Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Meat Restaurants - Περιστέρι, Αθήνα
Μάρ
14
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
26-36

Για το Base Grill είχα ακούσει πραγματικά αντικρουόμενα σχόλια. Αυτά είχαν κυρίως να κάνουν με τις τιμές τους οι οποίες πολλές φορές χαρακτηρίζονταν υπερβολικές σε σχέση με το συνολικό αποτέλεσμα. Συχνά είχα σκεφτεί να το επισκεφτώ για να έχω πλέον και τη δική μου άποψη, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι τιμές που είχα ακούσει δεν μου επέτρεπαν να ανοιχτώ σε τέτοιου είδους πειραματισμούς.

Οπότε όταν αγαπημένο μου πρόσωπο ανακοίνωσε στην παρέα μας ότι θα μας πάει εκεί για να μας κάνει το τραπέζι, πραγματικά ενθουσιάστηκα.

Βράδυ καθημερινής, μετά από την απαραίτητη προηγούμενη κράτησή μας, το επισκεφτήκαμε και βρήκαμε το τραπέζι που είχαν κλείσει για εμάς να μας περιμένει.

Θα ξεκινήσω από τον χώρο, ο οποίος καλείτε να κερδίσει συνήθως και τις πρώτες εντυπώσεις. Είχα περάσει πολλές φορές από τον δρόμο μπροστά τους, αλλά ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι ο κυρίως χώρος τους έχει τόσο βάθος και είναι τόσο μεγάλος. Χωρίζεται σε δύο επίπεδα, εκ των οποίων το ένα είναι ελαφρώς πιο υπερυψωμένο. Αυτό δίνει μία άλλη προοπτική στον χώρο, αλλά δημιουργεί ένα μικροθεματάκι. Στο σημείο που αλλάζει το επίπεδο υπάρχει ένα μικρό τοιχάκι και εκατέρωθεν αυτού και κολλητά του υπάρχουν τραπέζια. Νομίζω ότι αυτές οι παρέες που κάθονται εκεί είναι παραπάνω απ’ όσο θα έπρεπε κοντά. Ακούς και ακούνε τα όσα λέγονται. Σε ενοχλούν και τους ενοχλείς με τα γέλια σου. Εκτός αυτού του μικρού μικροπταίσματος, δεν μπορώ να πω ότι βρήκα οποιοδήποτε άλλο ελάττωμα στον χώρο.

Παρά του ότι σε κάποια σημεία του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «βιομηχανικός» (κυρίως λόγω των μεγάλων μεταλλικών σωλήνων που «διατρέχουν» την οροφή αλλά και κάποιων άλλων λεπτομερειών τους), έχουν προσθέσει και πιο παιχνιδιάρικα στοιχεία που τον κάνουν άκρως ευχάριστο και φιλόξενο. Αγαπημένα μου τέτοια στοιχεία είναι τα ομοιώματα αγελάδων, διαφόρων χρωμάτων, υλικών και τεχνοτροπίας, οι πίνακές τους και τα φωτιστικά από πράσινα& λευκά μπουκάλια που συνδυάζονταν με είδη κουζίνας όπως κουταλοποπήρουνα και μεταλλικά σουρωτήρια. Σαφώς δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, αλλά μου αρέσει πολύ περισσότερο να βλέπω τέτοια φωτιστικά σε έναν χώρο εστίασης, παρά τυχόν κλασικά και συμβατικά φωτιστικά. Επίσης πολύ μου άρεσαν τα φαναράκια που υπήρχαν στους τοίχους τους και που σχετίζονταν με διάφορες μάρκες από μπύρες, ελληνικές και ξένες. Άψογη ισορροπία υλικών και διακόσμησης. Αν μου έκλειναν τα μάτια και με πήγαιναν εκεί, θα μπορούσα άνετα να φανταστώ ότι ήμουν σε μία σύγχρονη pub του Λονδίνου ή σε ένα μοντέρνο steak house στο Chelsea της Νέας Υόρκης.

Στα μεγάλα συν του χώρου ο πολύ καλός εξαερισμός.

