Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Αργυρούπολη, Αθήνα
Μάρ
07
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
1-9

Σάββατο βράδυ γύρω στις 22:30…Αναζητώντας δύο άτομα κάπου να κάτσουμε για να τσιμπήσουμε στην περιοχή της Αργυρούπολης μια και η ώρα ήταν σχετικά περασμένη, πέφτει η ιδέα να επισκεφθούμε τις Πίτες του Ντένη.

Η σκέψη εμπεριείχε ομολογουμένως και ένα στοιχειώδες ρίσκο, μια και είχαμε πολλά χρόνια να επισκεφθούμε το συγκεκριμένο ψητοπωλείο, μια και κατά τη γνώμη μου το συγκεκριμένο κατάστημα πέρασε μεγάλο διάστημα που «έκανε κοιλιά», χαλώντας πολύ την ποιότητά του, σε σχέση με το πως ξεκίνησε.

Περνώντας και βλέποντας όμως ότι είχε κόσμο, πήραμε την απόφαση να το δοκιμάσουμε και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, μετά από 3-4 περίπου χρόνια αποχής από τις γεύσεις του.

Το ψητοπωλείο βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο της Αργυρούπολης, στην οδό Γερουλάνου, σε κεντρική θέση, πράγμα που κάνει το παρκάρισμα στην ευρύτερη περιοχή λίγο προβληματικό, ιδιαίτερα τις ώρες αιχμής.

Εμείς σταθήκαμε σχετικά τυχεροί και εντός ολίγου από την ώρα που πήραμε την απόφαση, εισερχόμασταν στο χώρο του.

Το κατάστημα δεν έχει κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό και θυμίζει οποιοδήποτε τυπικό ψητοπωλείο, με εσωτερικο χώρο καθώς και χώρο πρασιάς που έχει κλειστεί και αυτός με τζάμια τα οποία ανοίγουν για το καλοκαίρι, επίσης δε διαθέτει και έτερο χώρο που δεν έχει κλειστεί με τζάμια αλλά με διαφανή πλαστικά, που χρησιμεύει ως εσω-εξω χώρος και ο οποίος θερμαίνεται από ένα κλασσικό «μανιτάρι», σχετικά ανεπαρκώς θα έλεγα.

Στην αρχή επιλέξαμε να κάτσουμε εκεί, μια και όταν μπήκαμε στον εσωτερικό χώρο, όπου υπήρχε ένα και μόνο τραπέζι διαθέσιμο, η μυρωδιά του τσιγάρου – λόγω κυρίως του ανεπαρκούς εξαερισμού – ήταν αρκετά έντονη, οπότε προτιμήσαμε να διατηρήσουμε τα μπουφάν μας ενώ τρώγαμε, αλλά τουλάχιστον να μπορούμε να αναπνέουμε καθαρότερο αέρα.

Ο ιδιοκτήτης, βλέποντας την επιλογή μας, μας υπέδειξε οτι υπήρχε τραπέζι μέσα, αλλά του εξηγήσαμε το λόγο, οπότε κούνησε το κεφάλι του δέιχνοντας κατανόηση, αλλά υπονοώντας οτι δεν μπορούσε να κάνει κάτι, προτιμώντας φυσικά να μην διαταράξει το status quo της σταθερής πελατείας....

Ο ανανεωμένος κατάλογος με τα ψητά, ήρθε πολύ σύντομα από τον νεαρό και ευγενή σερβιτόρο, όπως επίσης και μια κανάτα με νερό ως καλοσόρισμα.

Το ψητοπωλείο, έμοιαζε με πολύβουο μελίσσι, όπου κυριαρχούσε η διεκπεραίωση του delivery, με ό, τι αυτό συνεπάγεται – κυρίως βαβούρα και συχνές αποστολές φαγητού -, συνεπικουρούμενου από τη βαβούρα των καθημένων και της μουσικής που δύσκολα καταλάβαινες τι τραγούδι έπαιζε, απλά συνέτεινε απλά και μόνο στην αύξηση των ντεσιμπέλ. Ο χώρος όπως προανέφερα, τυπικός, με τα τραπέζια σε πολύ κοντινές αποστάσεις μεταξύ τους, θερμαινόμενος με σόμπες αλογόνου στο μεγαλύτερό τμήμα του.

Ο πάγκος προετοιμασίας των ψητών καθώς και η κυρίως κουζίνα, είναι ανοικτού τύπου και απλώνεται κατά μήκος του καταστήματος και συντελεί και αυτός στην αύξηση της οχλαγωγίας και του θορύβου, λόγω της αμεσότητας που έχει σε σχέση με τον κυρίως χώρο των καθημένων.

Οι σερβιτόροι επαρκείς για το χώρο, εξυπηρετούσαν σε σύντομο διάστημα, όλοι νέα παιδιά, εξυπηρετικοί, αλλά θα έλεγα περισσότερο διεκπεραιωτικοί τυπικά αλλά χωρίς χαμόγελο.

Σε δύο μεριές του εσωτερικού χώρου, βρίσκονται δύο μεγάλες οθόνες-τηλεοράσεις, όπου, χωρίς να αποτελεί έκπληξη έπαιζε αθλητικά κανάλια εξωτερικού, ώς είθισται στην πλειονότητα τέτοιου τύπου ψητοπωλείων.

Στα του φαγητού πήραμε:
Μια μπριζόλα χοιρινή και μια μερίδα μπιφτέκια μοσχαρίσια.

Ο κατάλογος όσο πρέπει επαρκής, με 5-6 σαλάτες, 7-8 ορεκτικά και τα υπόλοιπα κλασσικά ψητά που μπορείς να βρείς σε κάθε ψητοπωλείο. Το κατάστημα δεν φημίζεται για κάποια σπεσιαλιτέ και γενικά παρέχει τα βασικά ως γεύσεις και επιλογές καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος των απαιτήσεων της πελατείας.

Η χοιρινή ήταν πολύ καλοψημένη, μεγάλη ως ποσότητα, συνοδευόμενη με δύο μικρές πιτούλες, σως, λίγη ντομάτα, πατάτες φρέσκιες και κρεμύδια. Ηταν μαλακή και ζουμερή, απλά ήταν λίγο περισσότερο ψημένη απ ότι θα ήθελα εγώ, το σφάλμα ήταν δικό μου που δεν εξήγησα πως τη θέλω. Πάντως σε γενικές γραμμές ήταν καλή, με λίγο από το μέρος της να διατηρεί λίπος, ποιοτικά άνω του μέσου όρου.

Πολύ καλύτερη ήταν η μερίδα με τα μπιφτέκια (δύο μεγάλα μπιφτέκια), συνοδευόμενη και αυτή με τα ίδια, ήταν πολύ ζουμερά, καλοψημένα όσο έπρεπε, με γεύση πυ κυριαρχούσε ο κιμάς που φαινόταν γευστικότατος. Το μόνο μείον ήταν οτι ήταν ελάχιστα παραπάνω αλατισμένος απ ότι θα έπρεπε.

Αξίζει αν σημειωθεί ότι όση ώρα αναμέναμε για να έρθουν τα φαγητά, άδειασαν 3-4 τραπέζια στο εσωτερικό, οπότε μετακινηθήκαμε σε ένα πιό απομονωμένο τραπέζι του εσωτερικού για να αποφύγουμε τον ημίκλειστο εξωτερικό χώρο, με σαφώς πιό αποδεκτή ατμόσφαιρα σε σχέση με το τσιγάρο που νιώσαμε κατά την ώρα της αρχικής μας άφιξης.

Συνολικό κόστος στα 13,2 ευρώ, τιμή απόλυτα φυσιολογική, αφού δεν επιλέξαμε ορεκτικά, ούτε ποτά αλλά μόνο δύο κυρίως πιάτα, στο κάτω όριο του vfm.

Συμπερασματικά, 2 ντοματούλες στο χώρο, λόγω του ότι ήταν πολύ απρόσωπος, με βαβούρα και σαφώς με αρκετό καπνό, 2 ντοματούλες στην εξυπηρέτηση που ήταν επαρκής μεν αλλά μας χάλασε οτι δεν δεχόταν κάρτα ως μέσο πληρωμής,3 ντοματούλες στη γεύση – συγκρίνοντας πάντα με ανάλογης κατηγορίας ψητοπωλεία - και 3 ντοματούλες ως συνολικό vfm (2,5 θα ήταν η διακιότερη βαθμολογία), τουτέστιν περνά τη βάση, δείχνοντας βελτιωμένο γευστικά από τότε που είχαμε να το επισκεφθούμε, αλλά στα υπόλοιπα αποτελεί άλλον έναν τυπικό εκπρόσωπο του μεταμοντέρνου ψητοπωλείου – ντελιβεράδικου, όπου τέτοιου τύπου βρίσκεις σε κάθε γωνιά τηε Αττικής.

Δεν απογοητεύτηκα αλλά και δεν ενθουσιάστηκα και νομίζω οτι θα αργήσω πολύ να το ξαναεπισκεφθώ γιατι δεν είχε κάτι ιδιαίτερο να μου προσφέρει.