Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μέση Ανατολή - Γλυφάδα, Αθήνα
Μάρ
31
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Τώρα στα γηρατειά μας, τα μπαράκια, τα ποτά και τα ξενύχτια τα έχουμε περιορίσει (για να μη πω ότι τα έχουμε κόψει εντελώς). Το ίδιο και τις βραδινές εξόδους μέσα στη βδομάδα. Πόσο μάλλον όταν ο καιρός είναι τόσο κρύος που δεν ευνοεί την έξοδο αφού αυτή δεν υποστηρίζεται ιδιαίτερα μετά από ένα άκρως απαιτητικό 8ωρο (και βάλε …) στη δουλειά. Τι γίνεται όμως όταν η διάθεσή μας δεν είναι και στα καλύτερά της κι έχεις ανάγκη να δεις τον άνθρωπό σου, τον κολλητό σου ή κάποιον δικό σου άνθρωπο για να τα πεις και να βγάλεις από μέσα σου αυτά που σε τρώνε.

Όταν δεν θέλεις να μείνεις μέσα στο σπίτι γιατί θα σε πλακώσουν οι τοίχοι. Όταν μία αλλαγή στις παραστάσεις σου μπορεί να έχει ευεργετικά αποτελέσματα? Τότε ντύνεσαι (σαν κρεμμύδι) και παίρνεις τους δρόμους για να είσαι εντάξει στο έκτακτο ραντεβού που έχεις κλείσει για λίγο μετά.
Μια μέρα σαν κι αυτές, που η διάθεσή μας δεν ήταν και στα καλύτερά της, αψηφήσαμε το τσουχτερό κρύο και πήγαμε για περπάτημα δίπλα στη θάλασσα, στο ύψος της Γλυφάδας. Η αλμύρα και ο παγωμένος αέρας, μας ξύπνησε για τα καλά παίρνοντας από πάνω μας αυτά που μας βάραιναν. Αναζωογονημένοι και μη θέλοντας να τερματίσουμε το βράδυ μας εκεί, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε με φαγητό και κρασάκι. Θυμηθήκαμε το Λιβανέζικο που είχαμε επισκεφτεί πριν κάποιους μήνες κι αφού κονταροχτυπήθηκε στις κουβέντες μας για αρκετή ώρα με γειτονικό του Ιταλικό, τελικά βγήκε νικητής.

Όταν πλησιάζαμε, το μάτι μας πήρε λίγα μέτρα παραπάνω μία πρόσοψη εστιατορίου στολισμένη με μεγάλες, χρυσές γλάστρες που φιλοξενούσαν δενδρύλλια ελαιόδεντρων και πολλά πολλά φωτάκια.
Πλησιάσαμε δειλά και ανακαλύψαμε ένα ακόμα Λιβανέζικο που βρίσκονταν εκεί. Ο χώρος μας φάνηκε πολύ ελκυστικός κι έτσι λίγο αργότερα περνάγαμε στα ενδότερά του. Με το που φτάσαμε λίγο έξω από την πόρτα τους, ένας νεαρός (που δεν αποκλείω να είναι ιδιοκτήτης/συνιδιοκτήτης) έτρεξε να μας την ανοίξει και να μας καλωσορίσει. Η επίσκεψή μας ξεκινούσε με τους καλύτερους οιωνούς!

Ήμασταν δύο, οπότε μας βόλεψε πολύ εύκολα σε ένα τραπεζάκι δίπλα ακριβώς από την τζαμαρία της πρόσοψης. Τότε μου δόθηκε η ευκαιρία να περιεργαστώ πιο λεπτομερώς τον χώρο τους. Μεγάλη σάλα στην οποία μεσουρανεί το μπορντό, το οποίο διανθίζεται χρωματικά με τις ζωηρόχρωμα κόκκινες πετσέτες που βρίσκονται στα τραπέζια και τις χρυσές λεπτομέρειες σε μικροαντικείμενα, σκαμπό, υφάσματα οροφής, φαναράκια που βρίσκονται σε εσοχές των τοίχων και ναργιλέδες.

Στο κέντρο του χώρου υπάρχει και κάποιο σημείο που μαρτυρά την ύπαρξη μουσικής μπάντας που προφανώς παίζει συγκεκριμένες ημέρες και ώρες μέσα στη βδομάδα. Επίσης έντονη παρουσία σε πατώματα και τραπέζια έχει το σκουρόχρωμο ξύλο, κάτι που προσδίδει μία πιο φιλόξενη ατμόσφαιρα και θαλπωρή. Τα τραπέζια στολισμένα με σερβίτσια και ξύλινα σουπλά. Τα μικρά φωτάκια στην τζαμαρία και οι κόκκινοι πολυέλαιοι, συμπληρώνουν τη διακόσμηση δίνοντας ένα χαμηλού προφίλ φωτισμό.

