Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Οινομαγειρεία - Αμπελόκηποι, Αθήνα
Φεβ
14
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Είπαμε λοιπόν χτες να βρεθούμε με έναν φίλο που μόλις μετακόμισε στην γειτονιά του Οινομαγειρείου (ή Οινομαγειρείο το Τριφύλλι όπως είναι ο πλήρης τίτλος του ή Θύρα 13, καθώς είναι χτισμένο ακριβώς πίσω από την φερώνυμη θύρα του Απόστολος Νικολαΐδης) και είχαμε καιρό να τα πούμε. Είπα κι εγώ να το παίξω λίγο ξύπνιος να του μάθω αυτό το ταβερνείο και να περάσω υποσυνειδήτως φιλοπαναθηναϊκά συναισθήματα. Οι κεφτέδες με δικαίωσαν, ο Παναθηναϊκός όχι, χάνοντας από τον Ατρόμητο. Πήγαμε νωρίς γιατί πιο μετά τα λιγοστά τραπέζια είναι κατειλημμένα.

Του έκανα και εισαγωγή καθώς πηγαίναμε με τα πόδια. Του λέω το μενού είναι αυτό:
Πατάτες τηγανιτές
Αγγουροντομάτα
Φέτα
Ντολμάδες (το καλοκαίρι με αμπελόφυλλο το χειμώνα με λάχανο)
Αρνίσια τηγανιά (συκωτάκια)
Κεφτέδες
Μπακαλιάρος Σκορδαλιά
Λευκό, κόκκινο και μπύρα

Βολικός άνθρωπος είναι, καθίσαμε. Αυτός μπύρα εγώ κρασί (ελαφρώς ρετσινώδες και ρουμπινί). Τούτη την φορά ελήφθησαν οι πατάτες, η αγγουροντομάτα με φέτα δίπλα, οι κιοφτέδες και η αρνίσια. Είναι θέμα κριτηρίων αλλά εγώ αυτά τα μέρη τα ηράσθην από τα μικράτα μου. Τσιμεντένια αυλή (λίγο βίαια κλεισμένη την τελευταία διετία με σίδερα και τζάμι προκειμένου να επεκταθεί ο εσωτερικός χώρος), μερικές ζαρντινιέρες με αγγελικές και κισσό και ό, τι άλλο μπορεί να ζήσει σε συνθήκες έλλειψης φωτός, μέσα βαρέλια και τοίχοι που έχουν δει τόνους κεφτέδων να καταναλώνονται.

Αααχ, κιοφτεδούλα για την οποία σηκώνει να γράψεις ποίημα:
Είναι τραγανή κι όμως αφράτη,
είναι γλυκιά και πιπεράτη,
μην την κοιτάζεις μόνο φάτη
Πατάτα που έχει γεύση, χωρίς διπλό τηγάνισμα ή απορροφητικό χαρτί, αγγούρι ψυγείου αλλά ντομάτα σε θερμοκρασία (χειμερινού) δωματίου δείχνουν μια φροντίδα (ή και ευτυχή σύμπτωση), η αρνίσια τηγανιά μελωμένη ορθοριγανική. Η ευτυχία είναι εφικτή. Είπαμε και τις μεγάλες κουβέντες που λέγονται πάντα σε αυτές τις περιστάσεις (πιάνοντας από τον Ελευθέριο Βενιζέλο μέχρι το μέλλον του πλανήτη). Οι καταστηματάρχαι μόνο επιβοηθητικοί του να περάσεις καλά είναι. Άμεση απόκριση σε κάθε επιθυμία για ένα ακόμα καρτουτσάκι, λέγοντας και το αστειάκι τους χωρίς ποτέ να περνάνε τα εσκαμμένα.

Το κοινό είναι σαφές και αναμενόμενο: παλαιοί θαμώνες, παλαιοί αστέρες των γηπέδων, νεότεροι που αποζητούν απόδραση από γευστικές συνθετότητες και περιττά μπλιμπλίκια. Άνθρωποι που κάθονται με χαρά σε πλαστικό τραπεζάκι ή φτιαγμένο από καδρόνια. Που ακουμπούν χαλαρά στον ασβεστωμένο τοίχο (όχι δεν λερώνει). Που είναι όμως πεπεισμένοι ότι τα ρουχαλάκια τους πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κλιβανισμό ως προοπτική θεραπείας για την πακτωμένη τσίκνα (σ. σ. κατά τους θερινούς μήνες δεν τίθεται ζήτημα βέβαια) που θα εισρεύσει μέχρις εσωρούχων (αυτό δεν είναι υπερβολή). Άνθρωποι, όπως πχ ο Γιώργος ο Πίττας, που κάτι βρίσκουν σε αυτά τα μέρη.

VfM; Είναι ντροπή και να το συζητάμε... ένα δεκαρικάκι το κεφάλι. Τρως, πίνεις φτηνά και ταξιδεύεις στον χρόνο δωρεάν.

Μου αρέσει το κινέζικο, το σούσι, το ινδικό, το αιθιοπικό, το κορεάτικο, το μεξικάνικο, το γερμανικό, ο (νεο)ελληνικός πειραματισμός, το μαροκινό, το ιταλικό, το γαλλικό, το englilsh breakfast (εκεί όπου εξαντλείται δηλαδή η αγγλική κουζίνα), τα φαλάφελ, τα κεφτεδάκια του IKEA και το βρώμικο της Μαβίλη. Η παλιά ελληνική ταβέρνα όμως θα μείνει για πάντα αξεπέραστη.