Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Fish Restaurants - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Απρ
09
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Την ύπαρξη του Αιόλου 86 (με τον «παιχνιδιάρικο» και λίγο δυσδιάκριτο τρόπο αναγραφής του στην πινακίδα τους) ανακάλυψα πριν από μερικές βδομάδες όταν τυχαία το βλέμμα μου έπεσε στο βάθος μιας στοάς που ξεκινάει από την Αιόλου, λίγο μετά την Πλατεία Κοτζιά και στα αριστερά σου όπως κατηφορίζεις προς το Μοναστηράκι.

Είναι το ίδιο σημείο που κάθε Κυριακή τράβαγαν την προσοχή μου δυνατοί ήχοι αφρικάνικης μουσικής (θρησκευτικής και μη) και κυρίες με εμφανή καταγωγή από αυτήν την ήπειρο, ξεπρόβαλαν με άκρως ζωηρόχρωμα και πληθωρικά φορέματα που είμαι σίγουρος ότι θα ζήλευε αφάνταστα η οικογένεια Φλωρινιώτη. Αυτοί οι λαοί λατρεύουν το χρώμα. Μπορεί στα μάτια κάποιων αυτό να φαντάζει υπερβολικό ή ακόμα και ακαλαίσθητο, εγώ όμως το απολαμβάνω και συμφωνώ απόλυτα με το ότι υποστηρίζουν και κρατάνε ζωντανή την κουλτούρα τους, χιλιάδες μίλια μακριά από την γενέτειρά τους. Αλλά και απλά να το σκεφτείς… είναι ανόητο που αυτοί φοράνε χρώματα ή μίζεροι κάποιοι από εμάς που μας ενοχλεί κάτι τέτοιο. Ή μήπως η μόδα πλέον μας επιτάσσει αποκλειστικά και μόνο τι θα φοράμε? Γιατί γι αυτούς δεν είναι μόδα, είναι ανάγκη. Συνδέεται περισσότερο με έννοιες όπως «ρίζες», «πρόγονοι» και «πολιτισμική ταυτότητα».

Έχω την εντύπωση ότι στο σημείο που τώρα βρίσκεται το Αιόλου 68, για χρόνια πολλά υπήρχε κάποιο άλλο εστιατόριο που μου είχε μπει η ιδέα ότι ήταν μαγειρειό. Στην σκέψη μου, ήταν από αυτά τα παραδοσιακά ταβερνάκια που υπήρχαν στην γύρω περιοχή και τάιζαν εργαζόμενους και πελατεία της γειτονικής κρεατοψαραγοράς. Ακόμα έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου μία νύχτα (ή μάλλον άγρια ξημερώματα), 20 και βάλε χρόνια πριν, που μπήκα με την παρέα μου στα σωθικά της αγοράς και ψιλοζαλισμένοι από το αλκοόλ και την νεότητά μας, σβήσαμε την πείνα μας με κρεατόσουπα που μας πρόσφερε ένα κουτούκι που βρισκότανε εκεί (και που ίσως βρίσκεται ακόμα…).

Επειδή πάντα μου αρέσει να ανακαλύπτω νέα μέρη κι επειδή είμαι λάτρης του κέντρου, ζήτησα από την παρέα μου να περάσουμε μέσα από την στοά, να το πλησιάσουμε και να πάρω μία πρώτη ιδέα από αυτό ώστε να το έχω ή όχι στα υπόψην μου. Η πρώτη εικόνα που αποκόμισα ήταν άκρως θετική και καταγράφηκε αυτόματα στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου που κρατώ τις προτάσεις για επόμενες επισκέψεις μου σε εστιατόρια. Θυμάμαι συγκρατημένη πολυτέλεια και σωστή αισθητική. Κόσμος στα δικά μου επιθυμητά ηλικιακά δεδομένα και ύφος. Το στυλ της πελατείας που –συνήθως- έχει ως αρχή της να σέβεται αυτόν που προσπαθεί να απολαύσει το γεύμα του στο διπλανό τραπέζι.

Μία Κυριακή μεσημέρι, μετά από μία μεγάλη βόλτα μας στο κέντρο της Αθήνας και σουλάτσο στα γαντζωμένα στον λόφο Αναφιώτικα, πέσαμε πάλι στο δίλημμα για το που θα κάτσουμε για ουζάκι και μεζεδάκια. Ψιλοεγκλωβιστήκαμε στις εκεί περιοχές αφού δεν είχαμε πάρει μαζί μας αμάξι σκεπτόμενοι το ενδεχόμενο του ότι θα πιούμε λίγο παραπάνω. Και το αλκοόλ δεν πάει ποτέ σετάκι με το τιμόνι. Αν και λατρεύω το κέντρο, συνήθως το αποφεύγω για Κυριακή μεσημέρι γιατί σχεδόν παντού γίνεται ο κακός ο χαμός. Μετά από μια σύντομη βόλτα στα στενά της Πλάκας όπου δεν υπήρχε ελεύθερο ούτε πεζούλι, περνώντας ανάμεσα από κοπάδια επισκεπτών, αποτραβηχτήκαμε λίγο πιο μακριά από τις εκεί περιοχές. Τότε ήρθε στο μυαλό μου το Αιόλου 86, έριξα την πρόταση στην υπόλοιπη παρέα και συμφωνήσαμε να του δώσουμε μία ευκαιρία.

Πλησιάζοντας έσπασαν τις μύτες μας οι μυρωδιές από τα θαλασσινά τους, στα οποία προσανατολίζεται κυρίως η κουζίνα τους. Το ίδιο είχαν πάθει και καμιά 15αριά γάτες που ήταν σε φάση ντελίριου και το είχαν περικυκλώσει περιμετρικά σαν σκηνικό από ταινία του Spielberg.
Πολύ καλή εντύπωση μας έκανε το ότι με το που πλησιάσαμε, έσπευσε να μας ανοίξει την πόρτα και να μας καλωσορίσει ένας κύριος που αν κρίνω από τον τρόπο που στην συνέχεια περιφερότανε στον χώρο, ήταν ή ο ιδιοκτήτης ή ο υπεύθυνος του καταστήματος. Αντίστοιχα, μας έκανε το ίδιο πολύ κακή εντύπωση το ότι όταν περάσαμε ακριβώς δίπλα του την ώρα που αποχωρούσαμε, κι ενώ ήταν μόνο 1-2 μέτρα μακριά από την πόρτα όχι απλώς δεν μας ευχαρίστησε αλλά δεν μας έδωσε καν σημασία. Μάλλον γιατί το παραδάκι είχε ήδη πέσει. Όμως ένας καλός μαγαζάτορας και επιχειρηματίας σε χαιρετάει το ίδιο εγκάρδια και κατά την έξοδο, επενδύοντας στο μέλλον…

Μιας και το ξεκίνησα με το θέμα της εξυπηρέτησης, θα συνεχίσω λίγο ακόμα με αυτόν τον τομέα. Εκτός του κυρίου που προανέφερα και ο οποίος στην συνέχεια μας τοποθέτησε σε ένα πολύ ωραίο και άνετο τραπέζι φροντίζοντας πρώτα να μας ρωτήσει εάν καπνίζουμε ή όχι, ήρθαμε επίσης σε επαφή με μία νεαρή και έναν γενειοφόρο νεαρό. Θα βαθμολογούσα με απόλυτο 10άρι την νεαρή, η οποία έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο στην εξυπηρέτησή μας ενώ θα χαρακτήριζα εντελώς άνευρο το service που δεχτήκαμε από τον νεαρό. Αγέλαστος και εντελώς μα εντελώς μη κατατοπιστικός. Δεν είναι τυχαίο ότι χρειαστήκαμε 2-3 λεπτά για να παραγγείλουμε ένα ποτήρι κρασί!!! Για να γίνω πιο συγκεκριμένος…

Ρωτάμε ανάμεσα σε ποιες δυνατότητες έχουμε να επιλέξουμε για ένα ποτήρι λευκό κρασί.
Η απάντηση είναι ότι έχουν μοσχοφίλερο, ασύρτικο και μαλαγουζιά (δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν ακριβώς αυτές οι ποικιλίες, πάντως ήταν τρεις). Το άτομο που επιθυμούσε να πιει κρασί επέλεξε μία από αυτές και η απάντηση του σερβιτόρου με ελαφρύ αλλά εμφανές μειδίαμα ήταν ότι δεν καταλάβαμε καλά (μα όλοι μας???) και ότι στην ουσία όλα όσα μας είπε αφορούν το ίδιο κρασί, το οποίο είναι πολυποικιλιακό. Επειδή κανένας από τους πέντε της παρέας μας δεν είχε καταλάβει κάτι τέτοιο, θα χαρακτήριζα τον συγκεκριμένο κύριο ως μάλλον μη ιδιαίτερα επικοινωνιακό. Τονίζοντας ότι είναι άκομψο να φέρνεις τον πελάτη σου σε τόσο άβολη θέση. Θα μπορούσε με απλά και κατανοητά ελληνικά να μας πει ότι έχουν μόνο μία επιλογή διαθέσιμη και αυτή είναι ένα πολυποικιλιακό κρασί αναφέροντας την σχετική ανάλυση.

Ο χώρος τώρα. Νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο ατού του. Φωτεινός αφού περιτριγυρίζεται από μία μεγάλη τζαμαρία και πεντακάθαρος (τόσο στην σάλα του όσο και στις βιομηχανικού τύπου τουαλέτες τους). Μακρόστενος και σε δύο επίπεδα, αφού μέρος του είναι ελάχιστα υπερυψωμένο. Τα τραπέζια τους σωστά κατανεμημένα, έτσι ώστε να μη νοιώθεις ότι πνίγεσαι αλλά το σημαντικότερο, να σου επιτρέπει να χαρείς τις προσωπικές στιγμές σου με την παρέα σου. Οι καρέκλες, λευκές & μπλε, κλασικού ύψους αλλά και σε αυτό του σκαμπό, πλαισίωναν τα ξύλινα τραπέζια τους που ήταν στρωμένα με μοντέρνου ύφους λαδόκολλα, στολισμένη με ψαράκια. Στα τραπέζια υπήρχαν μύλοι φρέσκου πιπεριού και αλατιού και λίγο αργότερα απέκτησαν και ζωηρόχρωμα μπλε κουβαδάκια με φέτες ψωμιού και αρωματικά μαντιλάκια. Ο τοίχος λευκός, σπασμένος σε μερικά σημεία από όπου ξεπρόβαλαν λεπτομέρειες πέτρας. Χτιστοί καναπέδες με πολύχρωμα μαξιλαράκια. Χαρούμενα φωτιστικά που θυμίζουν κοπάδι από ψαράκια. Στην οροφή και σε κάποια σημεία του τοίχου, μεγάλα ανοίγματα καλυμμένα με καλάμια που αν δεν κάνω λάθος, είχαν κρυφό φωτισμό από πίσω τους. Γενικά μία νησιώτικη ατμόσφαιρα με γερές δόσεις θαλασσινής αύρας. Μουσική, έντεχνη ελληνική αλλά σε πολύ χαμηλή ένταση που ήταν αδύνατο να την ακούσεις έστω κι από την σχετικά χαμηλή βοή του κόσμου.

Επειδή στην παρέα μας υπήρχαν άτομα που κάπνιζαν, καθίσαμε στον χώρο που επιτρέπονταν το κάπνισμα. Αυτό που όμως θεωρώ ανεπίτρεπτο, είναι η αναισθησία «γειτονικού» μας Ελληνάρα που αφού απόλαυσε το φαγητό του, άναψε το ΑΡΩΜΑΤΙΚΟ πουράκι του αδιαφορώντας ότι έτσι μας εμπόδιζε να χαρούμε κι εμείς το δικό μας. Προσωπικά πιστεύω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να επεμβαίνει ευγενικά ο υπεύθυνος του καταστήματος για να προφυλάξει την υπόλοιπη πελατεία του. Γιατί στην δική μου παλέτα αισθήσεων, δεν υπάρχει κάποια εντολή που να επιτρέπει να «κουμπώνει» η έντονη και βαριά μυρωδιά της βανίλιας με την γεύση των θαλασσινών. Έπαθε έναν αποπροσανατολισμό ο εγκέφαλός μου!

Όπως είπα και παραπάνω, ήμασταν πέντε άτομα και στον εξοπλισμένο με μπλιμπλίκι παραγγελίας σερβιτόρο τους, ζητήσαμε τα:
Φάβα, χταποδοσαλάτα, γαύρος μαρινάτος, τσίρος, σκουμπρί, σαρδέλα ψητή, καλαμαράκια τηγανιτά και πατατούλες Χ2. Κάπου μου μπήκε η ιδέα ότι έχουμε υπερβάλει στο μέγεθος της παραγγελίας μας κι ότι το έχουμε παρακάνει σε όσα ζητήσαμε να μας φέρουν.
Αν και στον κατάλογο είδαμε κάποια κατά πολύ πιο εξεζητημένα κυρίως πιάτα, εμείς επιλέξαμε να πάρουμε απλά μεζεδάκια στο κέντρο του τραπεζιού για να συνοδέψουμε το ούζο/μπύρα/κρασάκι μας.

