Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Ομόνοια - Κάνιγγος, Αθήνα
Φεβ
21
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο.

Ο Νικόλαος Τσελεμεντές, αυτός ο γίγας της γαστρονομίας, όντας ένας εκ των μεγάλων δημιουργών της γενιάς του '30 (εφάμιλλος πχ του Εμπειρίκου που έφερε τον υπερρεαλισμό στην Ελλάδα) δημιούργησε την λόγια ή αστική ελληνική κουζίνα. Και μπράβο του! Πολλοί λένε ότι αυτό έγινε σε βάρος της ελληνικής κουζίνας η οποία νοθεύθηκε από τον γαλλοτραφή, σιφνιακής καταγωγής, αρχιμάγειρα. Η προσθήκη μιας γαλλικής σάλτσας, της μπεσαμέλ, στον μουσακά (ένα τυπικό και συνηθισμένο πιάτο της εγγύς ανατολής) είναι δείγμα ευφυίας όχι νοθείας. Ο Τσελεμεντές, στην εποχή του, ήταν ρηξικέλευθος.
Αν επιτραπεί αυτή η σύγκριση μαγειρικής και τέχνης τότε αβίαστα θα καταλήξουμε ότι ο Καπετάν Μιχάλης είναι ο Θεόφιλος της γαστρονομίας. Ένας ναΐφ αλλά γνήσιος συνεχιστής της παράδοσης καλλιτέχνης.

Σήμερα, με απόλυτο σεβασμό σε όλο το φάσμα του γαστρονομικού νεωτερισμού και της ανανέωσης (δίχως την οποία δεν υπάρχει πρόοδος), αλλά και της λατρείας για το "πειραγμένο" (θεάρεστο όσο υπάρχει αρμονική πολυφωνία) αλλά με όχι τόσο σεβασμό στην εποχή της κατάψυξης και των μικροκυμάτων, ο Καπετάν Μιχάλης φυλάσσει, τρόπον τινά, Θερμοπύλες. Είναι λίγο μελούρα, το ξέρω, αλλά ισχύει...

Ο Κεφτές (για τον οποίο κάποτε πρέπει να γραφτούν σειρές δοκιμίων, δοκιμίων όχι συνταγών) -για μένα- είναι το μέτρο. Ο Κεφτές που έκανε γενιές και γενιές προγόνων μας να ξερογλύφονται, που συνόδευσε γιορτές και αργίες, που τάισε εκδρομείς και ταξιδιώτες πριν τα Autogrill, που βοήθησε στην εξάπλωση της αττικής ρετσίνας ως πικάντικο συνοδευτικό... Αυτός ο Κεφτές, λοιπόν, είναι σε κίνδυνο! Είναι σε κίνδυνο τόσο από το γεγονός ότι είμαστε μάλλον άκριτα υπέρ του νεωτερισμού όσο και επειδή η κατάψυξη και τα microwaves τελούν ένα γαστρονομικό πραξικόπημα.
Αφού, ή αν, αποδεχτούμε τα ως άνω δυνάμεθα να προχωρήσουμε σε αφηρημένες έννοιες και να πούμε ότι ο Κεφτές είναι ιδέα (όπως λέμε ότι η τάδε ομάδα είναι ιδέα ή η δείνα θρησκεία).