Τα τραπέζια ήταν στρωμένα σωστά και χωρίς υπερβολές. Κόκκινα και καρό τραπεζομάντιλα, τα προσωπικά σερβίτσια του κάθε ατόμου μαζί με την πετσετούλα του και το ελαιόλαδο σε κοντόχοντρο μπουκάλι. Μία ιδιαίτερη πινελιά ήταν το σκεύος με τα τρία είδη αλατιού που μας έφεραν. Χοντρές φλοίδες από αλάτι τριών χρωμάτων. Εκτός του κλασικού λευκού υπήρχε ένα πιο κίτρινο κι ένα πιο σκουρόχρωμο. Το κιτρινωπό ήταν με κιτρολέμονο (που το λάτρεψα!!! ) και το άλλο με κέδρο. Λεπτομέρεια ή υπερβολή? Ίσως. Όμως σε αυτό το επίπεδο και η λεπτομέρεια αναγνωρίζεται και έχει ιδιαίτερη σημασία.

Η θερμοκρασία –επιτέλους- σε πολύ καλό επίπεδο, κάτι που συνέβαλε κατά πολύ στην αίσθηση θαλπωρής που όλοι μας αποζητάμε. Επίσης εκτίμησα το ότι το κάπνισμα απαγορεύεται αυστηρώς στον χώρο τους κι όποιος θέλει να απολαύσει το τσιγαράκι του, έπρεπε να βγει έξω. Απ’ ότι κατάλαβα, αυτό είναι αδιαπραγμάτευτος κανόνας τους και μπράβο που τον τηρούνε. Γιατί κι ο πελάτης εκπαιδεύεται. Μπορεί στην αρχή να γκρινιάξει ή ψιλοστραβώσει όταν του αλλάζουν λίγο τις συνήθειές του, αλλά όταν στην συνέχεια καταλάβει το σωστό του θέματος, το λογικό είναι να αποδεχτεί τις όποιες αλλαγές. Ίσως οι παλαιότεροι από εμάς να θυμούνται το κάπνισμα που έπεφτε στις πτήσεις της Ολυμπιακής αεροπορίας. Έβγαινες από το αεροπλάνο και προσπαθούσες να πάρεις βαθιές ανάσες από καθαρό αέρα για να έρθει στα ίσια του κεφάλι σου. Τι εποχές κι αυτές…

Ώρα να ασχοληθώ με το service τους. Ήταν υπεραρκετό και ενεργητικότατο. Ένα πολύβουο μελίσσι. Κάλυπταν όλες τις ανάγκες των πελατών τους χωρίς υπενθύμιση/ενόχληση ή τυχόν καθυστέρηση. Ακόμα και ο υπεύθυνος, σήκωνε τα μανίκια και έπαιρνε ενεργό μέρος στην όλη εξυπηρέτηση. Είναι κάτι που πραγματικά εκτιμώ όταν το βλέπω. Για τα δικά μου δεδομένα ήταν αψεγάδιαστο. Μια καλοδουλεμένη μηχανή που η κουζίνα και το service δούλευε ως έπρεπε, ως μία ομάδα. Θα πρέπει να μας εξυπηρέτησαν πάνω από 6-7 διαφορετικά άτομα, οπότε στο μυαλό μου πάει ότι ο καθένας τους ίσως να έχει και την εξειδίκευσή τους. Δεν μπορώ να μην ασχοληθώ και ξεχωριστά με μερικούς από αυτούς. Όπως με τον κύριο που ήρθε να πάρει την παραγγελία για τα ποτά μας. Επιλέξαμε όλοι μπύρα και μας είπε ότι έχουν 100 (!!! ) διαφορετικές ετικέτες.

Ασχολήθηκε προσωπικά με τον καθένα μας ώστε να μας βοηθήσει να διαλέξουμε την μπύρα που μας ταιριάζει περισσότερο, προτείνοντας στις κυρίες της παρέας μπύρα με γεύση που «έπαιζε» με νότες φρούτων. Όταν μας τις έφερε, μας σερβιρίστηκαν σωστά και με επιδέξιες κινήσεις (όπως αυτή που βοηθάει να αναμιχτεί η μαγιά της Weiss μπύρας στο ποτήρι μας). Πρόσεξα ότι για τη κάθε μπύρα που μας προσφέρθηκε, μας ήρθε και το αντίστοιχο ποτήρι της ίδιας φίρμας. Και δεν μιλάμε για κοινές ή γνωστές στο εμπόριο μάρκες. Αν αυτό- που όπως υποψιάζομαι- ισχύει και για τις 100 μπύρες που έχουν, το θεωρώ εξαιρετικό. Και για να κλείσω το κεφάλαιο «μπύρες», επιλέξαμε τις: Franziskaner, Paulaner, Grolsch και Weihenstephaner (που την απόλαυσα εγώ και κούμπωσε απόλυτα στα γούστα μου). Οι τιμές τους από 5,5 έως 7 €.

