυπηρέτηση προφανώς και είναι αυτή που αρμόζει σ’ ένα εστιατόριο αυτής της κατηγορίας, διαρκώς παρούσα, αλλά με διακριτικότητα, ευγενική και πρόσχαρη. Οι ρυθμοί εξαιρετικοί καθ’ όλη τη διάρκεια του δείπνου και οι σερβιτόροι φροντιστικοί κι επαγγελματίες.

Δε θα μακρηγορήσω όμως άλλο και ευθύς αμέσως θα περάσω στα του φαγητού, καθώς ήταν όλα τόσο λαχταριστά και πεντανόστιμα, που αδημονώ ν’ αρχίσω τις περιγραφές. Όλα ξεκίνησαν λοιπόν με ένα πανέρι γεμάτο με φέτες φρεσκοκομμένης μπαγκέτας και παραδίπλα μπολάκι με αυθεντικό βούτυρο προς άλειμμα. Ταυτόχρονα ανοίχτηκε και σερβιρίστηκε εμφιαλωμένο νερό. Το καλωσόρισμα δεν έμεινε όμως εκεί, καθώς μαζί με τη σκέτη μπαγκέτα κατέφθασαν από δύο μπαγκετοφέτες με τυρί λιωμένο και δύο ακόμα με σκόρδο και μυρωδικά. Υπέροχο ξεκίνημα, σε έβαζε στο κατάλληλο μουντ για τη συνέχεια.

Η απαρχή της συνέχειας και ουσιαστικά του μενού με το οποίο ο «Σπύρος & Βασίλης» συμμετείχε στην Εβδομάδα Εστιατορίων σηματοδοτήθηκε από την καταπληκτική κρεμμυδόσουπα γκρατινέ που αμφότεροι επιλέξαμε. Ήρθε μπροστά στον καθένα μας σε υπέροχο σερβίτσιο και ήταν όσο λαχταριστή και μοσχοβολιστή όσο μπορεί να φαντάζεστε, ίσως και λίγο περισσότερο. Πλούσια υφή, βαθύ καφετί χρώμα, μελωμένα κρεμμύδια και μια μπαλίτσα από λιωμένο τυρί, ένα πιάτο απογειωτικό, μας έστρωσε το στομάχι και προήλασε το έδαφος για τις επόμενες γεύσεις.

Μετά τη σούπα, η σαλάτα. Πλούσια, πράσινη σαλάτα με αβοκάντο και νόστιμη και ισορροπημένη βινεγκρέτ, ήρθε σε βαθύ και μεγάλο μπολ και μας σερβιρίστηκε εντέχνως στα πιάτα μας. Μοσχομύριζε φρεσκάδα, η βινεγκρέτ ήταν άψογη σε υφή και ποσότητα, καθώς έδενε την πρασινάδα ιδανικά και το αβοκάντο για εμάς τους λάτρεις ήρθε κι έκανε όλη τη διαφορά, αφού έκανε ένα νόστιμο πιάτο, πεντανόστιμο.

Μαζί με τη σαλάτα κατέφθασε το δεύτερο στη σειρά πιάτο του μενού, τα μανιτάρια. Μπορούσες να επιλέξεις ανάμεσα σε μανιτάρια προβενσάλ με σκόρδο και σε μανιτάρια αλά κρεμ. Πήραμε και τα δύο, ώστε να δοκιμάσουμε περισσότερες γεύσεις, παρόλο που αρχικά θέλαμε και οι δύο να κινηθούμε στην προβενσάλ εκδοχή των μανιταριών. Τελικά θα πω ότι πράγματι, τα σκορδάτα μανιτάρια ήταν αυτά που αγάπησα περισσότερο, ήταν τόσο αρωματικά, ζουμερά και νόστιμα, αλλά και τα αλά κρεμ αποτέλεσαν ευχάριστη έκπληξη. Η κρέμα τους έμοιαζε περισσότερο με ελαφριά μπεσαμέλ και η γεύση τους ήταν φίνα.

Αμέσως μετά έφθασε η πολυαναμενόμενη ώρα του κυρίως. Επιλέξαμε και οι δύο την εντρεκότ café de paris, με τη διαφορά ότι ο φίλος μου τη ζήτησε medium προς rare, ενώ εγώ κινήθηκα πιο συντηρητικά και την πήρα medium. Με το που προσγειώθηκαν τα πιάτα μας στο τραπέζι, κύματα ευωδιών μας κατέκλυσαν, τα οποία ανακαλώ τώρα δα στη μνήμη μου και με δυσκολία συγκρατώ τα σάλια μου- ναι, τόσο περιγραφικά τ’ ομολογώ. Το φιλέτο μου ήταν έτσι ακριβώς όπως το ήθελα ψημένο, με τους υπέροχους χυμούς του και με τα όλα του και η σάλτσα café de paris που το αγκάλιαζε μια νοστιμιά μοναδική. Συνοδευόταν από βουτυράτα χόρτα, πάρα πολύ ταιριαστά και από μια πιατελάρα με λεπτοκομμένες πατάτες τηγανιτές. Εδώ θα το πω, οι πατάτες δεν μου πήραν το μυαλό, δεν ξέρω γιατί ακριβώς. Ίσως δεν ήταν όσο κριτσανιστές θα τις ήθελα, ίσως μου έλειψε το αλάτι. Όπως και νά ‘χει βέβαια, τις τίμησα δεόντως.

Και μετά από αυτήν τη γευστική πανδαισία, απτόητοι προχωρήσαμε στην ολοκλήρωση του δείπνου μας, μοιραζόμενοι μια κρεμ μπρουλέ και μια μους σοκολάτας. Ανάμεσα στα δύο, η κρεμ μπρουλέ μας άρεσε περισσότερο, η μους εμένα προσωπικά δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, συνδυαστικά πάντως έκλεισαν με πολύ ωραίο τρόπο ένα δείπνο πολλών αστέρων.

Όχι, όμως ότι η βραδιά έληξε έτσι, με δύο επιδόρπια και τέλος. Όχι, καθόλου έτσι δεν ήρθαν τα πράγματα! Μόλις ολοκληρώσαμε και με τα γλυκά, κατέφθασε στο τραπέζι μας δισκάκι με μπουκάλια από χειροποίητο λιμοντσέλο, σαμπούκα (με σφηνακοπότηρο με κόκκους καφέ), μαστίχα με lemon drops και disaronno, να κεραστούμε ανάλογα με τις ορέξεις μας. Με το home-made λιμοντσέλο ενθουσιαστήκαμε και σχεδόν το κατεβάσαμε το μπουκάλι (υπερβολές, καταλαβαίνετε, όμως).

Σημειωτέον, το συγκεκριμένο μενού περιελάμβανε κι από ένα ποτήρι κρασί, επειδή όμως δεν μας έφτασε, ανοίξαμε κι ένα υπέροχο μπουκάλι Πέτρινες Πλαγιές του Κτήματος Παλυβού, μαλαγουζιά και σαρντονέ, το οποίο μας κέρασαν στην υγειά της παλιάς γνωριμίας που είχε ο φίλος μου με τον ιδιοκτήτη (να κι ένα τυχερό που είχα, λοιπόν! ) Να σημειώσω ότι η λίστα με τα κρασιά ήταν πάντως ψαγμένη και επαρκής, χωρίς να είναι αχανής, την εκτίμησα.

Τώρα για την τιμή, τι να σας πω. Πράγματι, στο τέλος κληθήκαμε να πληρώσουμε 40 ευρώ το άτομο, το οποίο θεωρώ απίστευτο Value for Money για την όλη εμπειρία που απολαύσαμε, έπιασε υπέρτατο τόπο μέχρι και το τελευταίο σεντ. Οι κανονικές τιμές όμως του εστιατορίου (βάσει των οποίων βάζω και το εύρος τιμής), δυστυχώς δεν είναι για το δικό μου βαλάντιο, οπότε δεν με βλέπω να το ξαναεπισκέπτομαι στο άμεσο μέλλον. Θα καραδοκώ όμως ώστε την επόμενη φορά που θα παίξει ένα αντίστοιχο μενού να σπεύσω! Και κλείνω με ειδική μνεία και στέλνοντας τους αγωνιστικούς, καλοφαγαδίστικους χαιρετισμούς μου στην εξαφανισμένη masabukowsky, της οποίας η κριτική για το συγκεκριμένο εστιατόριο είναι η all-time αγαπημένη μου στο σάιτ. Στο όνομα της κριτικής αυτής, την επόμενη φορά που με την ευκαιρία κάποιου μενού θα ξανααπολαύσω Σπύρο και Βασίλη, μια πιατέλα βατραχοπόδαρα θα την τιμήσω!

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 15%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια