Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Cafe - Restaurants - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Μάρ
16
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Είχα βάλει από καιρό στο μάτι αυτό το μαγαζί με το περίεργο όνομα, μια και το κέντρο της πόλης προσφέρει πια τη δυνατότητα να ανακαλύψεις πραγματικά διαμαντάκια, όχι υποχρεωτικά σουσοπλαστεία ή νεοσουβλακερί με τυποποιημένη εμφάνιση, αλλά χώρους με προχωρημένη αισθητική και κουζίνα με άποψη.

Ένας τέτοιος χώρος είναι το ΜΑΚΑΛΟ (ο τόνος στην παραλήγουσα, το μακάλο είναι μια αλευρόσαλτσα της μακεδονίτικης κουζίνας σαν αραιή μπεσαμέλ που συνοδεύει κεφτεδάκια, σουτζουκάκια ή κοτόπουλο), ένα φθηνό γκουρμέ εστιατόριο όπως αυτοχαρακτηρίζεται. Βρίσκεται στο τέρμα σχεδόν της οδού Νίκης, δηλαδή στο άχαρο κομμάτι της στα σύνορα της Πλάκας, πράγμα που προφανώς αποτελεί μειονέκτημα, γιατί εδώ η διερχόμενη πελατεία είναι περιορισμένη. Πάντως βρίσκεται σε ακτίνα βολής από την πλατεία Συντάγματος, ούτε πέντε λεπτά με τα πόδια. Αυτοκίνητο; Ούτε να το σκέφτεστε!

Η αλήθεια είναι πως όταν σταθείτε απ’ έξω ίσως σας ζώσουν τα φίδια. Λίγα, κάπως προχειρα τοποθετημένα, απλά ξύλινα τραπέζια δεν είναι ακριβώς ο κράχτης που χρειάζεται ένα τέτοιο μαγαζί. Μην πτοείστε, περάστε την πόρτα και ρίξτε μια ματιά γύρω σας πριν διαλέξετε πού θα καθίσετε. Ο πολύ σωστά φωτισμένος χώρος είναι περιορισμένος, πέντε έξι κανονικά άνετα τραπέζια στην πρόσοψη και δύο ψηλά τραπέζια των δύο, τριών ατόμων δεξιά στο βάθος, απέναντι από τη μπάρα.

Η κουζίνα, χωρίς ίχνος μυρωδιάς, στο βάθος, οι τουαλέτες στο υπόγειο, πεντακάθαρες. Υπάρχει νομίζω και ένα πατάρι, το οποίο όμως δεν κατάλαβα αν χρησιμοποιείται σε τακτική βάση. Πολύ καλό το μουσικό mix που ακούσαμε, όχι mainstream, ωραίες επιλογές σε σωστή ένταση.

Παρατηρειστε λοιπόν τους δύο τοίχους με τους παπαγάλους (υπέροχα ζωηρά χρώματα, μου θύμισαν το σαλόνι του Μολιέρου στο ανάκτορο του Σανσουσί στο Βερολίνο), κυρίως όμως τις σαν μαυροπίνακες επιφάνειες. Έχω μια αλλεργία μ’ αυτή την εύκολη «διακοσμητική» λύση, όπου στην καλύτερη περίπτωση αναγράφεται το μενού, στη δε χειρότερη κάθε είδους καλοπροαίρετη αερολογία. Στο ΜΑΚΑΛΟ όμως οι επιφάνειες αυτές είναι φροντισμένες σαν έργα τέχνης. Πνευματώδεις ατάκες σε διάφορες γλώσσες και διάφορα χρώματα, καρδούλες, σκιτσάκια κτλ., ένα σωστό patchwork που δημιουργεί παρεϊστικα συναισθήματα.

Αυτός ο σεβασμός στις αισθήσεις της πελατείας προεκτείνεται στο σεβασμό του νόμου. Εννοώ την τήρηση της απαγόρευσης του καπνίσματος, απόφαση δύσκολη στις μέρες μας για ένα τόσο μικρό μαγαζί. Μπράβο τους, άλλωστε όποιος θέλει μπορεί να πάει για δυο λεπτά έξω να καπνίσει το τσιγαράκι του. Και για να ολοκληρώσουμε τα της εξυπηρέτησης, παίρνει άριστα.

