Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Καισαριανή, Αθήνα
Μάρ
29
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Έχω οίστρο και με διακατέχουν πάρα πολλά συναισθήματα το τελευταίο διάστημα κυρίως αρνητικά. Γι’ αυτό θα επεκταθώ αρκετά και μπερδεμένα τόσο στη Βουρλιωτίνα, όσο και σε μερικά θέματα ψυχολογίας, ιστορίας, γεωγραφίας, μαζί με λίγες αναμνήσεις. Τυχαίο δείγμα που λένε και οι δημοσκοπήσεις.

Θέλω λοιπόν να συγκεντρωθείτε στο διαβάζειν. Όσοι αδυνατούν ή έχουν πρόβλημα συγκέντρωσης, προχωράνε στην επόμενη κριτική.
Το τελευταίο διάστημα κοιμάμαι λίγο, διαβάζω πολύ. Εκτός από την εργασιακή μελέτη αφιερώνω και κάποιο χρόνο στην ακτινογραφία των κριτικών και στη σκέψη των χρηστών.

Εδώ λοιπόν φίλε χρήστη, αν έγραφα αυτά που έχω στο μυαλό μου τώρα, θα χρειαζόταν άνω της 1 ώρας μελέτη και μάλλον θα χαρακτηριζόμουνα γραφικός. Αν βέβαια την έγραφα 4-5 χρόνια πίσω -θυμούνται οι παλαιότεροι- μάλλον δεν θα είχα θέμα.
Η σχέση μου με τις χαμένες πατρίδες, τα Μικρασιατικά παράλια και την πολίτικη κουλτούρα είναι συγκινησιακή, σχέση αγάπης και πάθους. Όχι δεν έχω ακούσει ιστορίες από τους παππούδες μου, δεν έχω καν συγγενείς. Δεν πρόλαβα ούτε τον παππού Δημήτρη που πολέμησε το ’22 να μου πει ιστορίες.

Έχω επισκεφτεί πολλά και έχω διαβάσει ακόμα περισσότερα. Από τα Αλάτσατα στο Κορδελιό και από κει στη Σμύρνη, από το Αϊβαλί στα Μοσχονήσια και από εκεί Έφεσο και Πέργαμο, από τον Κιρκιτζέ στο Κουσάντασι και από κει Τσανακαλέ. Συγκινούμαι, στεναχωριέμαι, θυμώνω.

Μπαίνοντας στο μικρό και καλαίσθητο χώρο στα προσφυγικά της Καισαριανής κοντά στην Αστυνομία αλλά και στην είσοδο της Πανεπιστημιούπολης, χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα στο παρκάρισμα –παράξενο για την περιοχή- αισθάνθηκα ζεστασιά και ταυτόχρονα συγκίνηση βλέποντας μαζεμένες τόσες αναμνήσεις.

Από τις βαριές πλεκτές κουρτίνες, τα σεμεδάκια, το παλιό ράδιο, τη σερβάντα με τα βαριά σερβίτσια της γιαγιάς, τις φωτογραφίες των συγγενών, τις εφημερίδες και τα έγγραφα μιας άλλης εποχής αλλαγμένα από τον χρόνο, το Ευαγγέλιο και τις εικόνες των Αγίων. Όλες αυτές οι αναμνήσεις δένουν αρμονικά με το βαρύ φωτιστικό στην οροφή και τα κρεμαστά στον τοίχο, ένα τοίχο βαμμένο σε κλασσικό εκρού χρώμα. Θεωρώ ότι η όλη διακόσμηση έγινε με μεράκι για να κερδίσει με τη ζεστασιά και τις αναμνήσεις τον επισκέπτη-πελάτη.

Όπως και τα βαριά γυάλινα ποτήρια - αναμνησιακό σερβίτσιο παλαιάς κοπής -, τα σουπλά με μνήμες από τα Βουρλά του τότε και του τώρα, οι μυρωδιές των λουλουδιών στα ανθοδοχεία, η αποξηραμένη κανέλλα, η ζεστή στρογγυλή φρατζόλα ζυμωτό ψωμί με το τυρένιο ντιπάκι που κάθισαν στο τραπέζι μας.
Κάπου εκεί που είμαι έτοιμος να ταξιδέψω σε άλλες εποχές και άλλα μέρη, να ακούσω ιστορίες που δεν έχω ακούσει, να συγκινηθώ, να, να, να, επανέρχομαι στην τάξη απότομα.

Μουσική λαϊκή, άσχετη με το όλο concept. Βάλε Σμυρνέικα να μπω στο κλίμα!!! Εξυπηρέτηση άχρωμη, άοσμη, αγέλαστη, απλά διεκπεραιωτική. Παράπονο δεν έχω στα του σερβιρίσματος, αλλά μέχρι εκεί. Όσο ζεστάθηκα, ζεστάθηκα. Δεν συνεχίστηκε αυτή η ζεστασιά που ένοιωσα μπαίνοντας και περιγράφουν οι υπόλοιποι. Κάποια στιγμή ένοιωσα ότι ήμουν αόρατος. Κανείς δεν έδινε σημασία στην παρέα μας, αν και το μαγαζί δεν είχε πολύ κόσμο. Απούσα και η σερβιτόρα και η ιδιοκτήτρια. Και ερωτώ:
Πες ότι πρώτη φορά πηγαίνεις σε πολίτικη κουζίνα. Δεν πρέπει να σου προτείνουν τι να δοκιμάσεις;;;

Πες ότι πας γιατί μαζί με το φαγητό θέλεις να ‘’ρουφήξεις’’ αναμνήσεις, να μάθεις για την ιστορία των Βουρλών και της Σμύρνης, να μυηθείς σε κάποια από τα μυστικά των μπαχαρικών, των αρωμάτων της Ανατολής, να ξαναζήσεις την ζεστασιά των ανθρώπων της. Κάλλιστα θα πει κάποιος ότι ζητάω πολλά.

Ναι, πολλά ζητάω από μαγαζιά που πρεσβεύουν το διαφορετικό. Άλλωστε η ψυχολογία και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ψυχολογία της σχέσης ιδιοκτήτη-πελάτη, παίζει πάντα σημαντικό ρόλο. Όπως και η ψυχολογία των χρηστών του ask που παλαιότερα που τα πράγματα ήταν πιο αγνά και πιο ιδανικά διάβαζαν για να ‘’ρουφήξουν’’ γνώση και γευστικές εμπειρίες, χωρίς να τους νοιάζει η ψήφος του αναγνώστη. Και μπορώ άνετα να γράψω lessons learned. Διότι, διαβάζοντας παλαιές κριτικές απέκτησα μεγαλύτερη εμπειρία.

Think about it. Δεν τα λέω τυχαία. Τα λέω διότι αγαπημένο μου αντικείμενο η ψυχολογία. Και οι συνεδρίες σε ψυχολόγο, πλέον κοστίζουν ακριβά.
Και για να επανέλθω στο θέμα, η ψυχολογία στην Βουρλιωτίνα είχε τρομερές διακυμάνσεις ακόμα και στο φαγητό.

Η σαλάτα με τα μαυρομάτικα φασόλια, την ρόκα και το ρόδι που ραντίστηκε με μικρή ποσότητα μπαλσάμικου ήταν δροσερή, εύγευστη, φρέσκια σε καλή ποσότητα για να ανοίξει η όρεξη. Αντίθετα η φακοσαλάτα ενώ ήταν δροσερή με ψιλοκομμένα και ομοιόμορφα κατανεμημένα τα υλικά της (ντομάτα, άνηθο, μαϊντανό, κρεμμυδάκι), είχε την φέτα από πάνω λες και κάποιος πέρασε και είπε ‘’ρίξε και 3-4 κομμάτια φέτα’’!!!!
Τριμμένη και ανάμεσα στα άλλα υλικά δίνει άλλη γεύση και αίσθηση λέω εγώ.
Καβουρμάς με αυγό, τυρί και λίγο κρεμμυδάκι. Τον φοβήθηκα όταν ήρθε γιατί τον είδα φουλ στο λάδι. Έπεσα έξω. Όλα τα υλικά είχαν άτακτα μπλεχτεί μεταξύ τους μετά το ομαδικό τηγάνισμα, το λιωμένο τυρί κολλούσε χαδιάρικα στον ξεμαλλιασμένο καβουρμά, το αυγό έπαιρνε το μερίδιο που του αναλογούσε στη γεύση και όλα μαζί ικανοποιούσαν τις αισθήσεις του χαμογελαστού Δημήτρη, Γιώργου, Ελένης, Εύης. (Μετά από επίσκεψη καθένας κλείνει την πρόταση με το δικό του name).

Σουτζουκάκια κοκκινιστά με φρέσκια ντομάτα και ελιές. Θα τα έλεγα Σμυρνέϊκα. Έντονα μυρωδικά μέσα στον κιμά, κύμινο στα καλύτερα του, έδιναν ένα άριστο αποτέλεσμα. Κατά πόδας ακολουθούσε γευστικά και το ρύζι που τα συνόδευε. Ξεχάστε ότι ξέρατε μέχρι τώρα. Πραγματική γεύση Ανατολής. Η μόνη διαφορά τους με τα κλασσικά ανατολίτικα, ότι ήταν πολύ πιο μεγάλα.

Πασά κιοφτέ και κεμπάπ. Εδώ επιβεβαιώνεις κυρία Τριανταφυλλιά ότι το έχεις το θέμα του κιμά. Άψογη εκτέλεση, σωστή χρήση των μυρωδικών, των τυριών, καθόλου υπερβολές στο μαγείρεμα, extra tip ο παστουρμάς στον πασά κιοφτέ, συνοδεία τζατζίκι χειροποίητο, εύγε!!!!
Εύγε και στον ‘’γύρο της Τριανταφυλλιάς’’ που δεν έχει σχέση με ότι γνωρίζει ο τρώγων. Πίτα αφράτη για βάση, με κομμάτια χοιρινού, ψιλοκομμένη ντομάτα πιπεριές, μαϊντανό και τριμμένη φέτα από πάνω. Πολύ καλή εμφάνιση και εκτέλεση.
Και εδώ έχουμε την εναλλαγή συναισθημάτων. Μαντί και χιουνκιάρ μπεγιεντί.

