Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Νέα Φιλαδέλφεια, Αθήνα
Μάρ
19
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Ξώχαρο…. αυτή τη λέξη θυμάμαι ότι την είχα συναντήσει πρώτη φορά σε ένα από τα βιβλία του Καζαντζάκη που αγαπούσα να διαβάζω ως έφηβη. Μου είχε κάνει εντύπωση και ενώ, ενστικτωδώς, καταλάβαινα τη σημασία της δεν μπορούσα να την αντιστοιχίσω με μια εικόνα. Ε λοιπόν, η πρώτη λέξη που μου ήρθε στο μυαλό όταν επισκεφτήκαμε το byράκι ήταν ακριβώς αυτή. Ένα μαγαζί ιδιότυπο, με χαρούμενα χρώματα, πρωτότυπη διακόσμηση, απλό, χαριτωμένο που πάλλεται από ζωντάνια, χαρούμενη διάθεση και μια θετική αύρα που σε ακολουθεί ακόμα και όταν φύγεις από αυτό.

Την ίδια θετική αύρα αντανακλά και το φαγητό που προσφέρει το συγκεκριμένο μαγαζί. Μεζεδάκια νόστιμα και παρεϊστικα, πειραγμένα τόσο…όσο, ώστε να ικανοποιήσει και αυτούς που προτιμούν τις original γεύσεις και αυτούς που θέλουν μια extra τσαχπινιά στην εκτέλεση μιας παραδοσιακής και οικείας συνταγής.

Αφού λοιπόν σας έδωσα μια γενική εικόνα αφήστε με να σας περιγράψω και το πώς βρεθήκαμε εκεί αλλά και το τι φάγαμε πάλι, ζωή να χουμε.
Σας είχα μιλήσει για τη θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε η κορούλα. Η πρεμιέρα πλησίαζε και οι πρόβες είχαν ενταθεί έτσι ξέραμε ότι εκείνη την Κυριακή του Φλεβάρη, που άνοιγε και το Τριώδιο, θα έπρεπε να βρίσκεται στο σχολείο της από τις 9 έως τις 3 περίπου, οπότε η επιλογή ενός κοντινού μαγαζιού για να γευματίσουμε ήταν μονόδρομος, όπως καταλαβαίνετε. Και ποιος ήταν ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος για να μας συμβουλέψει στην επιλογή μας? Μα φυσικά η γνωστή γκουρού Ν. Φιλαδελφείας και περιχώρων, η οποία μας έχει χαρίσει λεπτομερείς, ακριβείς και απολαυστικές κριτικές των μαγαζιών της ευρύτερης περιοχής και όχι μόνο. Τη γλύφω το ξέρω κι ας με λέει τρελοκαμπέρω, αλλά αν δεν παινέψεις τους φίλους σου ποιους θα παινέψεις?

Αρχίζουν λοιπόν οι διαβουλεύσεις κι επειδή δε θα βγάζαμε άκρη, της δίνω carte blanche στην επιλογή του μαγαζιού, αποφασίζεται το byράκι, την επιφορτίζω και με την απαραίτητη κράτηση τραπεζιού, προστίθεται στην παρέα και κολλητή φίλη με την οικογένειά της οπότε καταφθάνει μια παρέα αποτελούμενη από 6 ενήλικες και τρία εφηβάκια.

Ο καλός μου μόλις μαθαίνει τα αποφασισθέντα και τη σύνθεση της παρέας με κοιτά έντρομος και αναφωνεί “σε παρακαλώ…μην παραγγείλουμε πάλι πολλά” διότι έχει προηγηθεί, μια μέρα πριν, έξοδος της παρέας, η παραγγελία της οποίας, μόνον ως κτηνώδης, μπορεί να χαρακτηριστεί. Εισακούσθει η επιθυμία του? Όχι βέβαια αλλά για να πούμε την αλήθεια, το φαγητό ήταν τόσο νόστιμο που τον τσακώσαμε να γλύφει το πιάτο του και να το επιστρέφει έτοιμο να ξαναχρησιμοποιηθεί, όπως ακριβώς και τα δικά μας βέβαια.

