Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Εξάρχεια, Αθήνα
Φεβ
27
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Κείμενο που δεν αφορά στενά την αξιολόγηση / Intro (παράγραφοι 3):
Κοιτώντας παραπάνω βλέπει κανείς 3/4 (πλην του χώρου), που αντικειμενικά δεν είναι κακή βαθμολογία. Αν η βαθμολογία ήταν επί τοις εκατό θα έπαιρνε 65%-70% σε όλα (πλην του χώρου που είναι όντως 90%). Όμως μέχρι πριν από έναν χρόνο ήταν ένα άνετο 80%-85% σε όλα (πλην του χώρου που είναι σταθερός), ήτοι βλέπουμε μία πτώση 10%-20% σε όλα. Τούτου δοθέντος, πρέπει να γίνει μία εισαγωγή.

Η Αυλή ήταν μία κλασική, καλή και παλιά ταβέρνα των Εξαρχείων. Από αυτές που ξέραν οι παλιοί και αγαπούσαν οι νέοι. Ικαριώτικης καταγωγής και προελεύσεως οι κύριοι αυτής (ο Τσακαλίας ήταν παλιά θαμών), μερακλήδες, λίγο χαλαροί και τίμιοι. Η κουζίνα είχε πιάτα υπογραφές που σε κάναν να θες να ξαναπάς (πχ η φουσκόπιτα ή τα μπριζολάκια με μανούρι ρόκα και ντομάτα). Δεν υπήρχε πιάτο μέτριας νοστιμιάς. Ήταν όλα ένα κι ένα. Δεν ήταν μεριδιάρικο μαγαζί αλλά ήταν τίμιες οι ποσότητες ούτως ώστε να του αποδίδεται άνετα ο χαρακτηρισμός λαϊκό μαγαζί. Διότι, ως γνωστόν, καλές οι γκουρμεδιές αλλά ο λαός θέλει και να φάει χωρίς να καταβάλει τα χρήματα για το ενοίκιο εξαμήνου.

Σε 11 μήνες που είχα να πάω άλλαξε -εν μέρει- το μενού μα και αυτά που μείναν ίδια δεν είναι ίδια. Οι συνταγές είναι άψυχες. Είναι υλικά βαλμένα μαζί και όχι φαγητό. Σαν από μια θεια ή μια μάνα να μαγειρεύει πλέον μια οικονόμος αν με εννοείς, συντετριμμένε αναγνώστη. Τούτων λεχθέντων θα επακολουθήσει μία ανάλυση με μια -δυστυχώς- μελαγχολική σύγκριση με το παρελθόν.

Γεύση:
Επήραμαν, τέσσεροι νομάτοι, σε μιαν επίσκεψη εψές το βράδυ, τα αγαπημένα μπριζολάκια με μανούρι, ρόκα και ντομάτα, τα οποία ήταν μπριζολάκια από κάποιο μικροσκοπικό ζωάκι, καθώς δεν πιστεύω ότι υπάρχει χοίρος που να δίνει τέτοια μπριζολάκια (δίνοντας στην φράση filet mignon νέα έννοια, χοχο). Το ψήσιμό τους ήταν αδιάφορο και δεν ήταν ζουμερά και σωστά (συγγνώμη αλλά μάλλον συγκρίνω με το παρελθόν εδώ).

Πήραμε και γιαουρτλού με τρία κεμπαπάκια τόσα δα. Ήταν καλούλι, στάνταρ το κεμπαπάκι σήκωνε κι άλλα μπαχαρικά αλλά ήταν καλός κιμάς, μα λιγοστό. Και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να τσιγκουνεύεσαι την σάλτσα ντομάτα!
Συκώτι με πουρέ καρότου. Εδώ να πω την αμαρτία μου ήταν ο καλλίτερος πουρές καρότου που έχω φάει ποτέ, όχι μόνο έξω, γενικά. Βουτυράτος με μπόλικο μοσκοκάρυδο, ε-ξαι-ρε-τι-κός. Μπράβο στον μάγειρα για τον πουρέ καρότου. Το συκώτι απλά καλό μα σωστό στο ψήσιμο.

Τα γεμιστά κανελόνια και ο ως άνω πουρές καρότου ήταν τα μοναδικά που με συνεπήραν και μου θύμισαν την Αυλή που πολλοί αγαπήσαμε. Με λίγη κρέμα γάλακτος (καιρός να την απενοχοποιήσουμε και να θυμηθούμε ότι όλοι την τρώγαμε στα 70s-80s-90s και μας άρεσε) ένα πιάτο must have κατά την ταπεινή μου άποψη. Σε κάθε περίπτωση τέσσερα (4) κανελόνια μόνα σε ένα πιάτο (αυτή η μερίδα έτσι ήταν πάντα).

Μια σαλάτα με baby σπανάκι, παντζάρι, καρύδι, ωμή κόκκινη πιπεριά φλωρίνης και βαλσάμικο. Το πιο πλούσιο πιάτο ήταν η σαλάτα. Τυχαίο; Δε νομίζω...
Μια φετούλα με ντομάτα, ελιά και ρίγανη στο πήλινο. Αναμενόμενο και ΟΚ.
Πρασοκεφτέδες άριστη σύλληψη (δεν το είχα ποτέ μου καν σκεφτεί) και άριστη εκτέλεση.

Και ένα κιλό (κακό) κόκκινο, αγιωργίτικο κατά δήλωσιν.
Φαίνονται πολλά ενώ -πιστέψατέ με- πρακτικώς δεν ήταν τόσα όσα φαίνονται.
Νεράκι βρύσης.
Ρακούλα και χαλβάς κερασμένα. Ο χαλβάς ήταν μια παρωδία. Καμένος και ξυνολεμονάτος. Δεν κάνω πλάκα. Είμαι από αυτούς που τρώνε -σχεδόν- τα πάντα ασχέτως ποιότητας. Αυτό δεν τρωγότανε.

Εξυπηρέτηση:
Όλα τέλεια, φυσική ευγένεια, ταχύτητα, σε μια κατά τα λοιπά μοναχική και βροχερή βραδιά καθημερινής (4 παρέες εν τω συνόλω, οι δυο ζευγάρια), πλην ενός. Το ξέρω είναι λεπτό το ζήτημα αλλά κι εγώ πήγα για να φάω. Η προσωπική υγιεινή σε χώρους εστίασης είναι κάτι αδιαπραγμάτευτο. Δεν ξέρω αν είναι θέμα ορμονικής διαταραχής ή απλά όταν όλη μέρα είσαι στο ποδάρι μπορεί να μυρίσει η μπλούζα αλλά μπορεί κανείς είτε να κάνει ένα ντουσάκι είτε να βάλει αποσμητικό είτε να αλλάξει μπλούζα είτε (προτιμητέο) όλα τα παραπάνω. Δεν θα το ανέφερα αν δεν ήταν πρόβλημα. Μόνο βαριά συναχωμένος δεν θα ενοχλούνταν.

Χώρος:
Υπάρχει αντικειμενικό σκέλος:
για ταβέρνα έχει προσεγμένο, λιτό (είναι της μόδας να κρεμάμε παντού λιαστές ντομάτες και πιπεριές και τα φωτιστικά να είναι σουρωτήρια και τρίφτες) αλλά όχι minimal (είναι επίσης της μόδας οι κενοί χώροι) και καθαρό περιβάλλον. Φαίνεται πάντα φρεσκοβαμμένο, καθαρό (και με την σχεδιαστική έννοια όχι μόνο με αυτήν της καθαριότητας) αλλά και συνάμα παλαιάς αθηναϊκής αστικής αισθητικής το μαγαζί (από το ασπρόμαυρο πλακάκι μέχρι τους καθρέφτες, την 'ψάθινη' οροφή, τις εσωτερικές καμάρες και την εμφανή πέτρα σε μέρος του τοίχου). Τουαλέτες καθαρές.

Υπάρχει και το υποκειμενικό σκέλος:
Εμένα έτσι μου αρέσουν οι ταβέρνες. Χωρίς ντεκορατέρ αλλά με γούστο. Όχι μουσείο-εκθετήριο (με γκλίτσες, 10 ραδιόφωνα αντίκες, 2 ραπτομηχανές SINGER και ατάκτως ερριμμένα κουτάκια KYKNOS, μπορεί κάποτε να ήταν γλυκό, σίγουρα δεν είναι πλέον πρωτότυπο) μα διακοσμημένες. Χωρίς να 'φωνάζουν' για την επένδυση του ιδιοκτήτη μα με εμφανές το αισθητικό του ενδιαφέρον αλλά και ένστικτο. Έχει μια φινέτσα και μια ισορροπία ο χώρος.

VfM:
Δε νομίζω ότι ακρίβυνε σε σχέση με το παρελθόν. Απλώς μικρύναν οι μερίδες. Ίσως κι η ποιότητα δεν είναι η ίδια. Για τα ως άνω πληρώσαμε 56,50 €, ήτοι 14 € το κεφάλι. Τσάμπα θα πει κάποιος. Χειρότερα σε σχέση με παλιότερα θα πω εγώ...

Κείμενο που δεν αφορά στενά την αξιολόγηση / Outro (παράγραφος 1):
Την Αυλή πάνε χρόνια που την είχα αγαπήσει. Ήμασταν friends with benefits. Εγώ την θυμόμουν όποτε και αυτή μου συμπεριφερόταν πάντα με κατανόηση και καλοσύνη. Νομίζω ότι αποφάσισε να προχωρήσει στην ζωή της. Θα της ευχηθώ καλή τύχη. Μόνο που για μένα δεν θα είναι πια Η Αυλή αλλά μια Αυλή.