Πιο πολλά για τον χώρο δεν έχω να πω. Μερικά μόνο σχόλια για τις τουαλέτες τους που βρίσκονται στον κάτω όροφό τους. Σε αυτές μου έκαναν –αρχικά- εντύπωση τα νερά που υπήρχαν στο πάτωμα. Σκέφτηκα ότι μόλις είχαν σφουγγαρίσει. Δεν θα πω περισσότερα, αλλά μάλλον οφείλονταν στον τρόπο που φροντίζουν την προσωπική υγιεινή τους. Θεωρώ ότι είναι πολύ πιο σωστό από τις αντίστοιχες μεθόδους που ακολουθεί ο «δυτικός» κόσμος αλλά για να είμαι ειλικρινής, κάπου δεν μου άρεσε αυτή η εικόνα που σου έδινε την αίσθηση της ακαταστασίας.

Οι θαμώνες τους ήταν από κοστουμαρισμένους 50άρηδες που έδειχναν να είναι μεγαλοστελέχη επιχειρήσεων και ζευγαράκια μέχρι παρέες που ήθελαν εκείνο το βράδυ να γευτούν κάτι που ανήκει στην κουλτούρα του τόπου τους. Γιατί η κουλτούρα ενός τόπου είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την κουζίνα του.

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση το πόσοι από τους θαμώνες τους ζήτησαν ναργιλέ. Τους ψιλοζήλεψα αλλά ακόμα δεν έχει ενταχθεί στις συνήθειές μου! Στη ζωή μου έχω δοκιμάσει 2 μόνο φορές και το θυμάμαι θετικό σαν εμπειρία.

Θα βάλω 3 στον χώρο, αλλά για τα δικά μου δεδομένα είναι για κάτι παραπάνω (3,2-3,5). Το 4 θα το θεωρούσα όμως υπερβολή και άθελά μου φαίνομαι λίγο αυστηρός. Απαλύνει λίγο τις ενοχές μου το ότι η υπόλοιπη βαθμολογία μου είναι θετική.

Για την εξυπηρέτηση έχω να πω μόνο τα καλύτερα. Πάντα στο μυαλό μου έχω το πόσο φιλόξενος είναι αυτός ο λαός. Δεν έχουν μεγαλύτερη προσβολή από το να τους πει κάποιος που επισκέφθηκε το σπίτι τους ότι δεν τον περιποιήθηκαν και έφυγε δυσαρεστημένος. Την ίδια νοοτροπία είδα να έχουν επιλέξει και στο συγκεκριμένο εστιατόριο. Μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε περισσότερο με τον κύριο που πήρε την παραγγελία μας και μας σέρβιρε. Τα ελληνικά του ήταν άπταιστα αν και τα χαρακτηριστικά του φανέρωναν την καταγωγή του. Από ότι μας είπε, είναι Σύριος που μετά τους πρώτους λίγους μήνες της ζωής του, ζει στην Ελλάδα. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το ότι και κατά την παραγγελία αλλά και όταν μας έφερνε τα πιάτα, μας εξηγούσε τι αυτά περιείχαν. Απολύτως σωστή αντιμετώπιση του πελάτη! Ο εν λόγω κύριος ήταν πάντα χαμογελαστός και γρήγορος. Ακόμα κι όταν λίγο αργότερα αυξήθηκε κατά πολύ η πελατεία τους και ο κόσμος που κλήθηκε να εξυπηρετήσει. Επίσης δε ξεχνούσε να μας ρωτάει κάθε φορά που ερχότανε στο τραπέζι μας αν όλα ήταν εντάξει. Και ήταν, οπότε τον ευχαριστούσαμε ευγενικά!

Όταν πέρασα μπροστά από την κουζίνα τους, έριξα μια κλεφτή ματιά μέσα σε αυτή από το μικρό παραθυράκι τους. Μου έκανε εντύπωση ότι μέσα δούλευαν 3, 4 άτομα. Ίσως γι αυτό τίποτα δεν καθυστέρησε και όλα ήταν άψογα στους χρόνους τους.

