Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ινδία - Πατήσια, Αθήνα
Μάρ
06
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Υπάρχουν τρία στάδια στην εξάπλωση των έθνικ εστιατορίων:

α) Ελάχιστα εστιατόρια, πολύ κυριλέ και ακριβά. Αυτό είναι το πρώτο στάδιο στην εξάπλωσή τους και για την πλειοψηφία αυτών στην Αθήνα ίσχυε μέχρι τις αρχές ή μέσα της δεκαετίας του 2000.
β) Μοντέρνα, πιο νεανικά, με στρογγυλεμένες γεύσεις για όλους και οικονομικότερα. Ένα προφίλ street food ή καλού deliverάδικου. Είναι το στάδιο της εξοικείωσης των πλατιών μαζών.
γ) Ταβέρνες για τους ίδιους τους μετανάστες που οι εδώ κατοικούντες/ιθαγενείς λέμε ότι είναι έθνικ φαγητό. Είναι το τρίτο στάδιο εξέλιξης και προϋποθέτει ότι στην γειτονιά υπάρχει διαφυλετικό-πολυπολιτισμικό κλίμα to put it gently.

Το ABC ανήκει στην τρίτη κατηγορία με τα τσαρούχια. Αυτό έχει ένα καλό και ένα κακό: διατηρεί μια νοικοκυρίστικη αυθεντικότητα που τα μεγάλα εστιατόρια συνήθως δεν έχουν (καθώς απευθύνονται σε κοινό και/κυρίως ομοεθνών) αλλά είναι φαγητό που καθώς προορίζεται εκ προοιμίου να είναι οικονομικό κάνει κάποιους συμβιβασμούς στην ποιότητα (για τον ίδιο ως άνω λόγο). Στο ABC ισχύουν απόλυτα και τα δύο. Να τονίσω επίσης ότι το μαγαζί κάνει και delivery.

[Δεν θέλετε να το δοκιμάσετε γιατί δύσκολα θα συνεννοηθείτε (τόσο κατά την στιγμή της παραγγελίας όσο και, κυρίως, κατά την παραλαβή). Άρα θα περιγράψω μόνο την take away εμπειρία μου και όχι την delivery γιατί αλλιώς θα παραείμαι αυστηρός αναφορικά με την εξυπηρέτηση αλλά και με το VfM καθώς η κατ’ οίκον παράδοση είχε 80%-100% € € πάνω από την εκεί παραγγελία (για κάποιον άγνωστο σε εμένα λόγο τον οποίο δεν ερώτησα ποτέ μου καθώς η παράδοση σπίτι μου ήταν ήδη επεισοδιακή με 6-7 τηλεφωνήματα από έναν deliveρά που που είχε χαθεί και μόνο να βρίζει αυτόν που πήρε την παραγγελία ήξερε στα ελληνικά, βλ. Μαρκαριάν για Ευθυμιάδη). ]

Κοτόπουλο korma (για μένα μέτρο δοκιμής σε όλα τα ινδικά, κάτι σαν το γλυκόξινο στα κινέζικα, καθώς βλέπεις τη διαφορά μεταξύ μπουκαλίσιας σάλτσας, κρέμας γάλακτος, γάλακτος καρύδας κτλ), λαχανικά με curry, φακές dal, απλό ρυζάκι, κοτόπουλο madras έχουν παραληφθεί επιτοπίως. Δώρο πληθωρική, αλλά μετριότατη, σαλάτα (μαρούλι, ντομάτα, χοντροκομμένο αγγούρι, ελίτσες και λευκό αγελαδινό τυρί) και τα καλλίτερα naan που έχω φάει (άμα τη παραγγελία παρασκευαζόμενα). Το μειονέκτημα είναι κοινό σε όλα τα ‘μαγειρευτά’ (κεμπαποειδή και ψητουρία δεν έχω δοκιμάσει μέχρι τούδε): υπερβολικά πολύ λάδι κακής ποιότητας και πολύ αλάτι. Για να το πω πιο εύληπτα: πολύ βαριά μαγειρική. Απλά να σημειώσω χωρίς να περιαυτολογώ ότι πολύ δύσκολα θα σκορτσάρει το στομάχι μου από βαρύτητα/ποιότητα φαγητού και εδώ έχει επανειλημμένα διαμαρτυρηθεί. Τα καυτερά είναι καυτερά (όχι απλά πικάντικα όπως συνηθίζεται εν Ελλάδι) παραμένοντας σε πλαίσια που ένας ιθαγενής δύναται να καταναλώσει. Κατά τα λοιπά είναι εύγευστα και νιώθεις ότι είσαι σε μια ινδική έκδοση του Μπαρμπα-Γιάννη στα Εξάρχεια που νομίζω ότι είναι και η πιο πετυχημένη παρομοίωση που θα μπορούσα να σκεφτώ.

