Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αμπελόκηποι, Αθήνα
Μάρ
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

1 μερίδα τζατζίκι-τυροκαυτερή (1/2 τζατζίκι, 1/2 τυροκαυτερή)
1 σαγανάκι
3 πατάτες τηγανιτές
1 χωριάτικη
1 κιλό παϊδάκια
1 μπιφτέκι σπέσιαλ
1/2 κιλό κόκκινο χύμα
1/4 ρακή
1 coca
-1 κολοκυθάκια τηγανιτά που ξεχάστηκαν
(3 σιμιγδαλένιοι χαλβάδες κερασμένοι)
----------------------------------------------------
62,50 € / 3 (άτομα) = 20,83 €

Θα ξεκινήσω από τα αρνητικά για να τελειώσω με τα θετικά.

Όταν βγαίνω δεν κρατώ μαζί μου ούτε αριθμομηχανή με κορδέλα, ούτε κομπιουτεράκι, ούτε τις μανσέτες μου, ούτε το εκκαθαριστικό μου, ούτε βγάζω excelάκια με τιμές. Χαλαρώνω. Κακώς ίσως αλλά χαλαρώνω. Ασχέτως ποιότητας (θα γίνει μνεία παρακάτω) νομίζω ότι 62,50 έουροζ για τα ως άνω είναι πολλά. Δεν λέω πανάκριβα. Λέω πολλά. Σαφές;

Αναφορικά με τον χώρο έχουν ειπωθεί σχεδόν όλα από τους ηλεκτρονικούς συν-τρόφους και συνδαιτυμόνες. Εγώ έχω να κάνω μόνο δυο-τρεις προσθήκες στα ήδη λεχθέντα. Δυο σχόλια: πλαστικό πλακάκι δαπέδου και διακοσμητικά ΙΚΕΑ. Αν το πρώτο είναι μια οικονομική επιταγή την οποία δεν θα έπρεπε να σχολιάσω περαιτέρω, το δεύτερο είναι μια αισθητική επιλογή που νομίζω ότι πρέπει.

Ας διευκρινίσω εδώ ότι δεν είμαι φίλος μιας μη μου άπτου αισθητικής. Το αντίθετο θα έλεγα. Μου αρέσουν τα κουτούκια, οι χασαποταβέρνες, οι υπόγες, τα ουζερί της Βαρβακείου. Αλλά τα κριτήριά μου είναι σαφή και όχι ανακατωμένα. Άλλο fusion κι άλλο ταραχή. Αναγνωρίζω, με απόλυτο σεβασμό, την αναγκαιότητα (και συνεπαγόμενα και την αισθητική) και του κουτουκιού και του έθνικ και του μαγειρείου και του καλού και ακριβού εστιατορίου και του μοντέρνου και του λαϊκού. Το λαϊκομοντέρνο όμως παραπέμπει σε Μολιέρο, αν με εννοείς. Δεν πάει στη σάλα του φαγητού δίπλα στην φωτοτυπία-αφίσα του Καζαντζίδη η κρεμασμένη σειρά από κουτάλες του ΙΚΕΑ. Ή Τζίτζικας και Μέρμηγκας ή Δίπορτο. Τζιτζικόπορτο δεν πάει.

Κατά τα λοιπά ο χώρος είναι ιδιαίτερος και αυτό τον κάνει ευχάριστο. Η ατμόσφαιρα βαριά. Μύριζε φαγητίλα/λαδίλα παρόλο που ήμασταν οι πρώτοι πελάτες (6:30-7:00 το απόγευμα) και που υπήρχε ένας σωλήνας εξαερισμού επαρκής για πυρηνικό καταφύγιο που διέτρεχε όλο το ταβάνι. Ίσως λογίζεται παραξενιά αλλά όταν πάω κάπου θέλω να αναπνέω απρόσκοπτα και -κυρίως- να μην μυρίζω μετά σαν φίλτρο απορροφητήρα.

Πέραν των ανωτέρω μου άρεσε η μουσική υπόκρουση (από Καφάση μέχρι Περπινιάδη) και σέβομαι πάντα τα μαγαζιά με καθαρές τουαλέτες.

Κατά τα λοιπά η ανάλυση έχει ως κάτωθι:

* τζατζίκι-τυροκαυτερή: το τζατζίκι τίμιο, με μπόλικο (ή πιο σωστά με βαρύ) σκόρδο, γιαούρτι και όχι επιδόρπιο γιαουρτιού. Δικό τους. Καλό αλλά μάλλον όχι το καλλίτερο που έχεις φάει. Η τυροκαυτερή α) είναι καυτερή, β) είναι η καλλίτερη που έχεις φάει. Σίγουρα. Είναι λόγος να ξαναπάς.

* σαγανάκι: καλό και τίμιο. Αυτά.

* πατάτες τηγανιτές: χεράτες, τηγανισμένες σε καθαρό λάδι (σπανιότερο και ακριβότερο από όσο νομίζουμε). Ορθώς αλατισμένες. Ίσως θέλαν λίγο στράγγισμα να φύγει το έξτρα λαδάκι.

* χωριάτικη: αξιοπρεπείς ντομάτες για Μάρτη μήνα, λίγο λάδι, πολύ αγγούρι, εξαιρετική φέτα. Όλο μαζί μια συμπαθής και δροσερή χωριάτικη.

* παϊδάκια: ψωμωμένα μα λεπτά (ο σωστός συνδυασμός). Σωστά ψημένα. Αγγίζαν την τελειότητα. (σ. σ. στον χασάπη έχουν 5,50-7,50 το κιλό, για ποιο λόγο πρέπει να τετραπλασιάζεται η τιμή τους όταν ψηθούν;)

* μπιφτέκι σπέσιαλ: θέτει στάνταρ για την έννοια μπιφτέκι. Μέχρι νεωτέρας το συγκεκριμένο μπιφτέκι είναι το μέτρο σύγκρισης για όλα τα μπιφτέκια του κόσμου. Personal favorite: η spicy ψιλοκομμένη πιπερίτσα (μαζί με την ντομάτα και την πράσινη πιπεριά) πάνω στο μπιφτέκι. Το ίδιο το μπιφτέκι απλά σαρωτικό. Ο λόγος για να ξαναπάς.

* κόκκινο χύμα: αυτοπροσδιορίζεται ως cabernet Αχαΐας. Εγώ θα πω ωραίο κρασί ταβέρνας (από τα καλλίτερα χύμα της Αθήνας που βασανίζεται από κακούς ξυδιάδες) με υποψία ρετσινιού.

* ρακή: καλή αλλά πολύ light. Μάλλον είχε λάβει χώρα προσθήκη ύδατος σε κάποιο στάδιο της εμπορίας-παρασκευής της.

* κολοκυθάκια τηγανιτά: δεν ήρθαν ποτέ. Δεν τα υπενθύμισα διότι μάλλον δεν χρειάζονταν. Τρεις ήμασταν, πόσο να τρώγαμε πια;

* χαλβάς σιμιγδαλένιος: αν γενικά σου αρέσει είναι πολύ καλός, αν όχι, είναι απλά καλός. Με μαύρη πασπαλισμένη ζάχαρη για το κριτς-κρατς της υπόθεσης. Ο μοναδικός καλλίτερος που έχω φάει έξω (γιατί κάποτε η γιαγιά μου ζούσε και μεγαλουργούσε) ήταν στο Πέταλο στην Κυψέλη (έχει κλείσει, άρε Νίκο! ) που ήταν με βούτυρο αντί για λάδι (πολίτικος).

Η εξυπηρέτηση ήταν εγκάρδια. Τα ξεχασμένα κολοκυθάκια δεν με νοιάξαν. Οι ιδιοκτήτες, ένας μεγαλωμένος κύριος με την κυρία του, φαίνονται γλυκείς άνθρωποι.

Εκ των ανωτέρω ελευθέρως συνάγεται αναφορικά με τα φαγητά α) τίποτα κακό, β) όλα από άνω του μετρίου έως η ενσάρκωση του άριστα (ναι μπιφτέκι, για σένα το λέω). Ο χώρος αν αερίζετο (με το μπαρδόν) και διάλεγε τι θέλει να είναι θα έλεγα καλός για κλασικό κουτούκι. Τιμές ψαροταβέρνας. Ίσως και με θέα θάλασσα.

Θα ξαναπάω οπωσδήποτε καλοκαιράκι να κάτσω έξω και να διαφύγω του 'αμφί' χώρου και της περιπλανώμενης λαδίλας. Θέλω να δοκιμάσω και κανένα μαγειρευτό (που δεν είχε) γιατί η ευγενική κυρία με εμπνέει για μαγείρισσα. Πάντως το τρίπτυχο σπέσιαλ μπιφτέκι-πατάτες-τυροκαυτερή είναι όραμα και οπτασία.

ΥΓ Ποιος είναι ο Κωστής;;;;;