Ξεκινήσαμε με σαλάτα ταμπουλέ που αν θυμάμαι καλά κόστιζε 4,5 ή 5 ευρώ. Μας σερβιρίστηκε σε ένα βαθύ πιάτο, απλωμένο σε δύο φύλλα από μαρούλι και μια φέτα λεμόνι. Πρωταγωνιστής ο ψιλοκομμένος φρέσκος μαϊντανός (τον οποίο λατρεύω! ). Σε μικρότερη ποσότητα και για να υπάρχει ισορροπία στις γεύσεις, είχαν προστεθεί δυόσμος, ψιλοκομμένη ντομάτα, φρέσκο κρεμμυδάκι και πλιγούρι. Για σος είχε χρησιμοποιηθεί ελαιόλαδο και χυμός λεμονιού. Σε ελληνικά εστιατόρια, η παρουσία του πλιγουριού σε ταμπουλέ είναι πιο έντονη. Σε αυτή τη σαλάτα ήταν τόσο-όσο για να μαζέψει τα υγρά των λαχανικών και να της δώσει στιβαρότητα. Εμένα μου αρέσουν και οι δύο εκδοχές!

Από ορεκτικό επιλέξαμε το Μουταμπάλ. Σύμφωνα με τον κατάλογό τους, στηρίζεται σε μια πολύ παλιά Μεσογειακή συνταγή. Εμείς οι μεσογειακοί λαοί, έχουμε συχνά την μελιτζάνα στο τραπέζι μας, σε διάφορες παραλλαγές (ένα ακόμα λατρεμένο συστατικό). Η μελιτζάνα είχε καπνιστεί και καλοδουλευτεί με ταχίνι και χυμό λεμονιού, δίνοντας σαν αποτέλεσμα μία ανοιχτόχρωμη αλοιφή. Επίσης μας σερβιρίστηκε σε βαθύ, παραδοσιακό τους σκεύος που τελικά στα σπλάχνα του έκρυβε πολύ μεγαλύτερη ποσότητα από όσο αρχικά πιστέψαμε. Το σύνολο συμπλήρωνε το κόκκινο γλυκό πιπέρι που είχαν με αυτό πασπαλίσει την επιφάνειά του, ψιλοκομμένος μαϊντανός και ελαιόλαδο. Το απόλαυσα αυτό το ορεκτικό και το προτείνω ανεπιφύλαχτα!!! Η τιμή του ορεκτικού ήταν στα 5 €.

Και η σαλάτα και το ορεκτικό, συνδυαστήκαν απόλυτα με τις ζεστές, αραβικές πίτες που μας είχαν σερβίρει και οι οποίες ήταν κλεισμένες μέσα σε νάιλον συσκευασία. Την συσκευασία αυτή την έχω ξαναπροσέξει σε Λιβανέζικο εστιατόριο αλλά δεν έχω καταλάβει απόλυτα τον σκοπό που εξυπηρετεί. Είναι θέμα υγιεινής? Βοηθάει στο να μη στεγνώνουν οι πίτες? Έτσι τις αγοράζουν?

Ακολούθησε μία ποικιλία με ανάμεικτα ζεστά ορεκτικά, τηγανισμένα σε ηλιέλαιο. Σε μια μεγάλη πιατέλα που στο κέντρο της είχε μικρούς κύβους ντομάτας αναμεμειγμένους με μία λευκή σος, είχαν τοποθετηθεί τακτικά τα ζεστά ορεκτικά ανά δύο, ώστε να δοκιμάσουμε ο καθένας το δικό του.

• Kebbeh: Ήταν σε σχήμα αυγού. Είχε φτιαχτεί μετά από ανάμειξη μοσχαρίσιου κιμά, πλιγουριού, κρεμμύδι και κουκουνάρι.

.• Falafel. Οι κλασικοί, αγαπημένοι κεφτέδες από ρεβίθι που έχουν τις ρίζες προέλευσής τους στην Αίγυπτο. Στο μίγμα είχαν επίσης χρησιμοποιηθεί μαϊντανός, κόλιανδρος, κρεμμύδι και πράσινο πιπέρι.

• Πιτάκια Sambusek σε σχήμα μεσοφέγγαρου. Ζύμη με γέμιση μοσχαρίσιου κιμά, κρεμμύδι και κουκουνάρι.

• Πιτάκια Rakakat επίσης σε σχήμα μεσοφέγγαρου. Ζύμη με γέμιση διάφορων τυριών (κάποια από αυτά λίγο πικάντικα) και σε πολύ μικρότερη ποσότητα ντομάτα, μαϊντανός και φρέσκο κρεμμύδι. Μία συμβουλή: Μη το δοκιμάσετε με το που θα έρθει στο τραπέζι σας. Αφήστε το να κρυώσει λίγο και θα το απολαύσετε ακόμα περισσότερο.