Εξαιρετικοί ήταν επίσης οι κύριοι που μας σέρβιραν και έκοψαν με απίστευτη μαεστρία και τεχνική στο τραπέζι μας το μοσχαρίσιο συκώτι και την πικάνια. Εκτός του ότι ετοίμαζαν το πιάτο, μας έδιναν και σχετικές με αυτό διευκρινήσεις. Εμπειρία και γνώσεις. Δεν έχει αφεθεί τίποτα στην τύχη και έχει γίνει για τον καθένα τους προσεκτική επιλογή. Άψογοι!

Υπήρχε ομοιομορφία στο ντύσιμό τους, αφού όλοι φορούσαν ανοιχτόχρωμο πουκάμισο και ποδιά και σκουρόχρωμο γιλέκο. Όποιο τραπέζι άδειαζε από πελάτες, στο επόμενο 10λεπτο είχε καθαριστεί και ανανεωθεί για να φιλοξενήσει τους νέους επισκέπτες τους. Ένα καραμπινάτο 4άρι στο service τους.

Όταν κάτσαμε στο τραπέζι, ήρθε εμφιαλωμένο νερό, προσεγμένο ψωμί, ένα χωνάκι με σπιτικά τσιπς κι ένα πιατάκι με μικρά κεφτεδάκια συνοδευόμενα με ένα λευκό ντιπ. Σαν σύνολο καλωσορίσματος ήταν αρκετά πλούσιο αλλά και απαραίτητο για να δικαιολογηθεί το 2,5 € που κόστιζε το ψωμί ανά άτομο.

Όπως το περιμέναμε, έχει γίνει πολύ καλή δουλειά και στο στήσιμο του καταλόγου τους. Ευτυχώς αυτό δεν τους απέτρεψε από το να τον κάνουν πιο παιχνιδιάρικο αφού τα ορεκτικά τα ονομάζουν μπιχλιμπίδια και πέφτει και μία μομφή και στον σέφ τους αφού όπως λένε τα έχει κάνει… σαλάτα. Φυσικά αυτό δεν είναι παρά ο τίτλος στη σελίδα που αναφέρονται οι επιλογές που έχουν για τις σαλάτες τους.

Κι ερχόμαστε τώρα στην παραγγελία. Το άτομο που μας είχε καλέσει πήρε το τιμόνι και ανέλαβε την όλη διαδικασία ενώ εμείς τον ακολουθήσαμε πιστά, έχοντας αφεθεί στα έμπειρα χέρια του!

· Σαλάτα πανδαισία λαχανικών. Όπως γράφουν και στον κατάλογό τους, οι πελάτες τους την έχουν αναδείξει στις top επιλογές τους. Κι όχι άδικα! Μας σερβιρίστηκε με την μορφή τούρτας. Η βάση της ήταν διάφορα πράσινα λαχανικά (όλα τους φρεσκοκομμένα και «ζωντανά») και το τελείωμά της ένα χοντρό στρώμα από ψιλοκομμένη ντομάτα. Το καλοκαίρι που η ντομάτα από την φύση της είναι πιο γλυκιά, είμαι σίγουρος ότι αυτή η σαλάτα θα απογειώνεται! Το σύνολο συμπλήρωναν ξηροί καρποί μαριναρισμένοι σε γαλοτύρι. Στον τόπο μου το γαλοτύρι είναι από τα αγαπημένα μας, στην Αθήνα το συναντώ εξαιρετικά σπάνια. Η σαλάτα και σαν εμφάνιση και σαν γεύση ήταν εξαιρετική. Δροσερή και πολύ νόστιμη. Σαλάτα που άνετα μπορείς να κατατάξεις τόσο στις καλοκαιρινές όσο και στις χειμερινές. Κόστισε στα 12 €.

