Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Μάρ
29
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Δίνουν την αίσθηση ότι πρόκειται για επίγεια ‘’μυστικά περάσματα’’ που μπορεί να μετατρέψουν την περιπλάνησή σου στο κέντρο της Αθήνας, σε μία πολύ ενδιαφέρουσα δραστηριότητα. Ο λόγος, για τις στοές της πόλης, που περικλείουν το ευρύτερο κέντρο και (εάν είμαστε και λίγο τολμηροί) μας προκαλούν να τις ανακαλύψουμε.

Οι στοές στην Αθήνα, όπως σε κάθε μεγαλούπολη, έχουν την μαγική ιδιότητα να σε μεταφέρουν μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου από τη φασαρία της πόλης σε μία τελείως διαφορετική πραγματικότητα. Κάποιες είναι ευρέως γνωστές και στέκια celebrity, όπως η στοά Σπυρομήλιου (λέγε με City link), κάποιες άλλες παραμένουν ανεξερεύνητες από την πλειοψηφία του κόσμου, κάποιες συνδέουν κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, κάποιες άλλες οδηγούν σε αδιέξοδο, κάποιες ‘’βλέπουν ήλιο’’, ενώ υπάρχουν και οι σκοτεινές και καταθλιπτικές που από πάνω τους στεγάζουν γραφεία εταιρειών ή δημόσιων οργανισμών. Το σίγουρο είναι ότι κάθε μία έχει την δική της, ιδιαίτερη ταυτότητα, φιλοξενεί στους χώρους της επαγγέλματα που φθίνουν, ενώ δεν είναι λίγες εκείνες που παραμένουν ανεκμετάλλευτες και άδειες, ως απόρροια της οικονομικής κρίσης που έχει πλήξει το κέντρο.

Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2016, ώρα 14:30, άτομα 2, χωρίς κράτηση.

Είχαμε παρακολουθήσει μια εκδήλωση σε πολυχώρο της πλατείας Συντάγματος και η λογική πρόσταζε πρώτα φαγητό και μετά καφεδάκι. Η πολύ πρόσφατη (θετική) κριτική του Ιωγιάννη, επανέφερε στην μνήμη μου ένα κλασικό underdog της short list μου, πάνε σχεδόν τρία χρόνια όταν το είχαν παρουσιάσει η tetti και ο Βαρόνος και μου είχε τότε κινήσει την προσοχή.

Τριαντάφυλλο της Νοστιμιάς λοιπόν η επιλογή μας στην οδό Λέκκα, σε απόσταση λίγων μόνο μέτρων από την πλατεία Συντάγματος και περπάτημα σκάρτα 3 λεπτών. Την οδό Λέκκα, δεν μπορείς να την πεις ούτε λεωφόρο, αλλά ούτε και ανθυποδρομίδιο 30 μέτρων. Στενός δρόμος, μάλλον ανήλιαγος και ολίγον καταθλιπτικός, ενώνει την οδό Καραγιώργη Σερβίας με την οδό Κολοκοτρώνη και μαζί με την νοερή προέκτασή της την οδό Πραξιτέλους φτάνει σε μήκος περίπου τα 500 μέτρα.

Σε μια άσημη, ανήλιαγη και αδιέξοδη στοά, επέλεξε να στεγάσει το ταβερνάκι του, ο εκ Λέσβου ορμώμενος κ. Τριαντάφυλλος. Το στήσιμο του μαγαζιού το βρήκα ως ένα συνδυασμό ταβέρνας, κουτουκιού και καφενείου και δεν θα τον έλεγα ‘’my cup of tea’’. Χώρος απλός και ταπεινός, με τραπεζάκια στην στοά που δείχνουν να έχουν ζήτηση και δύο εσωτερικούς χώρους, ένα δίπλα στην κουζίνα και τον άλλο στο βάθος. Μια πέτρινη επένδυση στους τοίχους, λίγα κάδρα και μερικές αφίσες είναι τα στοιχεία που συγκράτησα, χωρίς βέβαια αυτό να με προβληματίσει ή να με απογοητεύσει.

Η εξυπηρέτηση κινείται σύμφωνα με το προφίλ του χώρου και βεβαίως μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω. Στις παραγγελίες ο ίδιος ο κ. Τριαντάφυλλος, ένας άνθρωπος σεμνός, διακριτικός, συμπαθητικός και υπομονετικός. Μας εξήγησε τα πιάτα εκτός καταλόγου και πήρε εντός λογικού χρόνου την παραγγελία μας. Στο έργο του βοηθείται από μια νέα κοπέλα, τυπική και διεκπεραιωτική, με σχεδόν μηδενική επαφή με τον πελάτη (απλά αφήνει τα πιάτα και φεύγει). Η ροή των πιάτων γίνεται σε φυσιολογικούς, ίσως και λίγο αργούς ρυθμούς, χωρίς όμως αυτό να γίνεται ανησυχητικό για τους πελάτες.

Ας κάνω και μια μικρή μνεία στους τελευταίους. Διέκρινα τύπους κουστουμάτους, εναλλακτικούς και trendy, φοιτητές και νεαρόκοσμο, επαρχιώτες επισκέπτες του ΣΚ, αγροτοσυνδικαλιστές στο διπλανό μας τραπέζι (ήταν η περίοδος των αγροτικών μπλόκων), μέχρι και ένα ζευγαράκι Αμερικάνων τουριστών που έτρωγε σε άλλο γειτονικό μας τραπέζι. Α και να μην ξεχάσω και τους hipsters, που μνημόνευσα σε πρόσφατη μου κριτική. Τους βρίσκεις πλέον παντού, ένα πράγμα σαν τον μαϊντανό.

