Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Γαλάτσι - Λαμπρινή, Αθήνα
Απρ
01
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Θυμάσαι που βαλάντωνες εκεί στην εξορία;
Θυμάσαι που γέμιζε ο τόπος με video clubs και δώρο η 1 στις 3, χάλια πιτσαρία;
Κάθε εποχή προστάζει τα δικά της,
τώρα η κάθε γειτονιά έχει τα τσιπουράδικά της...

Κάποτε είχαμε video club σε κάθε οικοδομικό τετράγωνο, αντικαταστάθηκε με πιτσαρία (συνήθως με ένα ιταλοπρεπές όνομα τύπου Mafiozo ή Venezia), πριν από κάποια χρόνια είχαμε (νεο)σουβλατζίδικα και καταστήματα ηλεκτρονικού τσιγάρου, σήμερα έχουμε κεμπαπτζίδικα, φαλαφελάδικα και τσιπουράδικα/ρακομελάδικα (απόδειξη ότι η κύρια έξοδος της εξ ημών πλειοψηφίας αφορά σε ένα οικονομικό τσιμπολόι πλέον, αφήνοντας πίσω τις εποχές των κλαμποεστιατορίων wannabe mykonos/california, bouzouklerie stin paraliaki etc).

Το 'Για Δες' ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Σε πέντε χρόνια από τώρα θα έχουν μείνει τα μισά -αν όχι λιγότερα- από τα τσίπουρο-καφενεία που υπάρχουν σήμερα. Το 'Για Δες', προβλέπω, ότι θα είναι εκεί (υπάρχει ήδη 3-4 χρόνια). Γιατί;
α) Έχει προφίλ συνοικιακού στεκιού και β) η κουζίνα του στα κυβικά του σαρώνει.

Ανήκει στην κατηγορία των μαγαζιών micron, και αυτό είναι το μειονέκτημά του σαν χώρος καθώς, a priori, δημιουργεί περιορισμένες δυνατότητες. Εμένα τα μαγαζιά-σκουντούφλης με έχουν κουράσει σχεδόν όσο και οι ταβέρνες "στο βάθος αίθουσα 500 ατόμων-παϊδάκια-εκδηλώσεις-το τζάκι άναψε" των 80s. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει επιμέλεια και φροντίδα. Λίγο η ξύλινη επένδυση στους τοίχους, λίγο η μεγάλη τζαμαρία με ωραία και φροντισμένα φυτά, λίγο η εμφατική καθαριότητα κάνουν το μέγεθος (σε αυτή την περίπτωση) να επηρεάζει μεν αλλά να μη μετράει καταλυτικά δε.

Οι τουαλέτες πιο φρέσκες και πιο καθαρές από τα περισσότερα ελληνικά σπίτια. Η μουσική όλο τα φάσμα των μη μπουζουκιών που ακούν οι γεννηθέντες από το '70 και μετά. Από Αγγελάκα και Μάλαμα μέχρι Παπακωνσταντίνου και Χατζιδάκι. Τέλοσπάντων, σαν μουσική από τα λίγα μέρη που χωρίς να παίζουν ρεμπετικο-τσιτσάνη (η πάντα safe επιλογή) ή μια jazz (της μοδός) κρατάνε τα μπόσικα.

Γαστρονομικά είναι το δυνατό του σημείο. Αν και είναι μάλλον καφέ-μεζεδοπωλείο θα σας πρότεινα να πάτε πεινασμένοι. Έχουμε και λέμε:

1. Φακοσαλάτα με κόλιανδρο, άνιθο, ξερό κρεμμύδι, κόκκινη πιπεριά και ξίδι. Απλά δεν παιζότανε. Τα μυρωδικά κάναν δεύτερη φωνή στην al dente φακή. Πολύ καλό.

2. Πιπεριές φλωρίνης γεμιστές με τυράκι. Πολύ καλές αλλά μέχρι εκεί.

3. Χοιρινή τηγανιά. Η καλλίτερη που έχω φάει εδώ και (πάρα) πολύ καιρό έξω*. Το λίγο λιπάκι του χοιρινού είχε καραμελώσει, ρίγανη και λεμόνι ισορροπούσαν σωστά.

4. Τηγανιά 'Για Δες'. Γ'ρούν' μαζί με κοτόπουλο. Με κάρυ και μουστάρδα. Πολύ καλή. Ελαφρώς νεοταβερνίσιο, δεν με χάλασε αλλά δεν είναι το φόρτε μου. Εκτέλεση πάρα πολύ καλή (το κοτόπουλο βελούδο).

5. Μανιτάρια σωτέ με πατάτες. Αγαρικά κομμένα στη μέση στο τηγάνι (ζωντανό το μανιτάρι, σωταρισμένο όχι τηγανιτό) με λίγο λεμονάκι και λίγη πατάτα κυδωνάτη με τη φλούδα της. Ήταν πολύ καλό. Τιμήθηκε δυο φορές.

6. Λουκάνικο. Ποιότης Α'Α'. Εκ των καλλιτέρων. Εγώ το ήθελα λίγο περισσότερο ψημένο. Αν δεν απατώμαι διείδα μάραθο, συνήθειο των Κυκλάδων αν και αυτό ήταν από τα ορεινά Φθιώτιδας-Καρδίτσας.

7. Κεμπαπάκια. Συμπαθέστατα. Όχι φοβερά μα συμπαθέστατα. Μου άρεσε η παρουσίαση με μια πρέζα ρίγανη, μια κουταλιά μουστάρδα και καρέ ντομάτας στη σειρά (πράσινο, κίτρινο, κόκκινο σαν την σημαία της Γουινέας). Ήταν όμορφο αλλά βοηθούσε και την γεύση.