· Κολοκυθάκια τηγανιτά με τη μορφή λεπτών, καλοψημένων sticks. Σκεφτείτε ένα μεγάλο, βαθύ πιάτο στο οποίο έχουν εξαντληθεί οι δυνατότητες χωρητικότητας του. Βουνό τα κολοκυθάκια σε αυτό!!!! Συνοδεύονταν από μία λευκή σος που βοηθούσε στο να τα δροσίζει και που είχε σαν βάση το γιαούρτι. Η τιμή τους στα 6,30€. Συνήθως γκρινιάζω για τις χρεώσεις στα κολοκυθάκια. Εδώ όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο, αφού συνήθως μας σερβίρονται με τιμή 4-5 € και στον 1/5 της ποσότητας που στο Base Grill μας προσφέρθηκαν.

· Κεφαλοπαρμεζάνα Μεσσηνίας σαγανάκι (κρατάω μια μικρή επιφύλαξη στο αν θυμάμαι καλά το είδος του τυριού). Ίσως το πιάτο που με ενθουσίασε λιγότερο. Ήταν επίσης πάρα πολύ καλό αλλά δεν ξέρω γιατί, περίμενα να με εντυπωσιάσει ακόμα περισσότερο. Ίσως από την πολυπλοκότητα του ονόματός του. Ίσως γιατί ποτέ δεν το είχα ξαναδοκιμάσει. Όπως και να έχει, ήρθε άψογα ετοιμασμένο και χωρίς την παραμικρή υποψία λαδίλας. Για εμένα, η ιδιαιτερότητά του είχε να κάνει ότι ενώ στην αρχή σου έδινε ότι είχε μία σχετικά πιο ήπια γεύση, στη συνέχεια ξεδίπλωνε την αλμύρα του στον ουρανίσκο σου αφήνοντάς σου μία πολύ ξεχωριστή γεύση. Αν στη Μεσσηνία βγάζουν τέτοια τυριά, μπράβο τους!!! Κόστισε στα 6 €.

· Μοσχαρίσιο λουκάνικο, που όμως μας διευκρίνισαν ήταν «δικό» τους. Ξεχάστε ότι ξέρετε για τα λουκάνικα. Αυτό δεν είχε σχέση με οποιοδήποτε άλλο μοσχαρίσιο, σπιτικό λουκάνικο έχω δοκιμάσει. Η πυκνότητα του ήταν τέτοια που δεν σου έδινε την αίσθηση ότι μπουχτίζεις. Επίσης είχε γίνει πολύ σωστή χρήση μπαχαρικών που βοηθούσαν να αναδειχτεί η γεύση του κρέατος, χωρίς όμως να την καπελώνουν. Επειδή τα λουκάνικα συνήθως τα ακολουθεί η φήμη ότι χρησιμοποιείτε για αυτά κακής ή μέτριας ποιότητας κρέατος, θα ήθελα να πω ότι αυτό δεν ισχύει πάντα. Ένα καλό λουκάνικο με προσεγμένες πρώτες ύλες, μπορεί να είναι ένα εξαιρετικό πιάτο. Το συγκεκριμένο ήταν αυτό ακριβώς!! Ήταν σε δύο αλλά μεγάλα τεμάχια που έγιναν ανάρπαστα από την πρώτη τους μπουκιά. Η τιμή τους στα 12 €.

· Μοσχαρίσιο συκώτι. Όπως έξω ξαναπεί, είμαι μεγάλος φαν του συκωτιού. Συνήθως όμως, έρχεται απλά σερβιρισμένο σε ένα πιάτο. Άντε και με καμιά πατατούλα στο πλάι του. Εδώ ακολουθήθηκε ολόκληρη ιεροτελεστία. Ήρθε όπως ακριβώς το είχαμε ζητηθεί να ψηθεί (medium well) και ο κύριος που μας το πρόσφερε, το έκοψε αρχικά σε λεπτά φιλέτα εν παρουσία μας –δίνοντας προσοχή ακόμα και στην κλήση που κινούσε το μαχαίρι- και στη συνέχεια και πριν μας το σερβίρει, το ανέμιξε με ελαιόλαδο (αφού φυσικά προηγουμένως μας ρώτησε αν θα το θέλαμε με αυτόν τον τρόπο). Ένα έργο τέχνης!!! Απόλαυσα την κάθε του μπουκιά και εγώ και οι υπόλοιποι στην παρέα μας. Στην αρχή κάποιοι δήλωσαν ότι δεν τους ενθουσιάζει η ιδέα του συκωτιού, ενώ άλλοι ανέφεραν ότι το θέλουν πάρα πολύ καλά ψημένο. Το συγκεκριμένο ήρθε αρκετά ροδαλό στο εσωτερικό του (για εμένα έτσι πρέπει να είναι), αλλά αυτό δεν απέτρεψε κανέναν όχι απλώς από το να το δοκιμάσει αλλά και να το προτιμούν ανάμεσα στα άλλα πιάτα ξανά και ξανά. Η τιμή του στα 12,9 €.