Η κάρτα του menu είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, ως προς την έκτασή της. Περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό ορεκτικών και σαλάτες και το βάρος δίνεται σε ‘’ότι φρέσκο κολυμπάει’’, με το ταπεινό ψαράκι, όπως την αθερίνα, μαριδάκι, σαρδέλα, γόπα, κολιό, γαύρο, θραψαλάκι, να δεσπόζουν με την παρουσία τους. Υπάρχουν και λίγες επιλογές του ‘’τύπου ότι φρέσκο περπατάει’’, αλλά αν κρίνω από την εμπειρία του φίλου που προηγήθηκε της δικής μου επίσκεψης, δεν ξέρω αν αυτά συστήνονται ή όχι. Η κάρτα του αλκοόλ χρήζει βελτίωσης. Μυτιληνιός είσαι κ. Τριαντάφυλλε, βάλε παραπάνω κανένα ψαγμένο ουζάκι, κανένα μερακλίδικο τσίπουρο, καμιά καλή ρετσίνα, να δένουν με τα εκλεκτά εδέσματα που προσφέρεις.

Στο τραπέζι μας προσγειώθηκαν τα παρακάτω εκλεκτά πιάτα:
-Άφθονο ψωμάκι, φρεσκότατο και νοστιμότατο, έναντι 0,70€ το άτομο.

-Σαλάτα χόρτα, σωστά βρασμένα, καλής ποιότητας και ποσότητας στα 3,90€.

-Εξαιρετική φάβα, σε βαθύ πιάτο με την ντοματούλα και το κρεμμυδάκι της στα 3,90€.

-Αθερίνα που την τιμάω όπου την βρίσκω, καθόσον σε λίγα χρόνια ίσως αποτελεί ‘’προστατευόμενο είδος’’. Μερίδα γίγας, καλοτηγανισμένη, στεγνή και πεντανόστιμη, ήταν το πιάτο που μάλλον ξεχώρισε. Κόστιζε 7,70€.

-Φιλεταρισμένες ψητές ‘’παντρεμένες’’ σαρδέλες στα 8,20€. Ήταν οκτώ τον αριθμό και δεν ήταν ούτε ‘’παντρεμένες’’, ούτε ‘’αρραβωνιασμένες’’, ούτε καν ‘’λογοδοσμένες’’. Το ντεκόρ ήταν λίγος πασπαλισμένος μαϊντανός και that’s it, η δε τιμή κρίνεται υπερβολική (1€ η μια σαρδέλα όταν το ψάρι πωλείται στην λαϊκή 2 με 3€ το κιλό). Ως γεύση, ποιότητα και ψήσιμο οφείλω να αναγνωρίσω ότι ήταν εξαιρετικές.

-Μπακαλιάρο σκορδαλιά στα 7,20€. Ένα ποιοτικό κομμάτι μπακαλιάρου, άψογα τηγανισμένο, με την συμπαθητική σκορδαλιά να βγάζει το σωστό touch. Για την τιμολόγηση της περίμενα την μερίδα λίγο πιο πλούσια. Στα ίδια λεφτά αλλού σερβίρουν δύο κομμάτια μπακαλιάρου, ίσως μαζί με πατάτες τηγανιτές. Κάτι έχω κατά νου, ίσως το περιγράψω σε λίγους μήνες!!

-Μισό κιλό χύμα ροζέ κρασί στα 3,50€, θα μπορούσα άνετα να το χαρακτηρίσω ως αποδεκτό.

Check please
Με απόδειξη στα 35,80€, τα οποία κρίνονται ως ‘’αλμυρούτσικα’’, ως προς την ποσότητα της παραγγελίας, την τοποθεσία και το στυλ του εστιατορίου.

Κατέληξα ότι:
Δεν είναι trendy, urban chic, cult ή μια underground εμπειρία. Είναι ένα σεμνό, ταπεινό και χαμηλών τόνων μαγαζάκι, που στεγάζει εδώ και είκοσι χρόνια μια φήμη, μια ιστορία και μια επιτυχία. Τυχαίο; Δεν νομίζω, ο κ. Τριαντάφυλλος φαίνεται ότι δίνει μεγάλη σημασία στην ποιότητα της πρώτης ύλης, έστω και αν πρόκειται για ταπεινό ψαράκι.

Θα το βρεις κατά λάθος αν είσαι καλός ‘’ιχνηλάτης’’, δια της μεθόδου της οσφρήσεως αν έχεις καλή μύτη και βεβαίως αν διαβάζεις διαδικτυακά αφιερώματα ή το ask4food. Είναι πολύ κρίμα που ακολουθεί μια υποτονική πορεία στο site, ίσως χρειάζεται μερικές ακόμη δυνατές κριτικές για να γίνει πιο γνωστό στην κοινότητά μας.

Pros: Το εξαιρετικό φαγητό και η βολική τοποθεσία στα 350 μέτρα από την έξοδο του μετρό. Αν στην απόσταση πέφτω έξω, μηνύστε την Google, πρέπει να έχει επαρκή ταμειακά διαθέσιμα!!

Cons: Οι τσιμπημένες τιμές και ο χώρος (τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα).