Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ζαχαροπλαστεία & Φούρνοι - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Μάρ
06
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Μια φορά κι έναν καιρό, στα χρόνια τα παλιά, πολύ πριν τον Harry Potter, τα Pokemon, τις gothic κούκλες που κατοικούν σε φέρετρα και τα Γιαπωνέζικα τέρατα που ξερνοβολάνε ριπές από ραδιενεργά, φωσφορούχα απόβλητα, στην Χώρα των παραμυθιών βασίλευε η ηρεμία. Τα λουλούδια άνθιζαν, πουλιά κελαηδούσαν, λαγουδάκια ξεπηδούσαν από κάθε θημωνιά και οι ιστορίες τελείωναν με το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα», περνώντας μηνύματα αγάπης. Οι κακοί άντε να ήταν μερικά τραπουλόχαρτα στρατιώτες ή κανένας τεράστιος αλλά συνήθως κατά βάθος καλοκάγαθος γίγαντας. Ο λύκος ο κακός ή η παμπόνηρη αλεπού. Στην ακραία τους μορφή, καμιά κακή μητριά ή καμιά μάγισσα με κρεατοελιά μεγέθους θρούμπα στη μύτη και το σκουπόξυλό της παραμάσχαλα.

Αν κι εσείς- όπως κι εγώ άλλωστε- έχετε μείνει με την απορία για το που έχουν βρει καταφύγιο όλοι αυτοί οι ήρωες παραμυθιών που μας έκαναν παρέα στα παιδικά μας χρόνια, σας έχω νέα!

Αν θέλετε να ξανακάνετε παρέα μαζί τους έστω και για έναν καφέ ή θα θέλατε να τους συστήσετε στα παιδιά σας, σας έχω πρόταση!

Λοιπόν, η διαδρομή είναι απλή. Σίγουρα πιο απλή από αυτή που υπήρχε στους μυστικούς χάρτες θησαυρών των πειρατών, στους οποίους σημείωναν με ένα Χ το μέρος που πρέπει να σκάψεις. Αφήστε τα φτυάρια στην άκρη λοιπόν, φορέστε την καλή σας διάθεση, σιγοτραγουδήστε τον ρυθμό του «Never ending story» του Limahl (όταν μετά την αποχώρηση του από τους Kajagoogoo ξεκίνησε την προσωπική του καριέρα- αθάνατα 80s!! ) και ξεκινήστε.

Μπορείτε να το προσεγγίσετε περνώντας από την πλατεία του Ψυρρή αλλά κι από άλλα –με απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς μου- 317 στενάκια της δαιδαλώδους αυτής περιοχής.

Εγώ όμως θα σας πρότεινα να ανηφορίσετε/κατηφορίσετε την Ερμού και να στρίψετε στην οδό ΠΙΤΤΑΚΗ. Εκεί θαυμάστε πως μία απλή ιδέα και μερικά παλιά φωτιστικά μπορούν να ομορφύνουν τόσο ένα σοκάκι. Γιατί δεν κάνουμε έτσι όλους τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας? Με υλικά την ευρηματικότητα και διάφορα αντικείμενα που είναι πλέον σε αχρηστία, μπορούμε να χαρίσουμε προσωπικότητα, χαρακτήρα κι εκατομμύρια hashtags και καταχωρήσεις στο INSTAGRAM και το FACEBOOK που θα διαφημίσουν την πόλη μας σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ενώ περνάτε από το στενό, στρέψτε το βλέμμα σας ψηλά και παρατηρήστε παλιά κτίρια με σπασμένα τα τζάμια στα καφασωτά τους παράθυρα, φαντάσματα πλέον του ένδοξου παρελθόντος τους. Κτίσματα πληγωμένα και αφημένα στη μοίρα τους από Θεούς κι ανθρώπους. Προσέξτε τις λεπτομέρειές τους και αποδώστε τους τα εύσημα για την αδιαπραγμάτευτη γοητεία τους.

Στο βάθος αυτού του δρόμου θα δείτε να ξεπροβάλει ένα κτίριο που δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα. Θα φτάσετε πολύ σύντομα μπροστά από ένα διώροφο που η πρόσοψή του ανοίγει κι από μέσα της περνάει κι ανεβαίνει προς τον ουρανό… η φασολιά του Τζακ κι εκεί συναντάει έναν τεράστιο δράκο που έχει απλώσει τα φτερά του στην οροφή τους! Αυτό είναι ίσως ένα σημάδι για το τι θα επακολουθήσει όταν θα περάσεις την πόρτα σου. Ένα σημάδι όμως δεν είναι αρκετό για να σε προετοιμάσει αρκετά.

