Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Εξάρχεια, Αθήνα
Φεβ
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
-

Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μυρσίνη εσύ δοξαστική... Προτιμώ να γράφω κριτικές για μέρη που μου αρέσουν παρά για μέρη που δεν... Αλλά το σωστό είναι να γράφω και για τα άλλα προκειμένου να υπάρχει ισορροπία. Το δύσκολο, σε χαλεπούς καιρούς όπως οι τωρινοί, είναι να είσαι δίκαιος και να μην αδικήσεις έναν επιχειρηματία που προσπαθεί κι αυτός να ζήσει. Πάει κάνας μήνας που πήγα αλλά μου τριβέλιζε το μυαλό...

Το Κονσερβοκούτι λοιπόν είναι θεωρητικά ένα άριστο μέρος. Το φαγητό είναι συμπαθές. Όλα μα όλα τα μεζεδάκια είναι καλά, η σχάρα δεν είν' κακή (say 60%), η πατάτα είναι κακή και προκάτ. Η ρακή (χύμα) είναι συμπαθής.

Έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα που σπανίζει ως λογική (τό'χει, φερ' ειπείν, και το Καφενείο της Ήβης αλλά σε κάθε περίπτωση είναι σπάνιο): μερίδες μεζεδοπωλείου και όχι χασαποταβέρνας. Σου δίνει την δυνατότητα να δοκιμάσεις, να πάρεις δυο πιάτα παραπάνω, να πειραματιστείς και εν τέλει να μην πας για να σκάσεις και να φύγεις αλλά να χαζέψεις με την παρέα σου, το κρασάκι σου και στο επίκεντρο να μπει η συνάθροιση γλιτώνοντας την αμήχανη σιγή των πρώτων μπουκιών όταν έρχονται τα πιάτα. Ξαναλέω: τα μεζεδάκια είναι όλα τίμια. Και οι μερίδες μεζέδων. Σαφές;

Μια κοπελιά που ήταν στην εξυπηρέτηση ήταν φιλική όσο έπρεπε (αυτό το τύπου Κουκλάκη που πρέπει να γίνουμε ντε και καλά κολλητοί ποτέ δεν το κατάλαβα), ευγενέστατη και τάχιστη. Όλα της καλά και άριστα. Απόδειξη δίχως υπόμνηση.

Το μέρος είναι παλιό νεοκλασικό ανακαινισμένο επαρκώς. Η μουσική επιλογή είναι jazzοειδής (μη του γούστου μου για ρακούλες αλλά σεβαστότατη επιλογή). Τα φάουλτ -που λέει κι ένας φίλος- είναι τα κάτωθι:
α) Τα παλιά δωμάτια, νυν χώροι εστίασης είναι λίγο μικρά. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα αν γίνει σωστή επιλογή χρωμάτων και φωτισμού. Λαδί/γκρι σκούρα λαδομπογιά στους τοίχους με λάμπα-κωλοφωτιά δεν πάει εκτός αν θες να είσαι jazz bar. Μούχρωμα (θύμιζε ολίγον τι το, κλειστό πλέον, Blues στην Πανόρμου). Σε πιάνει η ψυχούλα σου όσο να πεις...

β) Ντουβάρια με σκληρές επιφάνειες (η προαναφερθείσα λαδομπογιά) + φωνακλάδικη, βροντόγελη παρέα στο ίδιο δωματιάκι = ημικρανία. Κι επειδή δεν μου αρέσει να κάνω κουμάντο στους άλλους (θαμώνες), λίγο ύφασμα ή ξύλο (κανένας ΠΙΝΑΚΑΣ πχ) στον τοίχο θα μαλάκωνε τους ήχους. Αλλιώς αυγοθήκες βαμμένες που είναι και cult... (σε κάθε περίπτωση: λαδομπογιά;;;)
γ) Όταν έχεις ξεχωριστά δωμάτια ρώτα για το κάπνισμα, μην τους χώνεις όλους μαζί. Στην παρέα (μας) είχαμε και δυο παιδάκια, δεν ήταν υποχρεωμένα να ζήσουν το "Τοπίο στην Oμίχλη".

Όταν είσαι μεζεδοπωλείο, και μπράβο σου κατά Βουλαρίνο, πρέπει να χρεώνεις και σαν μεζεδοπωλείο. Άρα η τιμή της μερίδας οφείλει να είναι ανάλογη της ποσότητάς της και τούμπαλιν. Τιμή ταβέρνας και ποσότητα μεζεδοπωλείου, δεν πάει... Αυτά. (For the record εκυμάνθημεν περί τα 15-18 ευρώ ανά κεφαλή, συμπεριλαμβανομένης της συμπαθούς ρακούλας).