Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες με τραγούδι - Μετς - Καλλιμάρμαρο, Αθήνα
Μάρ
10
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Ηθελα καιρο να επισκευτω το συγκεκριμενο μαγαζι, στα πλαισια μιας μακροχρονιας αναζητησης κουτουκιου με ζωντανη μουσικη που δεν εχει επιρροες μπουζουκλερι, αλλα μπορεις να ακουσεις παλια ελληνικα και λαικα τραγουδια, με καλο φαγητο και τιμες, χωρις υφος και φαμφαρες. Πραγματικα αν καποιος εχει ανακαλυψει ενα τετοιο μαγαζι, να μου το πει γιατι εχω κουραστει να πηγαινω σε δηθεν κουτουκια και να καταληγουμε να βλεπουμε κοσμο πανω στα τραπεζια να χορευει τσιφτετελια. Νομιζω βεβαια πως βρηκα ηδη ενα και αυτο ειναι ο Μαραθωνιτης.

Βρεθηκα εκει τη Δευτερα το βραδυ 8/3/2016, ομολογουμενως με μεγαλες προσδοκιες αφου ειχα διαβασει αρκετα καλα σχολια απο τους φιλους εδω του ask4food, που τα περισσοτερα απο αυτα επιβεβαιωθηκαν (δυστυχως ομως και καποια κακα).

Το κουτουκι του Μαραθωνιτη βρισκεται σε ενα αδιεξοδο στενακι καθετο στην Υμηττου, περιστοιχισμενο μονο απο σπιτια. Ειναι ενα υπογειο που δεν το πιανει το ματι σου, διακριτικο, χωρις ταμπελα ή οποιαδηποτε αλλη ενδειξη.
Κατεβαινοντας τις σκαλες, βρεθηκαμε σε ενα χωρο με πολυ καλη ενεργεια και διαθεση, εντυπωσιακα γεματο για Δευτερα βραδυ, με 3 μοναχα ελευθερα τραπεζια. Φτασαμε κατα τις 23.15 και ηδη ο κοσμος ητανε 'ζεσταμενος' και ευδιαθετος. Εμενα αντιθετως με τους προλαλησαντες δεν με χαλασε καθολου το απλοϊκο του περιβαλλον, ισα ισα με ταξιδεψε 25 χρονια πισω στα παιδικα μου χρονια, που τα περισσοτερα κουτουκακια ηταν σε αυτο το στυλ και τεινουν να εξαλειφθουν.

Για καποιους ισως να φαινεται λιγο cult με την κακη εννοια, για μενα ητανε το ξυπνημα αναμνησεων απο αντιστοιχους χωρους οπως ητανε μεχρι και τα 80s, που μας εσερναν οι γονεις σε οικογενειακες εξοδους και βαριομασταν τη ζωη μας. Ο ενας τοιχος εχει εσοχη και φιλοξενει μεγαλα ξυλινα βαρελια με διαφορων ειδων κρασι, το πατωμα ειναι το κλασσικο μωσαικο, τα τραπεζοκαθισματα παραδοσιακου καφενειου, οι περιμετρικοι τοιχοι και οι κολωνες ειναι διακοσμημενοι με αντικειμενα απο το παρελθον (σκευη, πλαστες, φωτογραφιες απο ελληνικα τοπια, παλια ραδιοφωνα κτλ. ) και στο βαθος ειναι το 'μπαρ'.

Αχ αυτο το μπαρ παλιου παραδοσιακου κουτουκιου ή καφενειου, που σε μερικα χρονια μονο σε ελληνικες ταινιες θα το βλεπουμε και θα αναπολουμε! Πιο ψηλο απο τα σημερινα, με ξυλινη προσοψη απο λουστραρισμενες σανιδες, στολισμενο φυσικα με το απαραιτητο 'μνημοσυνο' απο κορνιζες που απεικονιζουν μπαρμπαδες σε ασπρομαυρες φωτογραφιες, απο πισω στη γωνια ενα εικονοστασι, και η κουζινα καλυμμενη με λευκα κουρτινακια της γιαγιας, που στη μεση καλυπτονταν περηφανα απο την γαλανολευκη. Εγω εκτιμησα παρα πολυ το γεγονος οτι παρολο που απο οτι καταλαβα, το κουτουκι του Μαραθωνιτη πλεον εχει περασει στα χερια της νεας γενιας, προτιμησαν να διατηρησουν το παλιο του στυλ, χωρις να αλλαξουν απολυτως τιποτα, θυμιζοντας ταβερνα του 50 με πρωταγωνιστη τον Παπαγιαννοπουλο, ξεχασμενη στο χρονο της σημερινης Αθηνας...

Η υποδοχη ηταν πολυ καλη, με ενα ευγενεστατο παλικαρι που μας ρωτησε πρωτα τι θα πιουμε, κατι που μου αρεσε γιατι ειναι ωραιο να εχεις το κρασακι σου να ασχολεισαι μεχρι να ερθουν τα πρωτα πιατα. Το ολο σερβις αποτελουνταν απο αυτον και αλλον εναν νεο που ισως ειναι αδελφια λογω ομοιοτητας και ισως ειναι και οι σημερινοι ιδιοκτητες του Μαραθωνιτη. Μου εκανε εντυπωση οτι παρολο που η ωρα περνουσε και το μαγαζι δεν εδειχνε να αδειαζει (ισα ισα ηρθε παρεα μεχρι και λιγο πριν φυγουμε στη 01.15), κανενας απο τους δυο δεν εχανε το κεφι του και εξυπηρετουσαν με το ιδιο αληθινο χαμογελο οτι και αν ζητουσες και οσο πιεσμενοι κι αν ηταν απο την πολλη εργασια.

Για την παραγγελια του φαγητου, ο σερβιτορος καθισε στο τραπεζι μας, κανοντας μας να νοιωσουμε ακομα πιο ανετα και μας ενημερωσε για τα πιατα, αφηνοντας μας οσο χρονο θελουμε για να αποφασισουμε χωρις να δειχνει να χανει την υπομονη του κι ας ειχε πολλη δουλεια.

Επηρεασμενη απο τις πολλες αναφορες εδω στα παϊδακια κοτοπουλου και φανατικη κοτοπουλοφαγος, ηταν το στανταρ της παραγγελιας μας. Μια μεριδα λοιπον παϊδακια κοτοπουλου και αλλη μια αρνισια, χορτα, φετα ψητη καυτερη, ντοματοκεφτεδες και πατατες τηγανιτες ηταν το συνολο των επιλογων, μαζι με 1/2 κιλο κρασι κοκκινο. Τα παϊδακια ηταν οντως πεντανοστιμα και πολυ ζουμερα, οι ανθρωποι το εχουν πολυ οσο αφορα στο θεμα ψησιμο στα καρβουνα και φαινεται.

Το κοτοπουλο ομως ηταν υπερβολικα αλμυρο και αυτο με εκανε να μην μπορεσω να τελειωσω τη μεριδα μου γιατι πραγματικα λυσσαξα! Τα χορτα μου αρεσαν επισης πολυ, γλυκα και βρασμενα οπως πρεπει, πολυ μεγαλη μεριδα που δεν μπορεσαμε να τη φαμε ολη. Οι ντοματοκεφτεδες, καλοτηγανισμενοι, τραγανοι, χωρις πολλα λαδια και με τυρι μεσα, μπορω να πω πολυ πετυχημενοι. Η ψητη φετα επισης καλη αλλα οχι κατι φοβερο. Και ερχομαστε παλι στο κουμπι μου που ειναι η ρημαδα η τηγανιτη πατατα... Ειχα διαβασει να λενε κι αλλοι σχολιαστες οτι ητανε στεγνες, αλλα αυτο το πραγμα δεν το εχω ξαναδει.

Πιθανοτατα να ητανε φρεσκιες, αλλα ηταν εντελως ξερες και κοκκαλωμενες, σε σημειο που πονουσε το στομα σου αν καθοταν στραβα μια κατα την διαρκεια του μασηματος! Πραγματικα ητανε σαν ξυλινες, χωρις ιχνος υγρασιας μεσα! Κατι τετοιο μονο σε πατατες Mc Donalds εχω ξαναδει.. Η μονη λογικη εξηγηση (γιατι δεν εδειχναν κατεψυγμενες), ειναι να τις προτηγανιζουν και να τις ζεσταινουν σε κανενα φουρνο, δεν ξερω πραγματικα. Πολυ μεγαλη μεριδα και αυτες, αλλα ηταν το μονο που με χαλασε στα φαγητα και ειναι κριμα για ενα τοσο φθηνο και απλο πιατο να χαλας την εικονα του μενου σου.

Το κρασακι πολυ καλο. Καποια στιγμη αφου ειχαμε γκανιασει με τα αλατια του κοτοπουλου, ζητησαμε νερο (δεν φερνουν απο μονοι τους) και μας εφερε μπουκαλι χωρις να ερωτηθουμε, παρολο που κανατες υπαρχουν και μαλιστα πολλες, σε εμφανες σημειο και νωριτερα ειχα δει μια κοπελα να ζηταει και να της δινουν. Δεν το εκανα θεμα, αλλα δεν ειμαι σιγουρη αν το χρεωνουν κι ολας γιατι ακρη δεν εβγαλα απο το λογαριασμο. Αντιθετα με αλλους που διαβασα σε παλιοτερες κριτικες, αποδειξη μας εφεραν (μαλλον εχουνε στρωσει απο τοτε), με την διαφορα οτι ολα τα προϊοντα ηταν χρεωμενα ως ΠΟΤΑ και δεν ξερεις που αντιστοιχει το καθε ποσο, εκτος αν διαβασεις το μπλοκακι με την χειρογραφη παραγγελια που σου αφηνει προσωρινα να το δεις. Εγω που δεν το ηξερα αυτο, ειδα την αποδειξη μετα στο σπιτι, με αποτελεσμα να μην ξερω ποιο ποσο αντιστοιχουσε σε τι.

Παϊδακια κοτοπουλου
Πατατες
Φετα ψητη καυτερη
Ντοματοκεφτεδες
Χορτα
Παϊδακια αρνισια
Κρασι

Συνολο για δυο ατομα 35.00 ευρω.

Στο τελος μας ρωτησε ο νεαρος αν θελουμε να μας κερασει μηλο ή χαλβα και του ειπαμε να μας φερει οτι θελει και εφερε και απο τα δυο! Πραγματικα πολυ καλη κινηση, μας εξεπληξε!

Παρολα τα μελανα σημεια του αλμυρου κοτοπουλου και της απαραδεκτης πατατας, θα εδινα αλλη μια ευκαιρια γιατι με ικανοποιησε σε ολα τα υπολοιπα σημεια με το παραπανω και ισως να προκειται για μια ασχημη στιγμη της κουζινας τους. Ο Μαραθωνιτης ειναι ενα μαγαζι απο τα λιγα εναπομειναντα του ειδους του στην Πρωτευουσα, που αξιζει σιγουρα την επισκεψη σας αν σας αρεσει αυτο το ειδος διασκεδασης.