Ο νεαρός κύριος που μας εξυπηρέτησε ήταν παρών όποτε τον χρειαζόμασταν, σοβαρός, ευγενικός, με πλήρη συναίσθηση του ρόλου του. Σε τέτοιου είδους μαγαζιά, όπου συχνάζουν πολλές παρέες νέων παιδών, παρατηρείται συχνά το φαινόμενο «πελάτες, γκαρσόνια, μια παρέα είμαστε», που εμένα προσωπικά με ενοχλεί. Στο ΜΑΚΑΛΟ με χαρά θα ξαναπήγαινα για να απολαύσω αυτό το φιλόξενο σέρβις.

Αλλά και για να απολαύσω την κουζίνα, η οποία ετοιμάζει πιάτα στη λογική του «λίγα και καλά». Ο πνευματώδης κατάλογος, σε μορφή μικρού άλμπουμ, σε προδιαθέτει ευχάριστα, και πραγματικά ό, τι φάγαμε ήταν εξαιρετικό. Θα αρχίσω από τις σαλάτες, κατηγορία απλή μεν πολύπαθη δε. Εδώ δοκιμάσαμε μία σαλάτα με μαυρομάτικα και ψάρι καπνιστό και μία με αβοκάντο και ομελέτα (! ), ήταν αμφότερες πρωτότυπες, φρεσκότατες, ισορροπημένες, γευστικές και χορταστικές, με μια λέξη τέλειες.

Για κυρίως πιάτο εγώ - λόγω καταγωγής - προτίμησα τα μακεδονικά κεμπαπάκια με συνοδεία ψιλοκομμένης ντοματοσαλάτας, τζατζικιού και πίτας, τα καταευχαριστήθηκα, αν και, για να πω την αλήθεια, θεωρώ ότι έπρεπε να προσφέρονται, εναλλακτικά ίσως, και με σάλτσα μακαλό, για να τιμάται έτσι και το όνομα του μαγαζιού. Τα υπόλοιπα τρία μέλη της παρέας προτίμησαν ζυμαρικά με αρκετά πρωτότυπους τρόπους παρασκευής, επίσης πάρα πολύ χορταστικές μερίδες και σωστά βρασμένα.

Συνοδεύσαμε το δείπνο με ένα επίσης εξαιρετικό εμφιαλωμένο ροζέ βιολογικό κρασί (στα 19 ευρώ) ενός μικρού στον όγκο παραγωγής αλλά μεγάλου στη γνώση οινοποιού από τις Κυκλάδες (του οποίου δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομα). Η αποθέωση ήταν το επιδόρπιο, ένα τσιζκέικ με επίγευση βανίλιας φτιαγμένο θαρρείς εκείνη τη στιγμή. Μαζί του, για το ξεπροβόδισμα, από ένα ποτηράκι με το λικέρ που περιέχεται στο γλυκό. Αυτό θα πει μεράκι και φροντίδα, αγαπητοί.

Ο λογαριασμός για τέσσερα άτομα δεν ξεπέρασε τα 60 ευρώ, σκάρτα 80 με το κρασί, ποσό απόλυτα λογικό για την ποιότητα καο ποσότητα του φαγητού. Η απόδειξη συνόδευε κανονικά το λογαριασμό, πληρωμή με κάρτα χωρίς πρόβλημα. Ακούστε τώρα το παράξενο, γιατί εγώ εξήγηση δεν έχω: Σάββατο βράδυ, και από τις 10 ως περασμένα μεσάνυχτα ημασταν η μοναδική παρέα στο ΜΑΚΑΛΟ, συν μια παρέα, μάλλον φίλων του μαγαζιού, που καθόταν έξω! Το βρίσκω κρίμα και άδικο, γι’ αυτό σας προτρέπω όλους να δώσετε σ’ αυτό το συμπαθέστατο και ψαγμένο εστιατόριο μια ευκαιρία να σας πείσει. Ειλικρινά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.