Ναυαρχίδες της Ανατολικής κουζίνας μαζί με τα κεφτεδοειδή που ανέφερα παραπάνω. Με αυτά θέλω να ανέβω επίπεδο και να το καταλάβω. Θέλω έκρηξη συναισθημάτων, ενεργοποίηση όλων των αισθήσεων. Δεν τα ένοιωσα. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν κακά αλλά δεν με ‘’εκτόξευσαν’’.
Όχι τόσο το μαντί που ήταν γευστικό, ωραίο το ζυμαρικό και ο κιμάς με το πλιγούρι μέσα, αλλά σκεπασμένο με αραιή και άνευρη σάλτσα από γιαούρτι και σκόρδο. Καθόλου κάψιμο, καθόλου αίσθηση του σκόρδου.

Το χιουνκιάρ ήταν μετρίως μέτριο και εξηγούμαι. Ο πουρές με καλή κρεμώδη υφή αλλά καπνιστό άρωμα μελιτζάνας δεν κατάλαβα. Σωστή η αίσθηση του κοκκινιστού μοσχαριού αλλά μικρή ποσότητα, έντονη η γεύση της κανέλλας και κρέας με πολλούς χόνδρους και αρκετά σκληρό.
Τελειώνω με τα φαγητά της Βουρλιωτίνας, προσθέτοντας κάποια περιφερειακά πιάτα.
Μπουρεκάκια μελιτζάνας πολύ καλά. Αν και εμφανησιακά δεν καλύπτουν τον οφθαλμό, γευστικά σκίζουν. Σωστή αναλογία μελιτζάνας – τυριού, crispy περίβλημα, σίγουρα αξίζουν και με το παραπάνω.

Ντολμαδάκια μαμαδίσια, μυρωδάτα, χεράτα και όχι με ντολμαδοπαρασκευαστή, με συνοδεία γιαουρτιού και με έξτρα λεμόνι για να απογειώσει το ρυζάκι.
Λαχανοντολμάδες γευστικό το αποτέλεσμα, πολύ καλή η αναλογία του κιμά μέσα στο ωραία τυλιγμένο λάχανο, αν και θα τους προτιμούσα όπως τους κάνει η μάνα μου με πιο παχύρευστη τη σάλτσα, διαθέσιμη για βούτες.
Ήπιαμε πολύ καλό κρασί κόκκινο, αρκετό και χωρίς δυσάρεστα αποτελέσματα.
Ενθουσιάστηκα με το πολύ ωραίο κέρασμα στο finish της βραδιάς. Κανελάδα θα το πω εγώ. Λικέρ κανέλας εκπληκτικό σε γεύση σε - το ξανατονίζω - εκπληκτικά κολονάτα ποτήρια λικέρ, της γιαγιάς.

Μόνο; Όχι βέβαια. Η Μικρασιάτικη φιλοξενία είχε και χειροποίητο καζάν ντιπί. Πολύ καλή κρέμα σε όλα της. Από το κάψιμο από πάνω μέχρι την αναλογία ροδόνερου στο εσωτερικό. Και όλα αυτά ήρθαν σε πολύ ωραίο δίσκο από τα ‘’παλιά’’.
Η αλήθεια είναι ότι έφαγα πολλά και έφυγα σκασμένος από το φαγητό. Ήθελα όμως να δοκιμάσω συνταγές, από αυθεντικό απόγονο των ‘’χαμένων πατρίδων’’ και όχι από γιαλαντζί chefηδες. Ικανοποιήθηκα αρκετά, πλήρωσα αρκετά, αλλά θεωρώ ότι με ένα ποσό 20-25 euro καλύπτεσαι και με το παραπάνω.

Σίγουρα μπορεί να ‘’ρίξει’’ τις τιμές, γιατί αναπόφευκτα κάνεις τη σύγκριση με αντίστοιχους χώρους στη Σμύρνη, στο Αιβαλί, ακόμα και στα Αλάτσατα που θεωρούνται από τους απέναντι η ‘’Μύκονος της Τουρκίας’’. Και εκεί φυσικά απογοητεύεσαι με τις τιμές όλων ή σχεδόν όλων των Αθηναϊκών εστιατορίων, που μπροστά από την λέξη κουζίνα βάζουν επιθετικό προσδιορισμό: Μεσογειακή, Μεξικάνικη, Πολίτικη, Μοριακή κλπ.

Επισκεφτείτε την Βουρλιωτίνα και έχετε απαιτήσεις. Έχετε πολλά να μάθετε και αν είστε ευαίσθητοι θα συγκινηθείτε.