· Μπριζολάκια μοσχαρίσια. Είχαν σχετικά λεπτή κοπή και ήταν πάρα μα πάρα πολύ ζουμερά. Ένα ακόμα αριστοτεχνικά σε ψήσιμο πιάτο. Μας σερβιρίστηκε μαζί με δύο πίτες από τις οποίες όμως δε δοκίμασα γιατί όπως καταλαβαίνεται, μετά από τόση ποσότητα είχα σχεδόν φτάσει στα όριά μου. Ή μάλλον για να είμαι πιο ειλικρινής, υπό Κ. Σ. τα είχα κι αυτά ήδη ξεπεράσει. Μη ταλαιπωρείστε ψάχνοντας το σωστό επίθετο για να με χαρακτηρίσετε. Είναι «κοιλιόδουλος»! Κόστισαν 17,50 €.

· Κι άφησα για το τέλος το πιάτο που μας αποτελείωσε! Η Πικάνια!!! Ο κύριος που μας τη σέρβιρε ήρθε με ένα πυρωμένο πέτρινο σκεύος που εκτός του ότι βοηθάει να κρατηθεί ακόμα περισσότερο τη θερμοκρασία του, μπορείς να τοποθετήσεις πάνω του τα κομμάτια που επιθυμείς να ψηθούν περισσότερο. Σε μια άλλη πλάκα, πήρε το τεράστιο κομμάτι του κρέατος και το έκοψε με μεγάλη δεξιοτεχνία σε φιλετάκια. Ότι κι αν πω για αυτό το πιάτο θα είναι λίγο. Ήταν το πιο νόστιμο μοσχαρίσιο κρέας που έχω γευτεί στη ζωή μου. Άψογα ψημένο εξωτερικά, αλλά ετοιμασμένο έτσι ώστε στην ροδαλή (έως κόκκινη) «καρδούλα» του να έχει κρατήσει όλους τους ζωμούς του. Σκεφτείτε να έχεις ένα τόσο καλό κομμάτι κρέατος και να το έχεις καταστρέψει με λάθος ψήσιμο. Θα ήταν τραγικό και αδικαιολόγητο. Το μέγεθός του ήταν τέτοιο που θα μπορούσε να χορτάσει τουλάχιστον 3-4 άτομα (έτσι ζητήθηκε κατά την παραγγελία), χωρίς αυτά να έχουν δοκιμάσει ήδη κάποιο άλλο πιάτο. Η όψη του και ο τρόπος που το ετοιμάσανε και μας προσφέρθηκε, το έκανε ακόμα πιο ελκυστικό. Είναι από τις εικόνες που σου μένουν καρφωμένες στο μυαλό σου και που πλέον θα είναι μέτρο σύγκρισης για ότι αντίστοιχο τύχει να παραγγείλω. Πολύ φοβάμαι όμως ότι πολύ δύσκολα θα βρω «αντίπαλό» του. Η τιμή του άκρως αλμυρή… Από μόνο του κόστισε όσο σχεδόν ένα πολύ καλό γεύμα. Η τιμή του ήταν στα 92 €. Ναι, καλά διαβάσατε… 92 € (το επαναλαμβάνω για εμπέδωση). Όμως ήταν τέτοια η συνολική εικόνα τους (ποιότητα, μέγεθος, ψήσιμο) που ακόμα κι αυτή η τιμή –παραδόξως- μας φάνηκε όχι και τόσο υπερβολική.

Όταν τελειώσαμε κι ενώ είχαμε πάρει τη στάση (και τον σωματότυπο) του Βούδα, έχοντας μάλιστα στο πρόσωπό μας καρφωμένο ένα χαμόγελο απόλυτης ικανοποίησης, μαζέψανε τα πιάτα μας και μας έφεραν λικέρ μαστίχας και από ένα εκλεράκι σοκολάτας. Όμως όχι, δεν σταματήσαμε ούτε κι εκεί. Τελικά τα ανθρώπινα όρια είναι ανεξερεύνητα! Πήραμε και γλυκά!!

