Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Multi Ethnic - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Φεβ
19
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Η κότα έκανε το αβγό (κατά Μπαμπινιώτη με βήτα) ή το αβγό την κότα; Μπορεί το αίτιο να είναι και αιτιατό; Στο έθνικ φαγητό μας αρέσει η διαφορετικότητα. Είμαστε όμως επαρκώς προετοιμασμένοι να την αποδεχτούμε ως έχει; Αποδεχόμαστε το ξένο ως έχει ή το θέλουμε στα μέτρα μας;

Η πλειοψηφία της γαστρονομίας διδάσκει το δεύτερο. Για να συμβαίνει αυτό -η προσαρμογή του ξένου στο ντόπιο- κάτι θα ξέρουν οι εστιάτορες και έμποροι και γι' αυτό τον λόγο θα προσαρμόζουν τα έθνικ φαγητά στις ιδιαιτερότητες του εθνικού κοινού (βλ. greek souvlaki πχ στις Βρυξέλλες ή στο Τορόντο) προκειμένου να κάνουν βιώσιμες πωλήσεις. Κυρίως όταν είναι έμπειροι...

Το Etnico, προερχόμενο από το Altamira που δίδαξε στα χρόνια της ακμής στο εθνικό κοινό τις έθνικ κουζίνες, υπάρχει εδώ και μια περίπου διετία (μπορεί και να σφάλω) και είναι σίγουρα μια έξυπνη και ενδιαφέρουσα προσπάθεια. Έχει έναν ενδιαφέροντα-πάνω στον δρόμο-χώρο, νεαρά, φιλικά πρόσωπα στο service, δεν είναι πανάκριβο και σερβίρει έθνικ φαγητό δρόμου. Επιχειρηματικά είναι μια άριστη ιδέα. Αισθητικά είναι κάτι ευχάριστο. Έχει και την καλλίτερη ποικιλία μπύρας streetfoodάδικου.

Γευστικά; Ε, μμ, ξέρεις τώρα... Νομίζω ότι δεν είναι θέμα εύρους καταλόγου αλλά θέμα εύρους στοχευόμενου κοινού (τάργετ γρουπ)... Δεν μπορείς να ικανοποιήσεις τους πάντες. Αυτό μόνο ο Τσιτσάνης κι η Μπελούτσι το καταφέρνουν.

Εκ του υπάρχοντος μενού έχω δοκιμάσει το φαλάφελ στα 2,80 (υπάρχει στο μενού για να κλέψει το ζεστό κοινό των φαλαφελαδοφάγων*). Θυμίζει λίγο τους πολιτικούς που στην προσπάθειά τους να μην προσβάλουν κανέναν και να τους ικανοποιήσουν όλους δεν λένε τίποτα ουσιαστικό. Έχει μέσα φρέσκο φαλάφελ. Το οποίο δεν είναι κακό. Το σύνολο είναι άνευρο. Ούτε καυτερό-πικάντικο, ούτε σκορδάτο, ούτε πολύ τραγανό. Είναι λίγο ισιάδα.

Επίσης, το μπουρίτο με κιμά στα 4,30 (πρώτα πρώτα παρατηρούμε ότι με το που δεν έχουμε ανταγωνισμό τσιμπάμε τις τιμές). Πολύ ισιάδα. Νομίζω ότι κυριαρχεί γευστικά το ρύζι που όσο κι αν είσαι φίλος είναι σαν να λες ότι σε ένα παραδοσιακό πιτόγυρο κυριαρχεί η πατάτα.

Τέλος, chimichanga de pollo στα 3,20 η μικρή στα 4,90 η μεγάλη. Η ποσότητα είναι τίμια και δεν σε κοροϊδεύουν. Η μικρή είναι άριστη για ένα κοριτσάκι/κυρία ή για έναν νεαρό/κύριο που δεν θέλει να νιώσει κόνδορας. Η μεγάλη είναι χορταστική, αντικειμενικά.
Κατά τα λοιπά θα το περιέγραφα ως ένα γαστρονομικό flop. Κυριαρχεί η sour cream που δεν είναι πολύ sour αλλά μια λιπαρή-συνδετική των υλικών-ουσία αγνώστων λοιπών στοιχείων, η jalapenos sauce και να υπάρχει είναι πιο αθώα και από την Ερέντιρα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, τα frijoles παλεύουν να θυμίσουν κάτι αλλά είναι πολύ μόνα.

Είναι κλασική προσέγγιση multi culti street food: λίγο για όλους, πολύ για κανέναν. Αξίζει να υπάρχει (ίσως λίγο πιο φθηνό), αξίζει να το δοκιμάσετε, αμφιβάλλω αν θα το αγαπήσετε. Το πολύ στρογγύλεμα αφήνει τον τίτλο Etnico να θυμίζει αποκλειστικά marketίστικο όρο και λιγότερο γαστρονομικό στόχο, ποσώ δε μάλλον, αποτέλεσμα.

* Ασχέτως οιασδήποτε κριτικής για το falafellas, οφείλουμε να δεχτούμε ότι δημιούργησε ένα κοινό και αντίστοιχα μια αγορά street food. Σεβασμός στον θαρραλέο πρωτοπόρο.