Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Πολίτικη κουζίνα - Αγ. Παρασκευή, Αθήνα
Φεβ
22
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Τα διλήμματα μεγάλα και οι σκέψεις πολλές, όταν αποφασίσαμε με φιλικό ζευγάρι να επισκεφτούμε τον Παπαγεωργίου.

Έχοντας δοκιμάσει πολίτικη κουζίνα σε πολλές πόλεις και χωριά των παραλίων της Μ. Ασίας, έχω υψηλές απαιτήσεις. Συμπερασματικά στην Αθήνα και με την μικρή εμπειρία που έχω, διαπίστωσα ότι πολλοί προσπάθησαν να φέρουν τις γεύσεις της Ανατολής στην Ελλάδα, έντονες και δυνατές γεύσεις που στηρίζονται κατά βάση σε μυστικούς ή μη συνδυασμούς μπαχαρικών και μυρωδικών που έμαθαν από τις γιαγιάδες τους ή βρήκαν καταχωνιασμένες σε κάποιο παλιό μπαούλο. Κάποιοι απέτυχαν (Γι…, Κε…, Γε…), κάποιοι κάνουν φιλότιμες προσπάθειες αλλά δεν (Βο…, Τα…, Πε…) και κάποιοι άλλοι συνεχίζουν με αξιοπρέπεια βασιζόμενοι στην παράδοση και στην σωστή χρήση των υλικών (Βουρλιωτίνα, Αγοραστός κλπ).

Η δεύτερη σκέψη μου ήταν, κατά πόσο ένα μαγαζί που περνώντας από μπροστά του όταν ακόμα πουλούσε μόνο κρασί από τα Μεσόγεια και βλέποντας το σε μία τραγική κατάσταση με σκασμένους τοίχους, άθλια graffiti και γενικά εικόνα εγκατάλειψης, μπορούσε να μεταμορφωθεί σε ένα όμορφο και καλαίσθητο χώρο εστίασης.

Το αποτέλεσμα δικαιώνει σε μεγάλο βαθμό τους ιδιοκτήτες αλλά και τους χρήστες του ask που έχουν γράψει καλά λόγια. Βλέπεις λοιπόν έναν χώρο ο οποίος φτιάχτηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να σε μεταφέρει νοερά στο παρελθόν. Εμένα μου θύμισε χάνι ή ταβέρνα σε ορεινό χωριό της Θεσσαλίας.

Έντονη η πέτρα στις 2 σάλες που αποτελούν τον κυρίως χώρο, και ταυτόχρονα με τα γκιούμια, τα πήλινα αντικείμενα, τις φωτογραφίες από παππούδες, θείους και άλλους συγγενείς με τις φουστανέλες και άλλες παραδοσιακές ενδυμασίες, το παλιό ραδιόφωνο, τη ραπτομηχανή, τα φαναράκια, τη μαντεμένια σόμπα και τα ψηλά ξύλινα παράθυρα το ανεβάζουν επίπεδο και χαίρεται το μάτι να παίζει με τον χώρο.

Αυτά μέχρι να καθίσεις στα κλασσικά ξύλινα τραπέζια με τα καρό τραπεζομάντηλα και τα ψάθινα καθίσματα. Όταν κάνεις το λάθος και σηκώσεις το κεφάλι σου ψηλά βλέπεις τον πέτρινο τοίχο να σταματάει απότομα και να συνεχίζεται από απλό τσιμέντο και ξύλινη σκεπή που δεν δένει με το υπόλοιπο μαγαζί. Όπως δεν δένουν και τα βιομηχανικού στυλ μπουριά του εξαερισμού. Δεν μπορώ να καταλάβω τι πήγε στραβά σε αυτό το κομμάτι της διακόσμησης.

Στην δεύτερη σάλα που καθίσαμε, την σάλα χωρίς τη σόμπα επικρατούσε και μια σχετική παγωνιά. Πιστεύω ότι με ποιο κρύο καιρό δύσκολα κάθεσαι χωρίς μπουφάν.

Τελευταίο άσχημο του μαγαζιού ο κατάλογος του μενού. Όχι μόνο ο κανονικός ο οποίος είναι μια σελίδα Α4 κακοτυπωμένη που σε κάποια σημεία δεν φαίνεται τι γράφει, αλλά και ο άλλος με τα πιάτα ημέρας. Ήρθε ένα χαρτί κομμένο από μπλοκάκι, με γραμμένα χωρίς τιμές τα extra της ημέρας. Ναι μεν θες να δώσεις την εικόνα κουτουκιού ή παραδοσιακής ταβέρνας αλλά οι κατάλογοι εμένα με παραπέμπουν σε προχειρότητα. Ως εδώ οι παρατηρήσεις.

Όλα τα υπόλοιπα ήταν πολύ καλά. Ο σερβιτόρος, πάντα χαμογελαστός, εγκάρδιος και ομιλητικός, μας εξήγησε όσα πιάτα δεν είχαν περιγραφή στον κατάλογο. Μας έφερε στην αρχή, 2 ειδών ψωμί καψάλα (ψημένο στα κάρβουνα) που λένε στο χωριό, μου με ρίγανη και λάδι μαζί με το πολύ καλό κόκκινο κρασί. Όλα τα πιάτα ήρθαν με πολύ καλή σειρά, έτσι ώστε να υπάρχει μια συνέχεια στο φαγητό αφού, ούτε τα είχαμε όλα μπροστά μας, ούτε μείναμε χωρίς να τσιμπάμε κάτι.

