Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Κίνα & Ν. Ασία - Γαλάτσι - Λαμπρινή, Αθήνα
Μάρ
31
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Ha long. Δεν ξέρω αν και ποια σχέση μπορεί να είχε με το αντίστοιχο που είχε ανοίξει για λίγα χρόνια στην Φιλαδέλφεια, πάντως η φιλοσοφία του είναι -ευτυχώς- εντελώς διαφορετική. Παρά το γεγονός ότι ο χώρος ήταν κλάσεις ανώτερος, εκείνη η χωρίς λόγω υπεροψία που διέκρινε το προσωπικό, δεν υπάρχει εδώ.

Αλλά ας τα πάρουμε με τη σειρά. Βρίσκεται σε έναν κάθετο δρόμο (Παπαφλέσσα-συνέχεια ως Καραϊσκάκη) που ενώνει την Τραλλέων με την Γαλατσίου και σχεδόν απέναντι-διαγώνια από εκεί που υπήρχε κάποτε το Ηλιόγευστον.

Αφορμή για την επίσκεψη στάθηκε η ωραία κριτική της φίλης Χρυσανθεμάκι, η οποία ήταν ξεκάθαρη. Δεν έδωσε ελπίδες για τρελή γευσιγνωσία. Αλλά για μια αξιοπρεπή και συμφέρουσα πρόταση. Μέχρι εκεί.
Έτσι λοιπόν, αν και είμαι fan του αντίστοιχου αγαπημένου, κλασικού, διαχρονικού, all time classic Σινικού της Ν. Φιλαδέλφειας, αποφάσισα μια Κυριακή μεσημέρι τέλος Φεβρουαρίου, με τα κολλητάρια μου να πάμε στο Ha Long στο Γαλάτσι.

Ο χώρος; Έως και καταθλιπτικός θα έλεγα. Πρωτίστως λόγω της έλλειψης φωτισμού. Χαρά θεού έξω κι εκεί μέσα σ’ έπιανε η ψυχή σου από την σκοτεινιά. Νόμιζα ότι το Σινικό (ειδικά πριν την ανακαίνιση), ήταν το πιο κιτς κινέζικο που έχω επισκεφτεί ever αλλά τελικά έκανα λάθος. Επειδή όμως έτσι κι αλλιώς δεν είχα και τρελές προσδοκίες ως προς το περιβάλλον, το προσπέρασα γρήγορα.

Οι λεπτομέρειες δεν έχουν και ιδιαίτερο ενδιαφέρον (αφήστε που δεν τις έβλεπα κι όλας), αλλά έτσι κι αλλιώς έχουν περιγραφεί επαρκώς από τους προηγούμενους φίλους. Φουλ του κόκκινου, δράκοι, καταρράκτες και κάπου εκεί ανάμεσα και κάποια ενυδρεία με ψάρια! Εξαιρετικό σκηνικό. Το μόνο καλό ήταν ότι τα τραπέζια ήταν μεγάλα και άνετα, στρωμένα με καθαρά τραπεζομάντηλα.

Εξυπηρέτηση υπέρ του δέοντος καλή αν λάβουμε υπόψη ότι οι Ασιάτες δεν φημίζονται γενικότερα για την ζεστασιά και την φιλικότητά τους. Κι όμως ήταν διαρκώς στα πόστα τους ώστε να εξυπηρετούν τον κόσμο. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν ότι δεν έμεινε λεπτό άδειος ο μπουφές από κανένα φαγητό καθ’ όλη την διάρκεια της παραμονής μας εκεί. Ξέρετε αυτές τις κουτοπονηριές εννοώ που κάνουν μερικοί ώστε να δημιουργούν καθυστερήσεις για να καταναλωθούν όλα τα φαγητά και συνεπώς λιγότερες ποσότητες. Το νεράκι που μας έφεραν στην αρχή (εμφιαλωμένο) το πήραν πρόθυμα πίσω ώστε να αντικατασταθεί με κανάτα.

Ο μπουφές περιελάμβανε:

Δύο ειδών σούπες:

- Καυτερή και ξινή κοτόσουπα που λατρεύω και ήταν αρκετά καλή, χωρίς όμως να φτάσει κατά την γνώμη μου την αξεπέραστη γεύση και ισορροπία της αντίστοιχης στην Φιλαδέλφεια.

- Καλαμποκόσουπα με κοτόπουλο και αυγό, που δεν θα την κρίνω γιατί δεν την συμπαθώ έτσι κι αλλιώς.

- Σαλάτες Ελληνικότατες… λάχανο καρότο η μια, η άλλη πράσινη σίγουρα αλλά δεν δοκίμασα. Το ένα κολλητάρι που έφαγε δεν ξετρελάθηκε. Αλλά και οπτικά είχαν ζουμιάσει, δεν ήταν θελκτικές.

- Πατάτες τηγανιτές σε σχήμα ελατήριο…άκυρο πιάτο εντελώς! Αλλά αν για παράδειγμα έχετε μικρά παιδιά και πηγαίνετε για πρώτη φορά, επειδή το ενδεχόμενο να μείνουν νηστικά σε πρώτη δοκιμή Ασιατικής κουζίνας, μάλλον ξεπερνάει το 98%... τουλάχιστον υπάρχει η πιθανότητα να τα στουμπώσετε με πατάτες και ν’ αποφύγετε και την γκρίνια.

- Κρακεράκια γαρίδας. Ίδια κι απαράλλαχτα όπου κι αν τα έχω φάει, άλλωστε δε νομίζω ότι έχουν και μεγάλες πιθανότητες ν’ αποτύχουν στην εκτέλεση. Σημείωση για όσους νηστεύουν. ΔΕΝ είναι νηστίσιμα. Περιέχουν αυγά. Το λέω γιατί τα τρώγαμε για χρόνια χωρίς τύψεις σε περιόδους νηστείας, καθώς στο Σινικό μας είχαν πει τα κινεζάκια ότι είναι νηστίσιμα, πράγμα που αναίρεσε ο (Έλληνας) σύζυγος της ιδιοκτήτριας όταν ανέλαβε το μαγαζί… και απογοητευτήκαμε. Γιατί όσο δεν το ξέραμε, αμαρτία δεν είχαμε… τώρα όμως; Δικαιολογία δεν υπάρχει.

- Spring rolls με λαχανικά, ισχύει το ίδιο με τα κρακεράκια. Την διαφορά την κάνει ενδεχομένως το φύλλο που χρησιμοποιεί το εκάστοτε εστιατόριο. Είναι ένα ορεκτικό στο οποίο αν δεν προσθέσω την γνωστή κόκκινη γλυκόξινη σάλτσα, δεν γίνεται ενδιαφέρον από μόνο του. Κι εδώ ένα προβάδισμα το παίρνει της Φιλαδέλφειας.

- Σούσι… είμαι ο πλέον ακατάλληλος άνθρωπος για να σας κατατοπίσει πάνω σε αυτό το κομμάτι. Ούτε να τα κοιτάζω δε μπορώ. Είχα κάνει μια προσπάθεια παλαιότερα αλλά δεν εστέφθη με επιτυχία.

- Won ton με κρέμα τυριού και καβούρι (ή μάλλον σουρίμι), αρκετά νόστιμα. Αλλά, εγώ θα γίνω πάλι λίγο κουραστική και θα πω ότι επειδή “ορκίζομαι” στα… Φιλαδελφιώτικα won ton (προσοχή εννοώ τα al a carte και όχι του μπουφέ - έχουν διαφορά), δεν έχω δοκιμάσει μέχρι στιγμής ωραιότερα -ούτε στο φύλλο, ούτε στην γέμιση- και δεν τρέφω αυταπάτες ότι θα συμβεί ποτέ.

- Φτερούγες κοτόπουλου, αρκετά καλές ειδικά αν συνοδευτούν με σαλτσούλα τεριγιάκι ή γλυκόξινη.

- Ρυζομακάρονα με λαχανικά, συμπαθητικά. Μου έκανε εντύπωση που ήταν σαν σπαγγέτι, ενώ έχω συνηθίσει δύο version. Αυτά που είναι πολύ λεπτά και μοιάζουν με φιδέ ή αυτά που είναι πλακέ και μοιάζουν με λιγκουίνι (μου διαφεύγουν οι ονομασίες νομίζω Σιγκαπούρης και chow mein αντίστοιχα).

- Ρύζι με αυγό, συμπαθητικό αλλά μέχρι εκεί. Προτιμώ το τηγανιτό με κάρυ που συνήθως απουσιάζει από τους μπουφέδες.

- Γλυκόξινο κοτόπουλο, δεν είναι το πιάτο που επιλέγω γενικά, αλλά το δοκίμασα από περιέργεια. Καλό ήταν, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις. Αποτελεί βέβαια σιγουράκι για κάποιον που δοκιμάζει πρώτη φορά τέτοια κουζίνα

- Μοσχάρι κομμένο σε πολύ λεπτές φέτες, με μπρόκολο και κουνουπίδι. Γευστικά καλό το κρέας. Έκανα μια προσπάθεια συμφιλίωσης με το μπρόκολο (το κουνουπίδι είναι τελειωμένη υπόθεση), αλλά ήταν ωμό κι έτσι έχασε κι αυτό την ευκαιρία του.

- Κοτόπουλο με λαχανικά, σε λευκή version, αρκετά καλό.

Ο μπουφές είχε αρκετά πιάτα ακόμα, όπως και με θαλασσινά (συγκεκριμένα με μύδια αν θυμάμαι καλά). Όμως δεν τα δοκιμάσαμε όλα γιατί σκάσαμε.

Τέλος το Ηa long παίρνει προβάδισμά στα γλυκά που εκτός από το γνωστό με την τηγανιτή μπανάνα με την κρούστα και το σιρόπι σοκολάτας (γλυκό που αντιπαθώ) έχει κι ένα άλλο με καρύδα (έμοιαζε σε υφή με πανακότα) που κι αυτό είχε διάφορα σιρόπια με τα οποία μπορούσες να περιλούσεις το γλυκό. Αυτό τιμήθηκε ιδιαιτέρως. Επίσης πρόσφεραν και καφέ φίλτρου απ’ ότι είδα και τσάι.

Συμπερασματικά είναι μια καλή και οικονομική επιλογή που δεν θα σας απογειώσει, αλλά δεν θα απογοητεύσει κι όλας. Το κυριότερο είναι ότι δεν θα αισθανθεί κανείς ότι του τ’ αρπάξανε! Δεν θα βρείτε αλλού τέτοια τιμή σε μπουφέ, με μόνο 10€ το άτομο. Αποτελεί επίσης μια πολύ καλή λύση για κάποιον που δεν έχει δοκιμάσει ποτέ αυτού του είδους την κουζίνα, καθώς θα μπορέσει να πάρει μια πιο σφαιρική εικόνα, χωρίς να δώσει μια περιουσία.

Tις a la carte τιμές δεν τις είδα βέβαια, αλλά με τέσσερεις φορές την εβδομάδα που έχει καθιερώσει το μπουφέ (συμπεριλαμβανομένου και Σάββατου βράδυ), θεωρώ κουτό να πάει κάποιος άλλη μέρα, ειδικά εάν πρόκειται για επίσκεψη γνωριμίας. Βέβαια θα σας πω το εξής. Υπάρχουν πιάτα που δεν βγαίνουν στο μπουφέ. Κι αν κρίνω από την εμπειρία μου, ίσως κάποια από αυτά να είναι ικανά να σας κάνουν πολλές φορές να τον παρακάμψετε. Άρα θα ήθελα ν’ ακούσω άποψη και για το a la carte μενού.

Αν το προτείνω; Δεν είναι προς αποφυγή. Δεν θα το πρότεινα βέβαια σε κάποιον που μένει μακριά σε καμία περίπτωση. Αλλά σαφώς για όσους μένουν ή κινούνται στην περιοχή αποτελεί μια ικανοποιητική πρόταση. Δοκιμάστε το. Ένα γεύμα του σκασμού, ουσιαστικά θα σας στοιχίσει όσο ένα ποτό σε ένα μπαράκι… άρα σίγουρα αξίζει πολύ περισσότερο θεωρώ έστω και για δοκιμή. Εγώ παρόλα αυτά μάλλον θα μείνω πιστή στα λημέρια μου.