Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Ομόνοια - Κάνιγγος, Αθήνα
Μάρ
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

ΟΚ. Έκανα browse στα σουβλατζίδικα του κέντρου και διαπίστωσα ότι η Γορτυνία δεν έχει σχόλια/κριτική. Και λέω "έτσι έσβησε κι ο Βαμβακάρης, μες στην λησμονιά" καθώς χρειαστήκανε δάνειο για να τον θάψουν οι δικοί του...

Πίτα μπιφτέκι αστέρι στο πιο cult σουβλατζίδικο που γνωρίζω εγώ... Είναι όλο επενδυμένο με ΙNOX καθρέφτη. Νομίζεις ότι θα βγει ο Φλωρινιώτης να τραγουδήσει με support τον Πιλαλί.

Μπορεί σήμερα να βγαίνει δύσκολα το μεροκάματο, το γεγονός ότι το κέντρο έχει αφεθεί στο έλεος της μοίρας (των πρεζέμπορων και πολλών άλλων) είναι βέβαια καταλυτικής σημασίας, αλλά είναι από τα μαγαζιά που έχεις δει μπροστά τους φάτσες τύπου Χατζηχρήστου να ξερογλείφονται. Δουλεύει μόνο πρωί οπότε αν έχετε δουλειές προς Κάνιγγος δοκιμάστε μια περατζάδα.

Αυτό καθεαυτό το σουβλάκι θα σας ανταμείψει -πέραν της ανωτέρω φανφάρας- καθώς είναι επιπέδου Προδόρπιου μεν (σε πολύ πιο cult μαγαζί) αλλά σε ατυχήσασα γειτονιά δε. Σας ξαναλέω: πίτα μπιφτέκι. Must.

Για να μην το παίζω και ξύπνιος είναι λίγο eery/creepy ακόμα και το πρωί. Καμία σχέση με τα 90s που η Κάνιγγος ήταν ένα ζωντανό μελίσσι με όλα τα φροντιστήρια (το μαγαζί είναι πίσω από το Υπ. Εμπορίου προς Πολυτεχνείο)...
Στο κέντρο της Αθήνας "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή", αλλά "το σκοτάδι θα πεθάνει και θ' ανάψει χαραυγή" (σ. σ. Σαββόπουλος είναι, έτσι;).

[Παρέκβαση μη σχετική, άμεσα, με τη Γορτυνία.

Ναι ό, τι ήταν το ρεμπέτικο για την ελληνική μουσική είναι το σουβλάκι για την ελληνική γαστρονομία. Λαϊκή απλότητα, (πνευματική) τροφή μα και δυνατότητα τροποποιήσεων του κάθε καλλιτέχνη έτσι ώστε αυτό το λαϊκό δημιούργημα να καταστεί τόσο ενυπόγραφο όσο και δημώδες.

Ό, τι έπαθε η ελληνική λαϊκή μουσική στα '70s-'80s-'90s το παθαίνουν τα σουβλάκια τα τελευταία είκοσι χρόνια: στο όνομα του κέρδους, της εμπορευματοποίησης, της ποιότητας ή του ευτελισμού αυτής, αλλάζει η αισθητική, προστίθενται πράγματα που είναι άσχετα και αφαιρούνται τα βασικά συστατικά, σε σημείο που οριακά να αναγνωρίζεται το αρχικό πρότυπο.

Αν η Γορτυνία είναι ο Ζαμπέτας, πέθανε σαν σήμερα 10 Μάρτη, (με αυτό το παιχνίδισμα μεταξύ σοβαρότητας και χαβαλέ αλλά πάντως εκπληκτικός στη δουλειά του) τα νεοσουβλατζίδικα είναι ο τάδε (δεν είμαι και εμφυλιοπολεμικός) έντεχνος ή ο δείνα σκυλάς. ]