Καλωσόρισμα με κρυφά χρεωμένα πιατάκια, όπως και κέρασμα στο τέλος δεν υπάρχει αλλά αυτό δεν με πείραξε καθόλου.
Δοκιμάσαμε από τα κρύα ορεκτικά του τα πάντα: και τυροκαυτερή και μελιτζανοσαλάτα και χούμους. Και τα 3 ήρθαν σε τεράστια ποσότητα που φοβήθηκα ότι θα μείνουν στο τέλος. Φαγώθηκαν όλα βάζοντας το ψωμί να κάνει άπειρες βουτιές. Με διαφορά καλύτερη η μελιτζανοσαλάτα, απαλή με έντονη την γεύση του καρυδιού χωρίς να παραγκωνίζει την γεύση της καπνιστής μελιτζάνας.

Η τυροκαυτερή ακολουθεί, κοκκινωπή και ολίγον τι καυτερή θυμίζει έντονα Β. Ελλάδα.

Από σαλάτα επιλέξαμε την πράσινη με παστράμι, αρκετά δροσερή με λόλα, ρόκα, iceburg, σταφίδες και καρύδια με αρκετή και καθόλου αλμυρή την ποσότητα από το παστράμι.

Παστουρμαδοπιτάκια με σπιτικό φύλλο, πολύ κασέρι και ήπιο παστουρμά που ενώ φαινόταν ότι το φύλλο κρατούσε λάδι δεν το ένοιωθες στη γεύση και φαγωθήκαν εν ριπή οφθαλμού.

Εκπληκτικό για τα ελληνικά δεδομένα χιουνκιάρ μπεγιερντί, must be σε κάθε επίσκεψη. Το μοσχάρι έλιωνε πραγματικά και η κόκκινη σάλτσα του έδινε εκπληκτική γεύση στον πουρέ μελιτζάνας. Ο μάγειρας έδωσε σεμινάριο μαγειρικής. Και λέω για τα Ελληνικά δεδομένα διότι, όπως μας είπε μια γιαγιά σε ένα χωριουδάκι στη μέση του πουθενά στο δρόμο Σμύρνης –Σιριντσέ, το πραγματικό χιουνκιάρ δεν έχει μοσχάρι αλλά αρνί.

Μαντί που το χειροποίητο ζυμαρικό αν και μικρό, έδινε ρέστα αλλά μέχρι εκεί. Δεν ξέρω τι με χάλασε περισσότερο. Η γεύση του κιμά μέσα στη ζύμη ή η καυτερή σάλτσα που είχε ο πελτές ντομάτας από πάνω.

Τα ψητά μας τέλος, ήταν μια ικανοποιητική μερίδα μπιφτέκια πολύ γευστική, αφού ο μικρός της παρέας δεν άφησε τίποτα και 2 από τα κεμπάπ του: Άδανα και γιαουρτλού. Συνοδεύονταν και τα 2, με ψητή ντομάτα, κρεμμύδι και χεράτες πατάτες.

Το κάψιμο του Άδανα ήταν πταίσμα μπροστά στο μαντί, φαγώθηκε άνετα και είχε πολύ ωραία ‘’γεμάτη, δεμένη’’ γεύση, λόγω μάλλον και της σύνθεσης του κιμά, σε αντίθεση με το γιαουρτλού που η γεύση του ήταν πιο light αλλά ήταν και αυτό πολύ καλό και δροσερό. Οι μερίδες είχαν 2 μέτριου μεγέθους κεμπάπ αλλά δεν μπορώ να πω ότι μετά από όλα τα παραπάνω πεινούσα ακόμη.

Στο τέλος δοκιμάσαμε μια αρκετά καλή, απαλή, λεμονάτη κρέμα γιαουρτιού και ένα καλό κιουνεφέ. Το κιουνεφέ ήρθε σε ταψάκι, σιροπιάστηκε μπροστά μας, αλλά είχε αρπάξει ελαφρά το φύλλο το οποίο υπερίσχυε της γεύσης του τυριού. Θα το δοκιμάσω ξανά.

Με αυτά και με αυτά 6 άτομα δώσαμε από 15 ευρώ το άτομο, τιμή πολύ καλή για αυτά που προσφέρει.

Θέλω σίγουρα να δοκιμάσω, όταν φτιάξει ο καιρός, την πίσω αυλή του και θέλω σίγουρα να δω και κάποιες βελτιώσεις στον χώρο. Διότι το μαγαζί, αν και νέο στο χώρο της πολίτικής κουζίνας έχει βάλει τα γυαλιά σε πολλούς που το παίζουν ειδήμονες.

Κλείνω με την φράση (ολίγον τι παραφρασμένη) που λέει ο αείμνηστος Ρίζος στον Ζήκο στην εκπληκτική ταινία ‘’Ο Μπακαλόγατος’’:
‘’Θα ξανάρθω ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ’’!!!!!!!

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 10%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια