Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Beer Restaurants - Μελίσσια, Αθήνα
Φεβ
25
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Φίλε Hammer, μία μου και μία σου. Με την κριτική σου για τον Erich στο νέο του πόστο στο Μαρούσι πρόλαβες τη δική μου, την οποία ως ειδήμων περί την γερμανική ή κεντροευρωπαϊκή κουζίνα θεωρώ ότι οφείλω στην κοινότητα του a4f. Άλλωστε από την πρώτη μου κριτική για το MÜNCHEN στην αρχική του τοποθεσία έχουν περάσει χρόνια.

Όμως στην περίπτωση του Erich, που όλοι όσοι τον γνωρίζουμε και συχνάζουμε στο MÜNCHEN τον φωνάζουμε, αυτόν και το μαγαζί του, με το μικρό του όνομα (και όχι Herr Lickert), η υπόθεση δεν είναι τυπικά διαδικαστική. Έχοντας γνωρίσει εν τω μεταξύ καλά όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και την οικογένειά του (σύζυγο, κόρη και δύο γιους), κι έχοντας συνδυάσει το μέρος με ευχάριστες κι εποικοδομητικές συζητήσεις με συναδέλφους, νιώθω πως το οφείλω στον ίδιο να θυμίσω την ύπαρξή του, πόσο μάλλον όταν δίνεται αφορμή με τη μετεγκατάσταση στο Μαρούσι και τη μετονομασία σε MÜNCHEN MY WAY (αν και τα προγνωστικά είναι σαφή: η νέα ονομασία δεν θα καθιερωθεί, εμείς Erich τον ξέρουμε, Erich θα συνεχίσουμε να τον λέμε).

O Erich μπορεί, όσον αφορά τη γαστρονομική σκηνή της πρωτεύουσας, να συγκριθεί μόνο με τον Lucien στα Πετράλωνα, με μόνη ίσως διαφορά ότι το CHEZ LUCIEN υπήρξε εποχή που μεσουράνησε, προφανώς λόγω στρατηγικότερης θέσης και πιο τραβηχτικής κουζίνας. Τι να γίνει, η γερμανική κουζίνα δεν μπορεί να συγκριθεί με τη γαλλική, είναι αρκετά περιορισμένη στην ποικιλία των επιλογών αλλά και στους τρόπους παρασκευής των φαγητών.

Εδώ που τα λέμε, αν δεν υπήρχαν το κότσι, τα λουκάνικα και οι μπύρες, ο όρος «γερμανική κουζίνα» θα έμοιαζε με ανέκδοτο σαν το «ενδιαφερόμενος να επενδύσει στην Ελλάδα». Η μπυραρία του Erich υπήρξε εξαρχής one man show, απλή και ταπεινή, μια χαμηλού κόστους επένδυση που ενώ αρχικά έδειχνε στρατηγικά σωστή επιλογή (σε γωνία, με θέα, όμως όχι πάνω στο δρόμο) στη συνέχεια προδόθηκε από τις γειτονικές επιχειρήσεις, που φυτοζωούσαν κι έκλειναν, αλλά κι επηρεάστηκε από την αλματώδη άνοδο της πιάτσας της κοντινής Παν. Τσαλδάρη. Καλά έκανε λοιπόν και μετακόμισε, καλορίζικο το MÜNCHEN MY WAY, Erich!

Σε σύγκριση με την προηγούμενη η νέα εγκατάσταση μοιάζει με ανάκτορο. Πρόκειται για το γνωστό γωνιακό βυσινί κτίριο που στέγαζε παλαιότερα το DAL PROFESSORE. Μπροστά υπάρχει μια μεγαλούτσικη αυλή, που το καλοκαίρι θα είναι ό, τι χρειάζεται για άραγμα μέχρι αργά. Το πίσω δεξιό κομμάτι της είναι στεγασμένο με τζαμαρία γύρω γύρω και μια πολύ ωραία τέντα με το Hofbräuhaus που φτιάχνει ατμόσφαιρα. Ανεβαίνοντας τη σκάλα μπαίνεις στην κεντρική σάλα, πολύ ωραία διακοσμημένη με πίνακες και φωτογραφίες με γερμανικά μοτίβα κάθε είδους, μου άρεσε ιδιαίτερα, και ναι, ο hammer σωστά το τόνισε, παντού μέσα στο εστιατόριο ισχύει το „Rauchen verboten! “ (απαγορεύεται το κάπνισμα). Υπάρχει τέλος στο πίσω μέρος, σαν ανάμνηση του παλαιού χώρου και εγγύηση ότι οι ποδοσφαιρόφιλοι δεν πρόκειται να στερηθούν την καθιερωμένη απόλαυσή τους, ένας πιο απλός χώρος με μεγάλη οθόνη TV, λάβαρα, αφίσες κτλ., όπου αξίζει, άσχετα από τις οπαδικές σας προτιμήσεις, να κλείσετε τραπέζι ένα βράδυ Champions League όπου θα παίζει η Bayern München. Εμπειρία μοναδική.

Όπως όλα τα μαγαζιά της περιοχής, έτσι και για τον Erich θα δυσκολευθείτε στο παρκάρισμα (7 στα 10), και η απόσταση από το σταθμό του ηλεκτρικού είναι ένα τεταρτάκι με τα πόδια. Το μέρος είναι όμως ήσυχο, ψάξε ψάξε κάτι θα βρείτε.
Στα της κουζίνας τώρα. Ο Erich είναι μάγειρας με τη βούλα, κατέχει την τέχνη και δεν πρόκειται να σας απογοητεύσει, φθάνει να μην περιμένετε γκουρμεδιές, τέτοια πράγματα η γερμανική κουζίνα, όπως είπαμε, δεν τα προσφέρει. Από τους δύο καταλόγους που θα σας φέρουν επικεντρώστε την προσοχή σας στον κατάλογο με τις μπύρες, γιατί εδώ κρύβονται θησαυροί. Αποκλειστικά γερμανικές μάρκες, όμως κυριολεκτικά όλων των ειδών, κανένας δεν μένει παραπονεμένος. Αξίζει τον κόπο να μελετήσετε την περιγραφή ειδικά των ειδών μπύρας που προσφέρονται σε μπουκάλι. Μοναδική στη γεύση με κεχριμπαρένιο χρώμα η Zwickl Kellerbier, εξαιρετική η πραγματικά μαύρη Aktien Landbier Dunkel, αξίζει μια δοκιμή η σταρένια Schneider Weisse Original, πρωτότυπη σε γεύση η θολή Rothaus Hefeweizen από την περιοχή του Μέλανα Δρυμού, και πραγματικά δυνατή η Andechser Bergbock Hell. Αν πάλι προτιμάτε τη βαρελίσια μπύρα, υπάρχουν τρεις επιλογές της Hofbräu.

Για να μη γίνετε ντίρλα, καλό είναι να βάλετε και κάτι στερεό στο στομάχι σας. Το χοιρινό κότσι (19,90 €) είναι μια σίγουρη επιλογή, ικανή να χορτάσει τουλάχιστον τρία άτομα. Μην ξεχνάτε ότι στη Γερμανία όλες οι μερίδες είναι πολύ μεγάλες (και έρχονται στο τραπέζι πάντα ζεστές έως καυτές), φυσικά με τη σχετική γαρνιτούρα (ξινό λάχανο, κόκκινο λάχανο, κνέντελ, σπέτσλε ή πατατοσαλάτα), γι’ αυτό προτιμήστε να μοιραστείτε π. χ. δύο πιάτα για τρία άτομα. Σταθερές αξίες το γκούλας με ελάφι και το βοδινό ρολό. Όσο για τα σνίτσελ που προστέθηκαν στον κατάλογο, εδώ, φίλε Erich, διαφωνώ με την επιλογή να είναι όλα από κοτόπουλο, αφού οι Γερμανοί τρώνε κυρίως χοιρινό και οι Αυστριακοί μοσχάρι.

Ίσως σκέφθηκες τα γυναικόπαιδα, όμως να ξέρεις ότι οι fan σου ζούνε για τη στιγμή που θα τους σερβίρεις ένα cordon bleu που θα τους στείλει στον παράδεισο.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ στα λουκάνικα. Οκτώ είδη, όλα αυθεντικά από Γερμανία και Αυστρία. Με τιμή γύρω στα 8 € μπορούν άνετα να χορτάσουν ένα πολύ πεινασμένο άτομο. Top three κατ’ εμέ: Currywurst περιχυμένο με σάλτσα κάρυ, Debreziner καφτερούτσικο, Käsekrainer με κίτρινο τυρί στη γέμιση. Αν είστε μεγάλη παρέα, ζητήστε αρχικά μια ποικιλία, για να δοκιμάσετε διαφορετικά είδη. Όχι όμως Weisswurst, αυτό κατά την παράδοση τρώγεται το πολύ μέχρι να χτυπήσει η καμπάνα του χωριού την δωδεκάτη μεσημβρινή, και όχι αργότερα.

Φυσικά υπάρχουν και χορταστικές σαλάτες, βεβαίως μπορείτε να δοκιμάσετε αυθεντική πατατοσαλάτα, ακόμα και η Rote Grütze (= φρούτα του δάσους με κόκκινο ζελέ και σαντιγύ) από τη στήλη των γλυκών θα σας ικανοποιήσει. Το σέρβις φιλικό και ανθρώπινο. Πού και πού σκάει μύτη και ο Erich από το βασίλειο της κουζίνας, είναι λίγο ταλαιπωρημένος από την πολύμηνη αναμονή για την άδεια λειτουργίας (σε ένα χώρο που ήδη λειτουργούσε ως εστιατόριο, αθάνατη Ελλάδα! ), όμως δεν το βάζει κάτω.

Εγώ δυστυχώς λόγω απόστασης επισκέπτομαι τον Erich στη χάση και στη φέξη, οι κάτοικοι των βορείων προαστίων είναι πιο τυχεροί. Πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο, κυρίως για τις μπύρες, το κότσι και τα λουκάνικα. Ανάλογα με το πόσο θα πιείτε, θα πληρώσετε 20 (= τρία άτομα με δύο, τρεις μπύρες έκαστος και ένα κότσι στη μέση) με 30 ευρώ το άτομο.

Κλείνοντας την κριτική αυτή, φαντάζομαι τον Erich και τη φαμίλια του να τη διαβάζουν και να απορούν ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο τύπος με το ιταλικό ψευδώνυμο που επαινεί τόσο τη μπυραρία τους. Πού να ‘ξεραν, πάντως εγώ δεν σκοπεύω να τους αποκαλύψω την ταυτότητά μου.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη fratello.