Περάστε λοιπόν από το χαλάκι της εξώπορτάς τους και σκουπίστε εκεί όλα τα βάρη που τα χρόνια της ενήλικης ζωής έχουν προσθέσει στους ώμους σας. Ψάξτε στις τσέπες σας τους βώλους που κερδίσατε λίγο πριν στην αλάνα της γειτονιάς σας, κρύψτε στην κωλότσεπη την σφεντόνα για να μη σας τις βρέξει η μάνα σας, πάρτε βαθειά ανάσα και περάστε σε μία άλλη διάσταση! Γιατί εδώ που τα λέμε, κάτι ήξερε και ο Πίτερ Παν που αρνιότανε να μεγαλώσει και παρέμενε ανέμελος και σκανδαλιάρης. Εντάξει… καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο με τους ΕΝΦΙΑ, ΤΕΒΕ, φόρους κι ένα ακόμα σωρό υποχρεώσεις που τρέχουν στο κατόπι σας, αλλά αξίζει τον κόπο…

Αν στην παρέα σας δεν είστε τα μοναδικά «παιδιά» αλλά υπάρχουν κι άλλα, μικρότερα από εσάς φροντίστε να είστε σε σημείο που να μπορείτε να απολαύσετε την έκφραση και το βλέμμα τους κατά την είσοδό τους. Γιατί, τι πιο γλυκό από το χαμόγελο ενός παιδιού!!!

Είμαι πραγματικά περίεργος για το πόσο χρόνο χρειάστηκαν για να μαζέψουν και τοποθετήσουν όοοοολα αυτά τα αντικείμενα. Είμαι επίσης περίεργος για το ποιος έχει αναλάβει το –φαντάζομαι- άκρως χρονοβόρο καθάρισμα και ξεσκόνισμά τους.

Εγώ και η παρέα μου ανεβήκαμε στον πάνω όροφο αφού στο ισόγειο δεν έπεφτε ούτε καρφίτσα. Όχι πως στον πάνω όροφο τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Δεν υπήρχε ελεύθερη καρέκλα ούτε για δείγμα. Ευτυχώς μείναμε μερικά λεπτά για να χαζέψουμε τον χώρο κι έτσι σταθήκαμε άκρως τυχεροί αφού έφυγε μία παρέα και ελευθερώθηκε ένα τραπέζι βολικό για την τετραμελή παρέα μας.

Θρονιαστήκαμε λοιπόν σε ένα δωμάτιο που η διακόσμηση θύμιζε αίθουσα έκθεσης πινάκων στο Μουσείο του Λούβρου και αρχίσαμε να περιεργαζόμαστε με την άνεσή μας πλέον τον χώρο, έχοντας καρφωμένο στο πρόσωπό μας ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αφτιά!! Στον χώρο που ήμασταν δέσποζε ένα τεράστιο, λευκό κεφάλι ρινόκερου με χρυσή κορώνα, ένας λαγός που παράπεμπε στο «η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων», ενώ στην οροφή είχε στρωθεί ένα… τραπέζι που θύμιζε το ίδιο παραμύθι. Όμως και τα υπόλοιπα δωμάτια ήταν το ίδιο εντυπωσιακά, το καθένα με τον δικό του χαρακτήρα και στοιχεία διακόσμησης. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για τον χώρο τους και αλλά και πάλι δεν θα κατάφερνα να μεταφέρω ούτε τα μισά και κυρίως την αίσθηση που αυτός ο χώρος αποπνέει.

Το μόνο μικροπταίσμα του χώρου είναι ότι κάποια τραπέζια είναι λίγο παραπάνω στριμωγμένα από όσο θα έπρεπε. Έχουν προσπαθήσει να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τον χώρο κι αυτό σου δίνει την αίσθηση ότι κάπου πνίγεσαι. Επίσης η ζέστη εκείνη την ημέρα ήταν λίγο παραπάνω ανεβασμένη από το αρεστό. Ποιος θα το περίμενε ότι εγώ που συνήθως γκρινιάζω για το κρύο σε εστιατόρια, θα έφτανα στο σημείο να παραπονιέμαι για τη ζέστη!!!

Πάμε τώρα στο service. Θα το χαρακτήριζα λίγο άνισο. Όλες οι κοπέλες είναι ντυμένες με στολές που θυμίζουν παραμύθι, όπως επίσης κι ένας κύριος με ψηλό καπέλο που τριγυρίζει στον χώρο και εξηγεί διάφορα στους πελάτες τους. Όμως μέσα στον πανικό που επικρατούσε δεν ήταν σε φάση και διάθεση να είναι όλες χαμογελαστές και άνετες. Σε έναν χώρο σαν κι αυτόν, θα περίμενα ένα πιο παιχνιδιάρικο service.