8. Κολοκυθοκεφτέδες. Το πιο διεκπεραιωτικό πιάτο για τον δικό μου ουρανίσκο. Θέλαν λίγο δυόσμο, λίγο τραγάνισμα στο τηγάνι, λίγο το γιαουρτάκι με το οποίο ήρθαν να μην ήταν επιδόρπιο γιαουρτιού και να ήταν γιαούρτι (ήθελε λίγη οξύτητα). Τα υλικά τους τα είχαν (που έλεγε κι η γιαγιά μου), δεν ήταν κακοί αλλά σίγουρα δεν ήταν αναπολήσιμοι ή ακόμα περισσότερο αναπολητέοι.

9. Μία ευμεγέθης (σ. σ. τεράστια) ποικιλία της οποίας μου διαφεύγει το όνομα η οποία είχε λουκάνικο, κεμπαπάκι και τηγανιά συνοδευάμενη από ρώσικη (έτοιμη μεν, από τις καλές δε) και ένα αδιάφορο τυράκι (σ. σ. κάπου εδώ το κριτήριό μου είχε αρχίσει να χαλαρώνει και η μνήμη μου να αδυνατίζει προϊόντων των ρακών).

10. Ρακή μέτρια (γευστικά διότι ποιοτικά ήταν άριστη καθώς καίτοι έφυγε κάμποση εγώ παρέμεινα στην θέση μου) αλλά όμορφα παγωμένη. Οι λοιποί κατανάλωσαν τσίπουρο που τους άρεσε. Ύδωρ κανάτας. Ρακή και τσίπουρο έρευσαν άφθονα.

11. Κέρασε κορμό ο οποίος (ξαναλέω ότι το κριτήριό μου είχε επηρεαστεί πλέον) μου φάνηκε σαν να μην είχε κακάο αλλά κάτι nutellένιο ή σοκολατένιο.

Τα ανωτέρω (μικρή πιθανότης να μου διαφεύγει κάτι λόγω της επελθούσης χαλαρώσεως) εκοστολογήθησαν στα 112 έουροζ. Ήτοι 112 / 6 = 18,66 € per capita. Pas mal δεδομένης της ποσότητας. Φάγαμε πολύ. Ήπιαμε επίσης άλλο τόσο. Το φαγητό σαν ποιότητα και γεύση ξεφεύγει από τα μαγαζιά που ανοίγουν δέκα-δέκα και σερβίρουν makro-lidl. Είναι από αυτά που θες να υπάρχουν στην γειτονιά σου ως μια αξιοπρεπέστατη και οικονομική λύση, είτε για ένα 'ξέσκασμα' καθημερινής είτε για μια χαλαρή βραδινή έξοδο, η οποία έχει οφθαλμοφανώς περισσότερη ποιότητα από την πλειοψηφία των παρόμοιων προτάσεων που τα τελευταία χρόνια κατακλύζουν τα ισόγεια των πολυκατοικιών.

Υπήρχαν μια δυο παρέες ακόμα, απομεσήμερο Σαββάτου, το service ανταποκρίσιμο, τυπικό μεν εμφανώς ξύπνιο δε.

Η σχέση αξίας/χρημάτων είναι το ατού το μαγαζιού μαζί με την γεύση. 18 €/ το άτομο δεν είναι πολλά αν φας τον άβακα (sic) και πιεις τον Βόσπορο. Θα το πω για τελευταία φορά: η ποιότητα βοά και κάνει το μαγαζί να ξεχωρίζει από το πλήθος των συνοικιακών τσιπουράδικων που έχουν ανοίξει.

Παρκάρισμα σχετικά άνετα. Η περιοχή είναι κάπου μεταξύ Άνω Πατησίων (τιμημένη Κυπριάδου όπου κάποτε παίζονταν φοβερά μονάκια 3Χ3 στο μπάσκετ με παλληκάρια ντόπια αλλά και από το Σπόρτιγκ που τότε ήταν Α1, από όπου και ο Ντίνος ο Αγγελίδης ο οποίος έχει το 'Δια Χειρός και στη Λαδόκολλα' λίγο πιο πέρα στην Λασκαράτου) και πλατείας Αγίου Ανδρέα, η οποία είναι σε απόσταση 150 μέτρων. Γενικά αυτό το κομμάτι της Αθήνας έχει κάποια διαμαντάκια (από τον 1ο 'Τζίτζικα και Μέρμηγκα' στην πλατεία Παπαδιαμάντη μέχρι τον 'Σπύρο-Αντώνη').

Υ. Γ. Θα ήθελα να τελειώσει η σημερινή παρακμή της χώρας μας και -ανάμεσα σε άλλα- επιχειρηματίες όπως οι ιδιοκτήτες του 'Για Δες', που εμφανώς είναι για κάτι καλλίτερο από ένα μικρο-τσιπουράδικο γειτονιάς, να μπορέσουν να παίξουν τη μπάλα που τους πρέπει. Μπράβο τους γιατί μου θυμίζουν τον Σταυρακόπουλο στους Αμπελόκηπους (για να ολοκληρώσω με την καλαθόσφαιρα).

* Εκπληκτική τηγανιά θυμάμαι στο παλιό 'Κουτούκι του Μυταρά' στην Πανόρμου (mid '90s). Τελευταία φορά που πήγα έγραφε "Κλειστόν Λόγω κηδείας του Μυταρά". Στεναχώρια... Εκεί μετά άνοιξε το 'Επί της Πανόρμου' και σήμερα είναι η 'Αγία Φιάλη'...

  Προσθήκη σε λίστα
Κλείσε τραπέζι
powered by 20160221 etable26
Κλείσε τραπέζι δωρεάν, τηλεφωνικά ή online, μέσω του e-table.gr, κερδίζοντας αποκλειστικές εκπτώσεις και προνόμια