Η “λιτή”, λοιπόν, παραγγελία μας περιελάμβανε τα κάτωθι με τη σημείωση ότι τα περισσότερα εξ αυτών ήταν επί δύο:
- Σαλάτα byράκι δηλαδή πρασινάδες, ντοματίνια, λαδοτύρι και ένα ωραιότατο dressing μπαλσάμικου. Τραγανή, φρεσκοκομμένη και δροσιστική.
- Ντακάκια που είναι, όπως καταλαβαίνετε, μια παραλλαγή του γνωστού ντάκου. Μικρά παξιμαδάκια, βρεγμένα όσο έπρεπε, ωραίο τυρί και ντομάτες γλύκισμα αν και εκτός εποχής.
- Πατάτες τηγανητές. Χρυσαφένιες, καυτές, με τη ριγανίτσα τους μαρτυρούσαν το καλό λάδι στο οποίο είχαν τηγανιστεί.
- Γραβιέρα με μέλι. Βουτυρένια, ελαφρά πικάντικη με εξαιρετικό μέλι. Κράτησα ένα κομμάτι το οποίο απολάμβανα με το κρασί μου μέχρι που φύγαμε.
- Τυροκαφτερή. Σαφέστατα ιδίας παρασκευής με ευδιάκριτα κομμάτια ωραίου τυριού και ιδανική κάψα.

- Λουκάνικο βοδινό. Καταπληκτικό, ζουμερό, χωρίς πολλά μπαχάρια και όμως απίστευτα γευστικό, μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.
- Φάβα με καραμελωμένα κρεμμύδια. Ωραίας υφής η φάβα με τα κρεμμύδια να είναι αρκετά γλυκά και να δίνουν άλλη διάσταση στο πιάτο κάτι όμως που ίσως ξενίσει κάποιους, ενώ κάποιοι άλλοι θα τη λατρέψουν. Βαγγέλη για σένα το λέω, μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις…θα την πάρουμε όταν ξαναπάμε παρέα.
- Κυπριακά πιττάκια με κοτόπουλο. Ότι και να πω είναι λίγο. Δικαίως θεωρείται από τα hit του μαγαζιού. Στεγνά τα πιττάκια, ωραίο το κοτόπουλο, ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι, ξινόμηλο, μαγιονέζα. Καθόλου βαρύ παρόλη τη μαγιονέζα με το ξινόμηλο να δίνει γευστικούς πόντους και να σπάει την όποια λιπαρότητα. Θα μπορούσα να τα τρώω για πρωϊνό (όπως κάνει η φιλενάδα), μεσημεριανό και βραδινό χωρίς να τα μπουχτίσω.
- Χοιρινή τηγανιά με μέλι και μουστάρδα. Τόσο τρυφερό και μελωμένο το κρέας, πυκνή και καλοδεμένη η σαλτσούλα του, όνειρο. Ενώ το κρέας εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού αντισταθήκαμε σθεναρά στην όποια προσπάθεια απομάκρυνσής τους γιατί οι βούτες με το ψωμάκι πήγαν κι ήρθαν.

- Μπιφτέκια για τα παιδιά από τα οποία όμως, δυστυχώς, είχε μείνει μόνο μία μερίδα με αποτέλεσμα να μην μπορέσω να δοκιμάσω. Αν κρίνω βέβαια από τα σχόλια της κόρης και των φίλων της, ήταν κορυφαία.
- Κοτόπουλο με κρέμα και πιπεριές. Εξαιρετικό κι αυτό με το άρωμα του κάρυ να ακούγεται ευχάριστα και την κρέμα απλώς να το ντύνει και όχι να το καλύπτει πλήρως.
- Πανσετάκια. Παρότι κομμένα λεπτά και σε μπουκιές ήταν απίστευτα τρυφερά και ζουμερά, χωρίς πολύ λίπος και μια γλυκοκαφτερή μαρινάτα που τα απογείωνε.
- Παϊδάκια κοτόπουλου. Πιάτο που μας προτάθηκε λόγω έλλειψης των μπιφτεκιών και για να πω την αλήθεια δε μετανιώσαμε καθόλου που τα παραγγείλαμε. Τόσο μα τόσο νόστιμα, ωραιότατα καρυκευμένα, αποτελούν, ίσως, τα καλύτερα που έχω φάει μέχρι στιγμής. Αχ! Τα θυμάμαι και μου τρέχουν τα σάλια και νηστεύω κιόλας.

