Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ιαπωνία - Sushi - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Φεβ
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Δευτέρα 8/2, αργά το απόγευμα βρίσκομαι με φιλικό πρόσωπο, ειδήμονα της γιαπωνέζικης κουλτούρας και κουζίνας στο Σύνταγμα και, φυσικά, μου προτείνει στην πιάτσα της Απόλλωνος το FURIN KAZAN. Θα είχα να πάω καμιά δεκαριά χρόνια και έτσι την ακολούθησα χωρίς την παραμικρή αντίρρηση, όταν μάλιστα μου είπε ότι διατηρεί πάντα αξιόπιστη ποιότητα γεύσης και επίπεδο σέρβις. Βρίσκεται εκεί ανάμεσα σε άλλους ασιατικούς χώρους εστίασης από την Ινδία μέχρι την Άπω Ανατολή, καθώς και σε απόσταση αναπνοής από τα αντίστοιχα στέκια της οδού Νίκης, για όσους επιθυμούν τις συγκρίσεις.

Ωστόσο, το FURIN KAZAN (FK) πρωτοστατεί στη γύρω περιοχή. Άνοιξε πρώτο από όλα αυτά, ήδη από το 1999, αντικαθιστώντας το ιστορικό MICHIKO στην Πλάκα, που είχε αφήσει εποχή από το 1971 μέχρι το 1999. Και τα 2 μαγαζιά ήταν ιδιοκτησίας της οικογένειας Eyko απ’ την Ιαπωνία. Η κόρη Eyko βρίσκεται στη χώρα μας εδώ και 40 χρόνια και είναι η ψυχή του FK, επιλέγοντας τους Γιαπωνέζους σεφ, τις πρώτες ύλες και γενικά το καθετί. Το site μας, ευθύς εξαρχής, δηλαδή από το 2008 μέχρι σήμερα, έχει τιμήσει τον χώρο αυτό με καμιά εκατοστή κριτικές και τον έχει αξιολογήσει αναλόγως!

Μετά το εισαγωγικό ιστορικό του FK, θα σας πω τώρα δυο λόγια και για το όνομά του: FU RIN KA ZAN, είναι οι ονομασίες αντίστοιχα του ανέμου, του δάσους, της φωτιάς και του βουνού. FU RIN KA ZAN, λοιπόν, ήταν οι συνθηματικές λέξεις της πολεμικής ιαχής των σαμουράι που πλαισίωναν τον 16ο αιώνα τον ξακουστό φεουδάρχη (daimyo) Takeda Shingen. Η ιαχή τους σήμαινε: γρήγορος σαν άνεμος, σιωπηλός σαν δάσος, άγριος σαν φωτιά και ακλόνητος σαν βουνό. Τι πρωτότυπη, αλήθεια, ιδέα για το όνομα του δημοφιλούς γιαπωνέζικου εστιατορίου!!

Καιρός είναι, όμως, να προσγειωθώ και στον συγκεκριμένο αυτό χώρο. Ο χώρος λοιπόν είναι μάλλον περιορισμένος, με καμιά εικοσαριά τραπέζια, απ’ τα οποία αρκετά βλέπουν την πρόσοψη στην Απόλλωνος. Η κουζίνα είναι ανοιχτή, με όψη επενδεδυμένη με ξύλο, και βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, με τους 4 μάγειρες (οι 2 Ιάπωνες), με τις λευκές στολές τους, επί το έργον. Μπροστά της, υπάρχει η βιτρίνα όπου κυριαρχούν τα ωμά ψάρια με τις ταμπελίτσες τους. Στο βάθος αριστερά, οι 2 καθαρές τουαλέτες, ανδρών και γυναικών. Τόσο στην ανοιχτή κουζίνα όσο και σε μια κολόνα, θαυμάσαμε τις εικόνες με τις ανθισμένες κερασιές, που τα χρώματά τους ομορφαίνουν πολύ τον σχετικά μικρό αυτό χώρο.

Ήμασταν τυχεροί, γιατί όταν πήγαμε, γύρω στις 6 μ. μ., δεν ήταν ώρα αιχμής και το μαγαζί ήταν μισογεμάτο. Νωρίτερα, τα μεσημέρια και αργότερα, τα βράδια, το FK είναι πάντα τίγκα από κόσμο και χρειάζεται αρκετή υπομονή. Οι θαμώνες, από 20 ως 50 ετών οι περισσότεροι, είναι και Έλληνες αλλά και πολλοί ξένοι τουρίστες. Με την ευκαιρία αυτή, θα προσθέσω ότι λειτουργούν καθημερινά, από 13.00 έως 23.30 το βράδυ.

Το προσωπικό σερβιρίσματος, 5 άτομα, ήταν σε γενικές γραμμές αρκετά κατηρτισμένο και ευγενικό, αλλά δεν είχαμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε την ετοιμότητά του σε συνθήκες πλήρους λειτουργίας του μαγαζιού. Πάντως, πρόσεξα ότι, κάποιες φορές, τα νεότερα άτομα απευθύνονταν στους πιο παλιούς για κάποια ερωτήματά μας, που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να τα γνώριζαν. Όσον αφορά, λοιπόν, το training στην Ελλάδα, τουλάχιστον σε ξενοδοχεία, εστιατόρια και άλλους χώρους αναψυχής, θεωρώ ότι ακόμα χωλαίνουμε και θα πρέπει να καταβάλουμε τεράστιες προσπάθειες για να μη χάσουμε το τραίνο, ειδικά στην παρούσα συγκυρία, δεινής κρίσης και ταυτόχρονα δεινού και ανελέητου ανταγωνισμού με τις γειτονικές μας χώρες!!

Μας έφεραν, λοιπόν, τον μεγάλο εικονογραφημένο και τρίγλωσσο κατάλογό τους, που πρέπει να είναι προϊόν της πολύχρονης πείρας τους. Το κάθε φαγητό, που βλέπαμε την εικόνα του, είχε τη γιαπωνέζικη ονομασία του, πλαισιωμένη από μια πλήρη αγγλική και ελληνική επεξήγηση. Και μιλάμε για πολλές σελίδες, μπράβο τους!!

Μαζί με τον ανανεωμένο τους κατάλογο, που θέλαμε ώρα για να τον μελετήσουμε μέχρι να αποφασίσουμε, ήρθε κρύο νερό σε κανάτα, αρωματικά υγρά μαντηλάκια σφραγισμένα, καθώς η γνώριμη soy sauce μέσα σε ένα βαζάκι αλλά και τα 2 μπολάκια για να τη μοιράσουμε. Απαραίτητο βέβαια συμπλήρωμα ήταν τα κλασικά chopsticks που τα τιμήσαμε δεόντως, εκτός απ’ τα Sushi που τα απολαμβάνουμε συνήθως με το χέρι, όπως, άλλωστε, μάθαμε εδώ για το κοτόπουλο και τα λοιπά…

Η όρεξή μας, εντωμεταξύ, είχε ανοίξει για τα καλά, οπότε με τη βοήθεια της φίλης μου παραγγείλαμε τα εξής πιάτα, που προσγειώθηκαν πάνω στα όμορφα πράσινα υφασμάτινα σουπλά τους:

• Μια ποικιλία Sushi Hatashi, 9 τεμαχίων, από τα οποία τα 6 ήταν Nigiri (θυμίζω πως είναι βάση ρυζιού πάνω στην οποία τοποθετούν φέτες ωμού ψαριού, εδώ από 2 με σολομό, τόνο και λευκό ψάρι – ένα λαυράκι και μια σφυρίδα). Τα υπόλοιπα 3 ήτανε Maki σολομού, με λευκό ginger και καυτερή wasabi. Και τα 9 ήταν υπέροχα, εννοείται με τη συνοδεία της σχετικής σόγιας! Η τιμή τους στα 18 €.

• Μια μερίδα Shake No Misokasu Zuke, που ελληνιστί σημαίνει, μικρή φέτα μαριναρισμένου σολομού στη σχάρα, με σάλτσα Misokasu. Ήρθε με λίγο μαρούλι και μια φλούδα λεμονιού. Ο σολομός έλιωνε στο στόμα, και η τιμή αυτού του ορεκτικού ήταν 5 €.

• Μια σαλάτα Avocado Sunisu, που ήταν 2 κομμάτια φρέσκου αβοκάντο με ξιδάτη πάστα Misu και καβουρδισμένο σουσάμι, συνοδευόμενα από νοστιμότατη καφέ sauce Misu! Τιμή στα 4 €.

• Ως κύριο πιάτο δοκιμάσαμε ένα δημοφιλέστατο στην Ιαπωνία Katsu and curry with rice, που είναι τηγανιτό χοιρινό εσκαλόπ πανέ, σε ιαπωνικό ρύζι ατμού, με ginger τουρσί και curry sauce. Μας το σέρβιραν μέσα σε ένα βαθύ πιάτο και ήταν μια χορταστική μερίδα κρέατος και ρυζιού, με γαρνιτούρα καρώτου και ginger. Τιμή: 12 €.

• Μια μερίδα Chahan Special, που ήταν τηγανιτό ρύζι με κοτόπουλο, γαρίδα, κρεμμύδι, αρακά και καρώτο. Ήταν ένα πεντανόστιμο βουναλάκι ιαπωνικού ρυζιού, και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Για μένα ήταν εφάμιλλο των πολίτικων πιλαφιών ή των ινδικών ρυζιών biryani!! Τιμή στα 8 €.

Ο λογαριασμός, στα 47 €, δικαιολογούσε απόλυτα την ξεχωριστή αυτή εμπειρία μας, σε ένα χώρο με ιστορία, όπου οι ώριμοι Γιαπωνέζοι σεφ κάνουν θαύματα. Κατ’ άτομο: 23.50 €, δηλ. κατηγορία 17/25 €, για όλα αυτά!

Ακολούθησε κέρασμα ανάλογο όσων προηγήθηκαν. Μας έφεραν ένα παγωμένο γλυκό μέσα σε γυάλινο ποτήρι, όπου ξεχείλιζαν η σοκολάτα με το βατόμουρο, τη φράουλα και το ροδάκινο. Ήταν κάτι το εξαιρετικό και μάθαμε μάλιστα πως η συνταγή αυτή παραλλάσσεται από μέρα σε μέρα.

Κατά πάγια συνήθειά μου, θα αναφερθώ τώρα και σε ορισμένα άλλα κλασικά τους πιάτα. Από τις σούπες, λοιπόν, ξεχωρίζει η Miso (3 €), ενώ από τα ρύζια, το ξιδάτο Shari (3 €). Επίσης, το Gyudon, δηλ. φέτες ψιλοκομμένου μοσχαριού με κρεμμύδι και ζυμαρικά από φασόλια. Τιμή 11 €. Άλλο αστέρι τους, το Kijiyakidon, το ξακουστό ψητό κοτόπουλο με ρύζι ατμού και φύκια nori, στα 9 €. Έχουν βέβαια και ποικιλία από noodles με λαχανικά, θαλασσινά ή κρεατικά, στα 8-9 €. Δεν λείπουν τα εδέσματα Teppanyaki – αντικολλητικό θερμαινόμενο σκεύος – για σολομό, κοτόπουλο, κ. λπ., καθώς και μια μεγάλη ποικιλία από τα γνωστά σε όλους πλέον Maki Sushi, σε τιμές περίπου 3-5 € ανά τεμάχιο.

Όσον αφορά τα ποτά, υπάρχει φυσικά το εθνικό ποτό τους, το Sake, είδος κρασιού, το οποίο παρασκευάζεται από ρύζι, νερό, μαγιά και τον μύκητα Kojikin, ενώ έχει περιεκτικότητα σε οινόπνευμα από 12 – 16 %. Όπως είναι γνωστό, σερβίρεται είτε κρύο είτε ζεστό, ανάλογα με το φαγητό και τις διαθέσεις σας. Η τιμή του είναι περίπου 8 € τα 187 ml.

Οι Ευρωπαϊκές μπύρες, περί τα 3 € (Mythos, Amstel, Heineken.. ), ενώ οι γιαπωνέζικες, Sapporo, Asahi, Kirin, στα 4-5 € περίπου.

Τα ελληνικά κρασιά κυμαίνονται από 6 € για τα μπουκαλάκια των 187 ml (λευκό Αθήρι Τσάνταλη, ή κόκκινο Ασύρτικο Αντωνόπουλου), ενώ τα μεγάλα των 750 ml. είναι στα 18 € και 25 €, αντίστοιχα. Σε γενικές γραμμές, η λίστα των ποτών τους κρίνεται επαρκής και αντιπροσωπευτική (υπάρχουν και όλα τα συνήθη αναψυκτικά, κ. λπ. ), και οι τιμές των ποτών δεν είναι απαγορευτικές.

Σαν γενικό συμπέρασμα, το μαγαζί συστήνεται, ειδικά για όσους είναι λάτρεις μιας έθνικ γαστρονομικής εμπειρίας, σε ένα μικροσκοπικό ιστορικό μαγαζί του αθηναϊκού κέντρου.