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι πριν καταντήσουμε γραφικοί. Πας στον Καπετάν Μιχάλη συνήθως μεσημεράκι. Την ώρα που οι γονείς σου ή οι παππούδες πάνε για μεσημεριανό ύπνο. Είναι η ώρα που κλείναν -παλιά- τα γραφεία και τα μαγαζιά το μεσημέρι για να φάει και να αναπαυθεί ο κόσμος (πριν την σύσταση της εταιρείας tupperware και όταν η έννοια της Εστίας είχε ακόμη τέτοια ιερότητα που την σεβόντουσαν ως κι οι εργοδότες). Εκείνη είναι η ώρα του φόρτε του Καπετάν Μιχάλη. Μετά τις 2-3 το μεσημέρι και μέχρι της 6 το απόγευμα. Αν είναι χειμώνας και κάτσεις μέσα είναι δύσκολα. Ίσως υποφέρεις λόγω καπνών, αναθυμιάσεων και ελλιπούς ή ανύπαρκτου εξαερισμού. Το καλοκαίρι και την άνοιξη είναι πολύ καλλίτερα γιατί -αν βρεις- θα κάτσεις έξω. Είναι ακριβώς πίσω από το τοπόσημο-σινεμά Ideal σε ένα φαρδύ πεζοδρόμιο, δίπλα στο εξαιρετικό νεοκλασικό του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, το οποίο παλαιά εκοσμείτο από αγάλματα στους εξώστες του. Ίσως να δημιουργείται κι ένα mini νέο στέκι στην Φειδίου και στην Γενναδίου με ευχάριστες εντός κρίσης αφίξεις (Petra's, Μουσικό Καφενείο, Λαμπατέρ).

Το φαρδύ αυτό πεζοδρόμιο έχει γιασεμί από την έξοδο κινδύνου του προαναφερθέντος κινηματογράφου. Και κάτι γατιά που που λυμαίνονται της περιοχής και των πεπτοκότων ψιχούλων. Μόλις κάτσεις λοιπόν δύνασαι να παραγγείλεις (έτσι γίνεται συνήθως διότι αλλιώς είσαι σε ταχυφαγείο). Έχει ωραίο χοιρινό λεμονάτο, σωστή -αν και η ταπεινότητά μου θα επιθυμούσε λίγη παραπάνω ντομάτα- στραπατσάδα (καγιανά ή ντοματαυγά, ανάλογα από που κατάγεσαι), γαύρο τηγανιτό καλλίτερο από ψαροταβέρνα, ενίοτε μαρίδα, μαυρομάτικα, πολίτικη, παλιομοδίτικη και λίγο απλή πατατοσαλάτα (ιδανικό συνοδευτικό πιάτων με έντονες γεύσεις όπως πχ παστή σαρδέλα), (μέτριο ή μάλλον αδιάφορο) λουκάνικο, κάποια εξ αυτών συνοδεύονται από πατάτες τηγανιτές χεράτες (τα κρεατικά) και ενίοτε με πικάντικη μουστάρδα, γίγαντες ή και μυδοπίλαφο, μπορεί να πετύχεις σουπιές με σπανάκι. Γενικά έχει 6-7 στάνταρ και μερικές (3-4) ημερήσιες προσθαφαιρέσεις.

Έχει και τον Κεφτέ! Τον Κεφτέ τον Ιερόν! Αυτόν που ενσωματώνει μέσα του παραδόσεις αιώνων, που είναι πιπεράτος, τραγανός απόξω, αφράτος από μέσα, χωρίς λαδίλα και περιττές μυρωδιές που τραβάει κρασί καρβουνιάρικου. Αυτόν που θες να σου τηγανίσει η καλή σου και τότε πια ξέρεις...

Το ρακάκι είναι κατά τι άνω του μετρίου (επ' ουδενί για ενθουσιασμό αλλά δεν είναι κακό), οι μπύρες κρύες, το ούζο εμφιαλωμένο και το κρασί ταβερνιάρικος ξυδιάς που ο ΕΟΤ ή κάποια άλλη αρμόδια αρχή θα έπρεπε να είχε δια νόμου απαγορεύσει (το σωστό να λέγεται).