Όλα τα παραπάνω από τα οποία, σημειώστε, ότι δεν περίσσεψε τίποτα, συνοδεύτηκαν από προζυμένιο ψωμάκι του οποίου ζητήσαμε επανάληψη δύο ή τρεις φορές (οι βούτες που σας έλεγα), ένα ωραιότατο και χωρίς καμία παρενέργεια στην πορεία, ροζέ κρασί, μπύρες, αναψυκτικά και σόδες. Το νεράκι ήρθε δροσερό από τη βρύση και ανανεωνόταν άμεσα κάθε φορά που χρειαζόταν. Κεράστηκε κρασί και σίγουρα προσφέρθηκε γλυκό στο τέλος το οποίο, όμως, όσο κι αν σπάω το κεφάλι μου δεν μπορώ να θυμηθώ. Ίσως γιατί με περίμενε κοπή τούρτας στη συνέχεια, ίσως γιατί ήμουν απορροφημένη από τις κουβέντες και τα γέλια, ίσως γιατί μεγάλωσα και ξεχνώ πλέον.

Τώρα θα μου πείτε… καλά Χριστιανή μου κι εσύ.. ένα μήνα μετά γράφεις την κριτική? Ναι αγαπητοί μου φίλοι γιατί όταν βγαίνω προτιμώ να απολαμβάνω την παρέα και να ζω τη στιγμή κι όχι να κρατώ σημειώσεις για να γράψω, πόσο μάλλον που βρίσκω τον συνεχή βομβαρδισμό κριτικών, τουλάχιστον, κουραστικό για να μην πω τίποτα χειρότερο.

Η εξυπηρέτηση από την κοπέλα που είχε αναλάβει το τραπέζι μας ήταν άψογη. Χαρούμενη, φιλική, με χαμόγελο, καλή διάθεση και άμεση παρόλο που το μαγαζί ήταν γεμάτο, μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Όσο για το vmf θα πω απλώς ότι όλα τα ανωτέρω, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν διπλά θυμίζω, κόστισαν γύρω στα 15-16 ευρώ το άτομο and I rest my case.

Να πω ότι προτείνεται ανεπιφύλακτα είναι μάλλον περιττό. Η γνώμη του πατριάρχη του site Fratello ότι αξίζει να διανυθούν κάποια επιπλέον χιλιόμετρα, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Δε μπορώ λοιπόν παρά να σας προτρέψω κι εγώ με τη σειρά μου να το δοκιμάσετε και περιμένω τις εντυπώσεις σας.

Είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε τη Γεωργία που είναι η ιδιοκτήτρια και διακοσμήτρια του μαγαζιού. Της εύχομαι από καρδιάς να συνεχίσει να κουμαντάρει το μαγαζί της με τον ίδιο τρόπο που μου έσφιξε το χέρι όταν μας σύστησαν. Δυνατά, στιβαρά και χαρούμενα. Κι επειδή ένα από τα μότο της ζωής μου είναι “ότι δε θυμάμαι, δε συνέβη” περιμένω διπλό κέρασμα γλυκού την επόμενη φορά που θα έρθω.

Δε μου λες βρε πόντικα …. μήπως να τσεκάρεις τι παίζει από νηστίσιμα, να πάρουμε και τα έτερα ρεμάλια και να επιστρέψουμε σύντομα??? Μμμμ??? Τι λες?