Μαζί με το ψωμί δεν ήρθε τίποτα για καλωσόρισμα (ελίτσες, κάποια αλοιφή κτλ) αλλά ούτε και στο τέλος μας κέρασαν το παραμικρό γλυκάκι ή χωνευτικό ποτό, κάνοντάς μας να τρέχουμε στην Ομόνοια, στον φούρνο του Βενέτη ψάχνοντας απεγνωσμένα για μια γερή δόση ζάχαρης. Επειδή στα περισσότερα εστιατόρια μας έχουν καλομάθει σε αντίστοιχες κινήσεις, μας κάνει πλέον άκρως αρνητική εντύπωση η παντελής απουσία κεράσματος. Δεν πρόσεξα αν σε άλλα τραπέζια έφεραν κάτι για κέρασμα, γιατί όπως διάβασα στην κριτική της φίλης ΡΡ-ΤΙΝΑς στους ίδιους είχε προσφερθεί, αλλά σε εμάς τζίφος!
Πριν ξεκινήσουν να έρχονται στο τραπέζι τα πιάτα μας, έφεραν τον ήδη «χτυπημένο» λογαριασμό. Σωστότατοι! Πρόσεξα ότι η τιμή που υπήρχε ήταν στα 66,50€ που μου φάνηκε λογική και άκρως προσιτή για όσα παραγγείλαμε.
Όμως όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πιάτα, άλλαξε εντελώς αυτή μου η εντύπωση. Οι μερίδες ήταν απελπιστικά μικρές. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας απογοητευμένοι και προσπαθήσαμε να κάνουμε με χειρουργική ακρίβεια τον διαχωρισμό που αναλογούσε στον καθένα μας, αφού σε κάποια πιάτα δεν υπήρχε καν η δυνατότητα για δεύτερη μπουκιά υπό τους όρους της κοινής και σωστής μοιρασιάς!

Πρώτα ήρθε η φάβα. Νόστιμη αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Μικρή προς μέτρια ποσότητα, σε μικρού μεγέθους σερβίτσιο. Η τιμή της? Στα 6 €!!! Μήπως να χαλαρώνουμε λίγο?!!! 6 € για φάβα και μάλιστα για τόσο μικρή ποσότητα?! Και μάλιστα χωρίς να έχει ακολουθηθεί κάποια ιδιαίτερη συνταγή ή παρουσίαση. Έλεος δηλαδή!!! Το λέγαμε μεταξύ μας και δεν μπορούσαμε να το συνειδητοποιήσουμε!! Μα 6 €??
Χταποδοσαλάτα. Πολύ νόστιμη και εμπλουτισμένη με διάφορα υλικά όπως κάπαρη και πιπεριές. Επίσης σε ένα απογοητευτικά μικρό μπολάκι. Αν έβαζες στην άκρη τα λαχανικά που συνόδευαν το χταπόδι, μπορούσες να καταλάβεις ξεκάθαρα ότι είχε χρησιμοποιηθεί πολύ μικρή ποσότητα από αυτό. Απλά μερικές, ΛΕΠΤΟΤΑΤΕΣ, φέτες του. Πάντως ήταν από τα καλύτερα πιάτα που δοκιμάσαμε εκείνο το μεσημέρι. Η τιμή στα 5€.

Γαύρος μαριναρισμένος. Ήμασταν πέντε και το πιάτο περιείχε 6 πολύ μικρά, λεπτότατα φιλετάκια γαύρου. Με το ζόρι πήραμε ο καθένας μία γεύση από αυτό το πιάτο. Εγώ δηλώνω ένοχος, αφού βούτηξα το ψωμάκι μου λίγο παραπάνω από όσο μου αναλογούσε στο λαδάκι τους. Τιμή στα 4,5€.
Τσίρος. Ακολουθώντας την παράδοση του μεγέθους των προηγούμενων πιάτων, ήρθε ένα επίσης ύφους μεζεδάκι. Μη τα ξαναλέω… μικρή ποσότητα κι από μια μπουκίτσα ο καθένας. Στο επόμενο λεπτό ούτε που θυμόμουν ότι το είχα γευτεί. Μερικές λεπτές λωρίδες από αυτό το αγαπημένο μεζεδάκι, απλωμένες αραιά σε ένα πιάτο. Επίσης άκρως υπερβολικά κοστολογημένο αφού μας χρεώθηκε στα 6,5 €.