Όλα τα ορεκτικά ήταν νοστιμότατα και πλούσια σε γέμιση. Μας ήρθαν αχνιστά και φρεσκοετοιμασμένα. Θα μου άρεσε να υπήρχαν 2-3 μικρά μπολάκια με διάφορες σάλτσες για να τα συνδυάσεις.

Όλα ήταν εξαιρετικά αλλά ξεχώρισα σαν πιο αγαπημένα μου τα φαλάφελ και τα πιτάκια με το τυρί.
Για κυρίως επιλέξαμε επίσης μία μορφή ποικιλίας που έχουν, οπότε να δοκιμάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες γεύσεις. Την ζητήσαμε εις διπλούν για να την χαρούμε Χ 2. Η ονομασία είναι Μασούε Μουσακάλ, κοστίζει 10 € ανά άτομο και είναι η πρόταση του σεφ τους. Ίσως να είναι λίγο τσιμπημένη η τιμή για αυτό το πιάτο.

Μας σερβιρίστηκε επίσης σε μία μεγάλη πιατέλα, μαζί με ντομάτα, κρεμμύδι που έκαιγε διαολεμένα, αραβικές πίτες (που είχαν τραβήξει όλα τα ζουμάκια και είχαν γίνει όνειρο! ) και αρωματικό ρύζι με κιμά και κουκουνάρι. Περιείχε δύο τεμάχια από τα:

• Καφτά. Μοσχαρίσιος κιμάς σε μορφή κεμπάπ, ψημένος στα κάρβουνα.

• Σις ταούκ. Σουβλάκι φιλέτου κοτόπουλου μαριναρισμένο σε λεμόνι, σκόρδο και ελαιόλαδο. Από την κοκκινωπή όψη του θεωρώ ότι χρησιμοποιήθηκε επίσης και κόκκινο πιπέρι κατά το ψήσιμό του.

• Λάχμε μασούε. Μοσχαρίσιο κρέας σε κύβους, ψημένο στα κάρβουνα. Και αυτό πρέπει να είχε ψηθεί σε σουβλάκι το οποίο είχε αφαιρεθεί κατά το σερβίρισμα.

Ούτε κι αυτό το πιάτο δεν μας απογοήτευσε. Όλα είχαν ετοιμαστεί προσεκτικά ώστε να έχουν ψηθεί σωστά, παραμένοντας ζουμερά. Χμ… δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Όλα μου άρεσαν πολύ. Και για να προσθέσω και κάτι, τίποτα από όσα έφαγα δεν μου στάθηκε βαρύ. Μπράβο τους! Επίσης και στη γεύση θα τους αδικήσω λίγο βάζοντας 3 αλλά και το 4 θα ήταν και πάλι λίγο υπερβολικό αφού υπάρχουν περιθώρια βελτιώσεων. Το πιο δίκαιο θα ήταν γύρω στο 3,2-3,5.

Κλείσαμε γλυκά το γεύμα μας με αταγιέφ. Θα τις χαρακτήριζα σαν μικρές κρέπες με τις οποίες είχαν φτιάξει χωνάκια (θύμιζαν μικρά τρίγωνα Πανοράματος) και με γέμιση από λευκή (σχετικά άγλυκη) κρέμα και φυστίκια Αιγίνης. Δεν θα πω ότι με ενθουσίασε το γλυκό τους αλλά το βρήκα μία απλή και αξιοπρεπή πρόταση για επιδόρπιο. Ίσως τελικά κάτι πιο βαρύ, γλυκό και σιροπιαστό να ήταν υπερβολή και να μας χάλαγε την αίσθηση βάσει των όσων είχαμε γευτεί λίγο πριν. Τιμή στα 4,5€.

Σε όση ώρα τρώγαμε, τα ηχεία τους μας χάριζαν Λιβανέζικη μουσική σε χαμηλούς τόνους. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο αλλά ακούσαμε μόνο γυναικεία φωνή να τραγουδάει. Το εκτιμώ το ότι επέμειναν στα μουσικά ακούσματα του λαού τους γιατί αν είχαν ξεφύγει από αυτό, η όλη εμπειρία θα έχανε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της.

Το ίδιο ευγενικά μας ξεπροβόδισαν, ευχαριστώντας μας εγκάρδια για την επίσκεψή μας.

Αν κάποια μέρα ο ουρανίσκος σας θέλει να ψαχτεί προς Λίβανο μεριά, δώστε του μία ευκαιρία γιατί πιστεύω ότι δεν θα σας απογοητεύσει. Ίσα ίσα, δεν το αποκλείω να γίνεται σταθεροί πελάτες τους.

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι με έκπτωση έως 20%
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια