Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες με τραγούδι - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Απρ
06
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Μεσημέρι Κυριακής, ξεθεωμένοι από ποδαρόδρομο συγγενείς, οδηγήθησαν υφ’ ημών σε μια εκ των πλέον κλασικών ταβερνών της Αθήνας. Για την Κληματαριά νομίζω ότι μπορώ να γράψω δοκίμια αλλά θα προσπαθήσω να είμαι σχετικά σύντομος.

Γεύση
Πήραμε δύο μπριζολάκια,
κι ολίγον σκόρδο πάνω σε γλυκό πατζάρι,
Μια ομελέτα με σουτζούκια,
Χιουνκιάρ κοκκινο-λεμονάτο (!! ) το μοσχάρι,
Ένα αρνάκι φούρνου μέλι,
Κρεμμυδόπιτα στην τοστιέρα ζεσταμένη,
Κρασάκι κι ο μουσουλμάνος να το θέλει.

Ασχέτως ή και πέραν των ανωτέρω, η κουζίνα του μαγαζιού είναι άξια εν γένει. Συμπυκνώνει γεύση. Η ομελέτα με τα σουτζούκια (τιτλοφορούμενη ως σαγανάκι Καισάρειας) είναι ένα πολύ καλό πιάτο. Μεζετζίδικο 100%. Γεύση για μπεκρήδες να πίνουν κρασί που λέει κι ένας γνωστός μου. Η κρεμμυδόπιτα είναι από τις πολύ καλές (αν κι η τύχη με έχει ευλογήσει σπίτι μου να τρώω καλλίτερη) αλλά η έμπνευση να ζεσταθεί σε τοστιέρα είναι κάτι μεταξύ Νταλί και Εμπειρίκου. Το χιουνκιάρ είχε πρόβλημα ταυτότητας καθώς αυτή την φορά (εν αντιθέσει με το παρελθόν) ήταν κοκκινιστο-λεμονάτο (!!! ). Και ναι, μπορεί να είχε ποιότητα σαν πιάτο όμως το λεμόνι το χάλαγε. Αν το είχα τώρα μπροστά μου θα του έλεγα ότι είναι ο πιο αδύναμος κρίκος…

Το αρνάκι φούρνου ήταν μέλι, έλειωνε, ήταν άριστο. Τα μπριζολάκια ήταν από τα καλά αλλά πραγματικά δεν είναι από τα πιάτα που βλέπεις μαεστρία μάγειρα (σ. σ. φρέσκιες και ωραίες τηγανιτές πατάτες). Η σαλάτα παντζάρι πολύ ωραία, με παντζάρια βρασμένα εκεί και όχι συσκευασίας, το σκόρδο ήταν λίγο πιο χοντροκομμένο από το πρέπον. Από παλαιότερες επισκέψεις με ιδιαιτέρα ζέση ενθυμούμαι την σελινόριζα αλά πολίτα… ΣΑ-ΡΩ-ΝΕΙ. Νοτ του μπη μισ’ντ…
Το κρασί είναι από τα συμπαθητικά ταβερνίσια της Αθήνας. Το τσίπουρο (ήρθε στην αρχή ως κέρασμα μαζί με μια αλοιφή γιαουρτιού-άνιθου-κάπαρης, πολύ καλή) είναι το καλλίτερο που έχω δοκιμάσει στην Αθήνα με μια καπνιστή γεύση χωρίς να είναι στούκας ή νερωμένο.

Χώρος
Ναι είναι από τραπέζια πηγμένος. Ναι αν δεν ήταν τόσο πηγμένος θα ήταν πολύ όμορφος. Ναι θυμίζει παλιά αθηναϊκή ταβέρνα (θα πήγαινε κάλλιστα σαν υπόκρουση το «παίξε πλακιώτικη κιθάρα»). Ναι τα βαρέλια που έχει στους τοίχους δεν είναι ούτε χάρτινα ούτε παλιά. Είναι αληθινά, καινούρια αλλά δεν έχουν κρασί. Με ώχρα στους τοίχους να ζεσταίνει ο χώρος. Με οροφή από plexiglass (ή κάτι παρόμοιο) να δίνει άπλετο φως τις πρωινές ώρες. Έχει κάτι πλεξούδες σκόρδων και κάτι αρμαθιές από πιπεριές, δίπλα είναι η Ευρυπίδου. Τέρμα μέσα αριστερά είναι ο χώρος για τα όργανα. Έχει καθαρές τουαλέτες και δεν έχω νιώσει ποτέ τσιγάρο και τώρα που το λέω δεν θυμάμαι να καπνίζουν (σ. σ. δεν λέω ότι δεν καπνίζουν, λέω ότι δεν θυμάμαι).

Ο περιβάλλον χώρος ασύγκριτα καλλίτερος σε σχέση με πριν από 10 χρόνια. Τώρα (μετα)κινείσαι σχεδόν άριστα. Παλιά το ίδιο το μαγαζί έδιωχνε τους πελάτες μετά την δύση του ηλίου γιατί ήταν ηλίου φαεινότερο ότι δεν θα την βγάζαν fine. Κάνα δυο απόπειρες ανταγωνιστών να αντιγράψουν οδήγησαν σε κλείσιμο. Αντίθετα τα Καραμανλίδικα του Φάνη, τα ινδικά και τα φαλαφελάδικα καλά κρατούν, απόδειξη ότι η επιμονή, η υπομονή και η επένδυση με μεράκι αποδίδουν.
Θέλει κοχόνες για να παν γυναίκες μόνες, κι όμως είν’ καλλίτερα απ’ ότι ήτανε πρωτύτερα.

Εξυπηρέτηση
Υπάρχει ένα νοερό μπαμπλ ***Τρώτε στην Ιστορική Κληματαριά * Είμαστε Πολύ Καλοί * Είμαστε Σημαντικότεροι από Εσάς*** στην ατμόσφαιρα. Και το έχω εισπράξει όλες τις φορές που έχω πάει. Εκτός από μια φορά (απόγευμα φέτος τον χειμώνα) που περίμενα αιώνες για να παραγγείλω και για να έρθουν, όντας μόνος στο μαγαζί, δεν έχω άλλο δείγμα κακής εξυπηρέτησης, θέλω να είμαι σαφής και δίκαιος. Κι όμως κάτι με χαλάει στο service. Ίσως κι εγώ αν είχα αυτό το μαγαζί, το γεγονός ότι δεν έκλεισα, όπως το εξαιρετικό Guru, να με γέμιζε με τόση περηφάνια που να την φόρτωνα στους πελάτες με το ζόρι. Ίσως κι εγώ αν ήμουν διαηλικιακό και διεθνικό στέκι (σ. σ. την Κυριακή δίπλα μας ήταν μια παρέα από Ολλανδέζες καλόγριες, δεν κάνω πλάκα, με την στολή τους, σαν από ταινία…) να την άκουγα κάπως. Ίσως να είναι κι η ιδέα μου, που δε νομίζω…

Κατά τα λοιπά, συμπαθητικοί χρόνοι απόκρισης σε νεύματα και κελεύσματα. Τω όντι ευγενείς άνθρωποι. Απλά μου φαίνεται ότι είναι ευγενείς γιατί σέβονται το μαγαζί, όχι τον πελάτη αν με εννοείς φίλε αναγνώστη.

VfM
Το ως άνω ποιματάκι εστοίχισε 62-63 έουροζ, ήτοι περί τα 15-16 έουροζ κατά κεφαλήν. Καλά θα πει κάποιος. Καλά θα πω κι εγώ. Με μια προσθηκούλα. Tα δίνω με χαρά χρηματοδοτώντας να μείνει ανοιχτό ένα τέτοιο μαγαζί εκεί. Θέλω –σαν καταναλωτής αλλά και σαν πολίτης της Αθήνας- να υπάρχουν ανοιχτά ωραία μαγαζιά στην πλατεία Θεάτρου. Θέλω να ξαναδώ το κέντρο της Αθήνας ζωντανό και όμορφο.

Αν πάτε κι έχει ξεκινήσει η μουσική είναι 3 ευρώ το κεφάλι. Δεν ξέρω ούτε πότε αρχίζει η μουσική, ούτε τι ακριβώς εννοεί ο ποιητής (αν δηλ. ξεκινάει η μουσική στις 21:00 κι εγώ πάω στις 20:00 και φύγω στις 21:30, τι πληρώνω;). Επίσης, σε εμένα, το κλίμα ηχεία-όργανα-3 ευρώ το κεφάλι ΔΕΝ αρέσει. Στο νεανικό κοινό που στριμώχνεται σαν στην Μποέμισσα στα πακτωμένα τραπεζάκια εκείνες τις ώρες φαίνεται ότι αρέσει (φύγαμε όταν κατέφθαναν οι ορδές). Εγώ από τότε που έχω δει το χαρτάκι («η μουσική χρεώνεται 3 ευρώ το άτομο» ) στον κατάλογο έχει τύχει και τις δύο φορές να πάω πριν αρχίσουν τα όργανα… Δόξα –δι’εμέ- τω Θεώ…
Οι άνθρωποι είναι από τους πιο σωστούς με τις αποδείξεις.

Άυλοι τίτλοι
Ντοματούλες ¾, ήτοι –ακριβέστερα- 65%.
Τι εννοεί ο ποιητής; Η Κληματαριά δεν άνοιξε χθες. Ενσωματώνει στα με ώχρα βαμμένα ντουβάρια της μια ιστορία. Πως μου την επικοινωνεί ο ιδιοκτήτης αυτής; Εγώ λέω με άριστα το 100 περί το 65. Γιατί;
+50% διότι έχει καλή κουζίνα (το βασικότερο όλων σε μια ταβέρνα).
+30% διότι έμεινε ανοιχτή και δεν έκλεισε ποτέ, ούτε όταν το κέντρο της Αθήνας φυλλορροούσε, πράγμα που σημαίνει ότι μιλάμε για ταγμένους ανθρώπους και εμείς αυτούς του αγαπάμε…
+20% διότι είναι μαγαζί με προσωπικότητα.
-20% διότι πακτώνει τα τραπέζια και χρεώνει τη (ζωντανή) μουσική.
-15% διότι υπάρχει ένα touch δήθεν: κλήμα εκτός κλίματος, ντεκόρ χωρίς ρεκόρ, αμφίσημο παράσημο, τοπόσημο αλώσιμο. Λίγο πιο συγκεκριμένα: Αν σε λένε Κληματαριά δεν είναι άσχημη ιδέα όταν ο καιρός το επιτρέπει να κάθεται ο κόσμος έξω κάτω από μία…. Αν χρεώνεις και την μουσική κάνε την οροφή ανοιγόμενη και όχι plexiglass να πάρουμε κι αέρα. Οι κρεμαστές πιπεριές είναι πιο κλισέ από τα κοντινά πλάνα και τις με βραδύτητα επαναλαμβανόμενες ατάκες στις σαπουνόπερες. Το υστερούν –κατ’ εμέ- service, δηλ. το ολίγον αφ’ υψηλού. Το θέμα της αυθεντικότητας το έχω αναλύσει σε παλαιότερο post.

Αλλά ας τα πω λίγο περιεκτικά: ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς. Ή είσαι ταβερνάκι με ένα μπουζούκι (οπότε περιττεύουν τα ηχεία), ή είσαι ρεμπετάδικο οπότε βάλε κόσμο αλλά πάει περίπατος το "ιστορική ταβέρνα". Σημαντικό πράγμα στη ζωή η ταυτότητα...