Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Εξάρχεια, Αθήνα
Φεβ
12
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Ας κάνουμε έναν διαχωρισμό: υπάρχουν μέρη όμορφα, με νόστιμο φαγητό. Υπάρχουν και μέρη που άσχετα αν σου αρέσουν, άσχετα αν σου αρέσει το φαγητό τους, ακούς τα ντουβάρια να σου μιλάνε (call me Ark, Joan of Ark) και να σου λένε αυτά που πρέπει να ξέρεις για την ιστορία που δεν υπάρχει στα βιβλία αλλά υπάρχει στον αέρα μιας πόλης. Δε νομίζω ότι θα πήγαινε κανείς γι' άλλον λόγο στην Πλάκα εκτός από τις ιστορίες που λένε τα ντουβάρια και τα αυτών γκρεμίσματα (ας εξαιρεθούν κάνα - δυο μέρη για λόγους στατιστικής ευθιξίας).

Ουζερί η Λέσβος, λοιπόν. Ο Μυτιληνιός όπως τον εγνώριζαν οι παλαιότεροι. Είναι ένα κλασικό ουζερί, ουζερί όχι εστιατόριο ή ψαροταβέρνα, από αυτά που πήγαιναν τόσο οι παλιότεροι Αθηναίοι όσο και οι επαγγελματίες -κυρίως δικηγόροι αλλά και εκδοτο/βιβλιοπώλες- της περιοχής. Αν περάσεις μεσημέρι, άνοιξη και Παρασκευή θα νομίζεις ότι ακούς τον παφλασμό των κυμάτων καθώς οι μυρωδιές θα σε παραπέμπουν ήδη σε νησί. Η τριγύρω εικόνα θα σε επαναφέρει όμως.

Φαγητό; Έχει τηγάνι δυνατό που ίσως το χρησιμοποιεί -κατά τι- υπέρ του δέοντος. Κουτσομουρίτσα υπέροχη και μέλι (signature dish), σουπιά ξυδάτη (ναι, και αυτή είναι τηγανιτή και μετά προστίθεται ξύδι αλά british fish and chips) μερακλίδικη και μαλακή, υπάρχουν ενίοτε κυδώνια και άλλα οστρακοειδή αν σου κάνουν κέφι (αν υπάρχουν και σου αρέσουν φάε άφοβα), γαριδάκι (Κύμης όχι Σύμης, δηλ. μισό κλικ μεγαλύτερο) τηγανιτό όντως σωστά (ίσως λίγο πιο αλευρο-τηγανισμένο από ότι θα προτιμούσα εγώ), χταποδάκι ψητό σωστό, λακέρδα ελαφρώς τραχιά (σουσίζει λίγο if you catch my drift), έχει συμπαθητικά μαγειρευτά να καλμάρουν τις έντονες γεύσεις των συνοδευτικών του ούζου τύπου μελιτζάνες ιμάμ ενώ φάβες, χόρτα, σαλατικά κ. ο. κ. είναι όλα μια χαρά. Μόνη συμβουλή είναι σε μια παρέα π. χ. τεσσάρων πάρτε μέχρι δύο τηγανιτά για λόγους γευστικής ισορροπίας (το τηγάνι είναι το δυνατό του σημείο αλλά αν σε παρασύρει αλλοιώνει τους γευστικούς σου κάλυκες, γαρμπιλιάζ' ο στόμας'σ'). Το διεκπεραιωτικό -αλλά σωστό- χαλβαδάκι στο τέλος βοηθάει να ισορροπήσουν λίγο οι γεύσεις.

Αλλά μιλάμε για ουζερί. Έτσι όπως σε ένα wine bar αφήνεσαι στα έμπειρα χέρια ενός sommelier εδώ θα αφεθείς να μάθεις για το ούζο. Διότι το ούζο έχει αυθύπαρκτη αξία. Ω, ναι! Από τα προεισαγωγικά Πιτσιλαδή και Σαμαρά μέχρι αυτά που θα σου προταθούν, είσαι σε καλό μέρος. Υπάρχουν διαμαντάκια για τα οποία προτείνω επιτόπια ανακάλυψη. Ρώτα να μαθαίνεις, δεν είναι κακό. Ακόμα και το χύμα είναι σαφέστατα άνω του αξιοπρεπούς. Συνόδευσέ το με άφθονο νεράκι κανάτας για να αποφύγεις τον πονοκέφαλο.

Η εξυπηρέτηση είναι αυτή που φαντάζεσαι. Ένας άνθρωπος φτάνει επαρκώς για όλους και για όλα, χωρίς να παρακαλάς ή να γίνεις καμηλοπάρδαλη ψάχνοντας με τα μάτια. Είσαι σε ουζερί. Η εξυπηρέτηση είναι φιλικά επαγγελματική χωρίς πολλούς πληθυντικούς. Άμα αδειάσει ο πολύς ο κόσμος λες και μια κουβέντα...

Επιστρέφουμε στα ντουβάρια, δηλαδή στον χώρο. Έχει αποκτήσει κάνα - δυο cultιές (ένα ποδήλατο ταχυδρομικού διανομέα άλλων εποχών, ένα juke box) αλλά μιλάμε για έναν χώρο που εμπνέει σεβασμό κι αγάπη. Ξέρεις ότι γενιές μερακλήδων βγάλαν τα ντέρτια τους εκεί, τις έγνοιες τους για τις δουλειές, τα σώψυχά τους, τα γκομενικά τους, ζευγαράκια αγαπήθηκαν κι άλλα χώρισαν, ότι κλειστήκαν και χαλάσαν συμφωνίες, φοιτητές ανακαλύψαν απόλυτες αλήθειες και πενηντάρηδες χάσαν τα δεδομένα τους...

Κίτρινοι τοίχοι από το τσιγάρο δεκαετιών (αν είσαι μη καπνιστής και ευαίσθητος στις μυρωδιές στον μέσα χώρο ίσως υποφέρεις, βάλε κάτι που δεν σε νοιάζει αν θα πάει για πλύσιμο), τραπέζια λίγο πιο στριμωγμένα από ότι πρέπει (μέσα, έξω είναι ΟΚ), μια βιτρίνα με τα μαγειρευτά της μέρας, παλιά ραδιόφωνα, καρό τραπεζομάντηλα. Έξω γιασεμί και νυχτολούλουδο περιμένουν τις καλοκαιρινές νύχτες (δεν ανθίζουν ποτέ γιατί στα ισόγεια της Μπενάκη δεν φτάνει ο ήλιος, αλλά είναι πολύ περιποιημένα κι όμορφα), έχει και καναρίνι σε όμορφο κλουβί, η θέα σε αποζημιώνει αν περνάς συχνά από εκεί: ένα από τα άσχημα κομμάτια αυτής της πόλης -ήτοι ένας εγκταλειμμένος χώρος στάθμευσης επί της Μπενάκη- μετατρέπεται σε ακροθαλασσιά ή σε ένα λιμανάκι (αυτό συμβαίνει στο δεύτερο καραφάκι ούζου).

VfM: εδώ αδικείται το μαγαζί. Ο λόγος είναι απλός. Αν πάρεις δυο καραφάκια ούζο είναι μάνι μάνι τουλάχιστον 12-14 ευρώ. Αν πας για ουζάκι και θες να φας σαν σε ταβέρνα, όχι σαν σε ουζερί, υπολόγισε 20-25 ευρώ το κεφάλι. Ίσως έχει μείνει και στην εποχή που οι δικηγόροι και λοιποί επαγγελματίες της περιοχής (βιβλιοδέτες, εκδότες κτλ) βγάζαν ακόμα λεφτά.

Σε κάθε περίπτωση, είναι μία εκ των ωραιοτέρων αστικών αποδράσεων μια καθημερινή μεσημέρι (αν μπορείς) καλοκαιριού ή βράδυ δεκαπενταυγούστου στην Αθήνα. Μπορεί να γίνει και στέκι με την υπόμνηση ότι είναι ουζερί, όχι ταβέρνα.