[Ας κάνω μια θυμωμένη παρέκβαση αναφορικά με το κρασί: από τότε που βγήκαν αυτοί οι ασκοί ανοίξαν και οι ασκοί του Αιόλου. Προφανέστατα υπάρχουν άριστα κρασιά ταβέρνας σε ασκό αλλά αυτό το πράμα με λίγο οινόπνευμα και κόκκινη μπογιά δεν πίνεται. Φταίμε βέβαια κι εμείς -οι καταναλωτές- που θέλουμε να πάρουμε χύμα κρασάκι με 7-8 ευρώ το κιλό. Αλλά αγαπητοί μαγαζάτορες έτσι όπως πριν μαγειρέψετε πλένετε τα χέρια σας, έτσι όπως όταν αλλοιωθεί το κρέας το πετάτε (θέλω να πιστεύω), έτσι όπως βάζετε λεμόνι και όχι άρτυμα λεμονιού στα φαγιά σας, σας ΠΑΡΑΚΑΛΩ μην αποπειράσθε να τιμωρήσετε το κοινό σας με αυτόν τον μπογιατισμένο ξυδιά. ]

Το φαγητό μαγειρεύεται σε γκαζιέρα, μπαίνοντας δεξιά. Δεν το λες open kitchen Μάλλον το λες no kitchen. Φούρνος δεν υπάρχει, ένα φουρνάκι για έκτακτες χρήσεις. Τα φαγητά είναι όλα μεζεδίστικα (οι μερίδες επίσης). Τα ντουβάρια κίτρινα με παλιές φωτογραφίες κι αφίσες, μυρίζει φαγητίλα και νομίζεις ότι θα δεις τον Κουν (που έμενε πιο κει στην Ζωοδόχου Πηγής) να κάθεται να τα λέει με τον Παλαμά (που έμενε λίγο πιο πάνω στην Ασκληπιού). Αυτή είναι η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας, η οποία επιτυγχάνεται μέσω ενωτικών ιδεών όπως ο Κεφτές.

Πρακτικά έχει καλλιτέχνες, δικηγόρους, φοιτητές-νεολαίους, εραστές της Αθήνας και της ζωής. Έχω δει και αναρχοτουρίστες (συγγνώμη δεν είναι πολιτικό το σχόλιο αλλά κοινωνιολογικό και μάλιστα με ενδιαφέρον) που είναι και διασκεδαστική εικόνα, δηλ. αλλοδαπούς φιλοξενούμενους σε καταλήψεις των Εξαρχείων (αυτοί που είχα δει εγώ ήταν κάτι τύπου Ιταλοί νομίζω), οι οποίοι δράττονται της ευκαιρίας να γευτούν λίγο από "δε ρήαλ Γκρης".

Η εξυπηρέτηση είναι τυπική αλλά ζβέλτη. Ο χώρος είναι από αντιδήθεν έως τραχύς (είναι θέμα οπτικής γωνίας βέβαια). Η τουαλέτα μη επικίνδυνη αλλά όχι ευχάριστη.

Οι τιμές είναι κάπως με τα σημερινά δεδομένα. Τουλάχιστον πλέον φέρνει απόδειξη. Για να φάτε και να πιείτε μια παρέα των 4 ατόμων θα πληρώσετε περί τα 16-18 ευρώ άνετα (ίσως και παραπάνω). Αν σε ενδιαφέρει να τσιμπήσεις και να πιεις κι ένα ποτηράκι είσαι στο 10άρικο. Εδώ εγείρεται ένα φιλοσοφικό ερώτημα αν η αυθεντικότητα παραμένει αυθεντική όταν την (χρυσο)πληρώνεις αλλά αυτό θα αναλυθεί μιαν ετέραν φοράν κυρ Παντελή. (Το 3/4 παραμένει, μολαταύτα, γιατί είναι νόστιμο ρε φίλε! ).
Σε κάθε περίπτωση ο Καπετάν Μιχάλης έχει μέσα του τον παλιό καφενέ. Το παλιό ταβερνείο. Κι αυτό λόγω σπανιότητος αποκτά αξία. Είναι από τα μαγαζιά που οι κουβέντες απλώνουν σε προαιώνιες και απόλυτες αλήθειες και που οι ξεμέθυστοι τα ακούνε και γελάνε. Κι όλοι μαζί ξέρουν ότι περνάνε όμορφα.

ΥΓ Είναι λίγο πεζό αλλά εμμένω: ατμόσφαιρα και κυρίως τουαλέτα πρέπει να είναι πάντα καθαρά για όποιο μαγαζί κι αν μιλάμε. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.