Αντίθετα, κάπου σου έδινε την αίσθηση του ασυντόνιστου. Έπρεπε εμείς να τους υπενθυμίσουμε ότι τα όσα βρίσκονταν στο τραπέζι μας δεν ήταν δικά μας και έπρεπε να μαζευτούν ενώ στην συνέχεια ήρθαν δύο άτομα σε χρονικό διάστημα 10 λεπτών για να πάρουν παραγγελία, κάνοντάς μας να πιστέψουμε ότι κάπου δεν τους είναι ξεκάθαρα τα καθήκοντα που έχουν μεταξύ τους. Επίσης, επειδή το τραπέζι μας ήταν αρκετά χαμηλό και ήταν σχεδόν αδύνατο να μαζεύουν τα πράγματα των προηγούμενων από αυτό και να τα βάζουν στον δίσκο τους, μας ζήτησαν να βοηθήσουμε δίνοντάς τους τα. Σαφώς και βοηθήσαμε, αλλά προσπαθώντας να αποφύγω τον τίτλο του «υποχόνδριου», να αναφέρω ότι δεν με ενθουσιάζει η ιδέα να πιάνω χαρτοπετσέτες που πριν λίγο έχουν χρησιμοποιήσει άλλοι πελάτες τους. Ένα άλλο αρνητικό ήταν ότι δεν μας ήρθαν όλα τα πιάτα μαζί. Ενώ είχαμε παραγγείλει τέσσερα ροφήματα και 2 γλυκά (με αναφορά του ότι θα τα μοιραστούμε όλοι μας), αρχικά μας ήρθε το ένα γλυκό με 2 μόνο κουταλάκια. Χρειάστηκε να το κοιτάμε ανήμποροι, αφού τα ροφήματα και το άλλο γλυκό με τα υπόλοιπα κουταλάκια ήρθαν αργότερα.

Τα σερβίτσια που χρησιμοποιούν για το τσάι είναι πραγματικά όμορφα και έρχονται σε ταύτιση με το όλο ρομαντικό και παραμυθένιο κλίμα. Τα σερβίτσια για τα espresso freddo κάπου χαλάν αυτήν την εικόνα γιατί είναι μοντέρνα και ασύνδετα.

Σε όλα τα τραπέζια έβλεπες ότι έχουν πάρει και από κάποιο γλυκό κι έτσι μας ήταν δυνατό να ξεφύγουμε από τον κανόνα. Από τον κατάλογό τους διαλέξαμε τα «Καυτή ανάσα δράκου» με διευκρινήσεις καταλόγου ότι περιέχει τριπλή στρώση σοκολάτας με γέμιση πραλίνας και επικάλυψη μαρέγκας φλαμπέ και «Villa Hazelnut» που περιείχε πλούσια γέμιση πραλίνας φουντουκιού, λουσμένο σε σοκολάτα με φουντούκι (Ferrero Roche). Όταν ήρθαν στο τραπέζι μας, παρατηρήσαμε ότι σε εμφάνιση ήταν ακριβώς τα ίδια. Δύο κομμάτια κέικ σοκολάτας, με ραβδώσεις λευκής και μη σοκολάτας. Αλλά και στο εσωτερικό τους ήταν σχεδόν παρόμοια, με την μόνη διαφορά ότι το δεύτερο είχε μία γενναία δόση πραλίνας φουντουκιού. Τα βρήκα και τα δύο συμπαθητικά αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι κανένα τους δεν ξετρέλανε ούτε εμένα, ούτε και την υπόλοιπη παρέα. Βρήκα αυτό με την πραλίνα πιο νόστιμο αν και μου φάνηκε λίγο βαρύ. Όμως προβλέπω ότι οι μπόμπιρες να παθαίνουν πλάκα με αυτό το γλυκό. Εκτός από αυτά τα δύο, στον κατάλογό τους υπάρχουν πολλά γλυκά για να επιλέξετε και να βρείτε αυτό που σας ταιριάζει. Ξεχάστε τις θερμίδες και τα αποτελέσματα του τελευταίου σας check up, και συνοδέψτε το ρόφημά σας με ένα γλυκάκι. Το αξίζετε!

Η τιμή αυτών που πήραμε, ίσως λίγο πιο τσιμπημένη από όσο θα έπρεπε. Κόστισαν 5,5 € έκαστο που τα θεωρώ λίγο υπερβολικά αφού στην ουσία ήταν και τα δύο μία μορφή κέικ. Επίσης και οι τιμές στα ροφήματα είναι λιιιιγο πιο τσιμπημένες από αυτές που βρίσκουμε στα καφέ των γύρω περιοχών. Μη φανταστείτε καμιά τρελή διαφορά. Μιλάμε για 0,20-0,30€ παραπάνω. Όμως σε σχέση με την συνολική εμπειρία που σου προσφέρουν, τα αξίζουν και με το παραπάνω.

Κατέβηκα στο ισόγειό τους για να πληρώσω και να αποφύγω τσακωμό με την παρέα για το ποιος θα κεράσει, ζητώντας να χρεώσω την κάρτα μου, αλλά ενημερώθηκα –λίγο αποστασιοποιημένα- ότι δεν γίνονται πληρωμές με αυτόν τον τρόπο. Αυτό θα πρέπει να το κοιτάξουν αφού και η μέση τιμή κόστους του κάθε τραπεζιού τους συνήθως ξεπερνάει τα 20-25 € αλλά και γιατί πλέον μάλλον θα χρειαστούν σε όλους μας οι σχετικές αποδείξεις για τις φορολογικές μας δηλώσεις. Οι επιχειρηματίες δεν μπορούν να κλείνουν πλέον τα μάτια τους σε αυτή την ανάγκη των πελατών τους. Αυτό φυσικά δεν αφορά μόνο το Little Cook αλλά όλους τους αντίστοιχους χώρους.

Υ. Γ. Φτάνουν οι μέρες των Αποκριών και νομίζω ότι μία επίσκεψη στο Little Κook ενδείκνυται απολύτως!!!!!!!!