Η εξυπηρέτηση (εμμένω: θα εξαιρέσω την εμπειρία delivery) είναι συμβατική αλλά ευχάριστη λόγω της αλληλεπίδρασης με ανθρώπους άλλης κουλτούρας, κάτι σαν ολίγη από Erasmus με curry. Υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που γνωρίζει καλά ελληνικά και η συνεννόηση είναι άνετη και ρέουσα, ο οποίος μάλιστα τυγχάνει να έχει το χάρισμα της φυσικής και απροσποίητης ευγένειας.

Το μαγαζί είναι ένα παλιό πατσατζίδικο της Αχαρνών (γι’ αυτό ίσως και η 24ωρη κουλτούρα), το οποίο αφού πέρασε το σοκ της μαζικής ερήμωσης της περιοχής (με την συνεπαγόμενη εγκατάλειψη, mid-late '90s) αναζωογονήθηκε από τους μετανάστες οι οποίοι κάλυψαν το κενό της φυγής των ιθαγενών ('natura abhorret a vacuo', 'η φύση μισεί το κενό' που λέγαν κι οι Λατίνοι). Είναι κάτι μεταξύ ελληνικού σουβλατζίδικου, έθνικ νεοταβέρνας (με μπαχαρικά και λιαστές ντομάτες και πιπεριές σε προθήκες) και ινδικού μαγέρικου. Ωραία εικόνα οι 3-4 μάγειροι στη σειρά με τα λευκά τους. Ο ένας είναι αποκλειστικά για τα naan (ναι, είναι ένας μικρός θεούλης). Καθαρό κατάστημα, αισθητικής μιας ελαφρώς δωρικής (σ. σ. λιτής) έκδοσης του Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα αλά Bollywood.

VfM (πάλι θα εξαιρέσω το delivery για να μην ανεβάζω και πίεση) μια χαρά. Για δυο ορεκτικά, δυο κυρίως, ρυζάκι απλό, άπειρα naan και μια γαβάθα σαλάτα περί τα 20€, όχι το κεφάλι, σύνολο.

Tips:
α) Μην ασχοληθείτε με το delivery. Είτε take away (δι΄ εμέ προτεινόμενο) είτε εκεί.
β) Τα naan, παρ’ όλο που μιλάμε για απλά ψωμάκια, είναι πραγματικά καλά. Τα 'χω μετατρέψει και σε σφακιανή πίτα την επομένη με μέλι και φέτα.
γ) Το παρκάρισμα δεν είναι ακατόρθωτο αλλά ο ηλεκτρικός (Κάτω Πατήσια) είναι απέναντι.
δ) Κοινό: το πιο τουρλού-τουρλού που έχω δει. Χαρούμενοι εναλλακτικοί, μαύροι απόκληροι της ζωής, παρέες ινδοπακιστανών (δεν ζήτησα και διαβατήριο) τύπου Grease, ιθαγενείς γείτονες χαρούμενοι που ανακαλύψαν φτηνό έθνικ φαγητό (εμού πρωτοστατούντος).

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: στην ντίσκο ABC, στο ίδιο περίπου ύψος αλλά επί της Πατησίων, κάποτε (1994-1995) τραγουδούσε ο Δάντης, μαζί με τον Στάθη Αγγελόπουλο και τα Κακά Κορίτσια. Κάηκε από πυρκαϊά ενώ οι φήμες λέγαν ότι έγινε για την αποζημίωση καθώς ήδη η περιοχή είχε πάρει την κατιούσα.