· Σεμιφρέδο σοκολάτας, πλούσιο σε καβουρντισμένους ξηρούς καρπούς. Απλά θεϊκό! Τόσο αφράτο που μου έκανε εντύπωση που είχε την ικανότητα να κρατάει διάσπαρτους τους ξηρούς καρπούς κι ότι αυτοί δεν είχαν καταλήξει στον πάτο του. Είναι το 2ο νοστιμότερο σεμιφρέδο που έχω δοκιμάσει. Τα πρωτεία κρατάει γερά ένα σεμιφρέδο με φράουλες που είχα δοκιμάσει πριν από 10 τουλάχιστον χρόνια στη Μύκονο. Το πιο άσχημο σε εμφάνιση γλυκό που μου είχαν σερβίρει ποτέ, που όμως με είχε αφήσει άφωνο με τη γεύση του!

· Σου μανταρινιού. Σου έδινε την αίσθηση (και ίσως αυτό όντως να ισχύει) ότι είχε ετοιμαστεί πριν από μερικά λεπτά. Η υφή της κρέμας ήταν παραδεισένια ελαφριά και έδενε απόλυτα με τα ζουμερά κομμάτια μανταρινιού. Από την υφή και την γεύση του μανταρινιού υποθέτω ότι πριν τα χρησιμοποιήσουν τα είχαν αφήσει μέσα σε κάποιο χυμό ή λικέρ και η γεύση τους είχε τονιστεί ακόμα περισσότερο.

Τα γλυκά κόστισαν στα 6 και 5,5 € αντίστοιχα.

Στο τέλος, το service τους μας εξυπηρέτησε καλώντας για εμάς ταξί. Ένα μικρό φάουλ σε αυτό το σημείο ήταν το ότι έχουν διαλέξει να συνεργαστούν με εταιρία ταξί που για να μας στείλει οδηγό τους χρειάστηκε γύρω στα 15’ ενώ σε απόσταση λιγότερο των 50 μέτρων (το ανακαλύψαμε αργότερα) υπάρχει πιάτσα ταξί. Απορώ γιατί δεν συνεργάζεται με αυτή τη πιάτσα. Αυτά όμως-προφανώς- αφορούν τα εσωτερικά τους.

Όπως καταλαβαίνεται ο λογαριασμός ξεπέρασε τα 215 €. Και είναι η κλασική στιγμή που πρέπει να σκεφτείς τι βαθμολογία πρέπει να βάλεις στο Value for money. Γιατί από «money» κάπου ξέφυγε το όλο πράγμα. Ένοιωσα όμως ότι κάτι που δοκίμασα δεν άξιζε? Όχι! Ότι κι αν πήραμε το απόλαυσα στο έπακρο και μάλιστα μετά από συνεργασία των περισσότερων εκ των αισθήσεων που μας έχει ευλογήσει η φύση. Κάποιους ίσως τους ξενίσει, αλλά επειδή η βραδιά ήταν σαν σύνολο εξαιρετική, θα ήμουν άδικος αν δεν έβαζα 4. Σε αυτό συνέβαλε και η παρέα, που για μια ακόμα φορά επιβεβαίωση τη συνοχή και το ταίριασμά της.

Σαφώς δεν είναι ένα εστιατόριο που μπορείς να επισκέπτεσαι πολύ συχνά. Για να μη το γενικοποιώ, δεν είναι ένα εστιατόριο που εγώ προσωπικά και τα οικονομικά μου δεν θα μου επέτρεπαν να επισκέπτομαι συχνά. Ίσως μόνο σε περιστάσεις που θα ήθελα να ξεχωρίσω μέσα στην καθημερινότητά μου και να τους δώσω ένα άλλο νόημα και θέση στη θύμησή μου.

Υ. Γ. Μία μικρή πρόταση από μέλος της παρέας μας ήταν κατά τις περιπτώσεις που οι πελάτες ξεφεύγουν εμφανώς στην παραγγελία, να «παρεμβαίνει» ευγενικά το service τους αναφέροντας ότι έχουν ζητηθεί περισσότερα από όσα ίσως χρειάζονται.
Υ. Γ. 2 Έβαλα 26-36 € ως εύρος τιμής ανά άτομο γιατί το κόστος της δικής μας παραγγελία που ξέφυγε εμφανώς, δεν είναι αντιπροσωπευτικό.