Σκουμπρί. Ήταν το πιάτο που αγάπησα πιο πολύ. Ακόμα περισσότερο κι από την χταποδοσαλάτα. Επίσης, η μερίδα ήταν –παραδόξως- λίγο μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες κι έτσι το χάρηκα ακόμα περισσότερο. Το είχαν συνοδέψει με ξερό κρεμμύδι. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μεζέδες όπως το σκουμπρί, ο τσίρος, ο μπακαλιάρος κ. α. ενώ μερικές δεκαετίες πίσω θεωρούνταν ταπεινά και πάμφθηνα εδέσματα, τώρα τα πλασάρουν με τέτοιες τιμές. Μάλλον για να είμαι πιο σαφής, αυτό συμβαίνει κυρίως στην Αθήνα γιατί αν πας σε μεζεδοπωλείο της Θεσσαλονίκης μπορείς να τα απολαύσεις σε ακραία χαμηλότερες τιμές.
Καλοψημένες, ακέφαλες σαρδέλες. Επίσης μικρές (της τάξεως «μιας χαψιάς»), που τις κατέβαζες χωρίς καν να αφαιρέσεις την κεντρική ραχοκοκκαλιά. Από αυτές κατάφερα να γευτώ δύο!!! Αν και νοιώθω χαρούμενος γι αυτό, δεν με ενθουσίασε το γεγονός ότι δεν είχαν καθαριστεί πολύ καλά και βρήκα λέπια. Τιμή στα 7 €.
Τηγανητά καλαμαράκια. Βρε μη τα ξαναλέμε… κι αυτό το πιάτο δεν θα ξέφευγε από τον κανόνα τους. Μία ακόμα απογοητευτικά μικρή μερίδα. Προσεκτικά ετοιμασμένη αλλά όταν πληρώνω 8€ για καλαμαράκια, νοιώθω ανόητος όταν μου σερβίρουν ένα τέτοιου μεγέθους πιάτο. Δεν ήρθαν καν σε σκεύος κανονικής μερίδας αλλά σε μικρότερο αυτού.

Τέλος οι πατατούλες, συμπαθητικές αλλά οι κλασικές που βρίσκουμε παντού και που βοήθησαν να ψιλοξεγελάσουμε την πείνα μας αφού σε καμιά περίπτωση δεν θα έλεγα ότι αποχωρήσαμε χορτάτοι. Το ακριβώς αντίθετο. Επίσης, δεν μου φαίνεται και σωστό να μας έρχονται οι πατάτες ενώ έχουμε σχεδόν τελειώσει το γεύμα μας. Κανονικά θα έπρεπε να είχαν έρθει από τα πρώτα πιάτα κι όχι το τελευταίο.
Όπως θα προσέξατε, ασχολήθηκα ελάχιστα με την γεύση και αυτό είναι αποτέλεσμα του ότι δοκίμασα τόσο μικρή ποσότητα από κάθε πιάτο τους που αυτό δεν με καθιστά ικανό να εκφέρω άποψη γι αυτά. Μία που τα έβαζα στο στόμα και μία που πήγαιναν κάτω. Σε κάποια πιάτα, η επαναληπτική μπουκιά ήταν πολυτέλεια σε εκείνο το γεύμα.
Για να καταλήξω, αν στο τραπέζι ήμασταν 2 κι όχι 5 άτομα, ίσως να το είχα απολαύσει περισσότερο. Όμως και πάλι, αν ήμασταν 2 άτομα χλωμό το βλέπω να είχαμε παραγγείλει τόσα πολλά πιάτα. Οπότε και στις δύο περιπτώσεις θα φεύγαμε νηστικοί. Επίσης και δύο να ήμασταν, δεν με ενθουσιάζει η ιδέα του ότι θα είχαμε κληθεί να πληρώσουμε σχεδόν 27-28/άτομο (αν σκεφτείς ότι δεν θα είχαμε πάρει δεύτερη μερίδα πατάτες και τα επιπρόσθετα ως ποτά).

Για την γεύση τους δεν μπορώ να πάρω θέση. Για την ποσότητα όμως θα πάρω και αν και λυπάμαι, θα είναι κατακεραυνωτικά αρνητική. Πολλή θεωρεία και λίγη ουσία. Θα καταλάβαινα ίσως τις τιμές αυτές για κάποιο ευφάνταστο πιάτο ή μία καθαρά δική τους συνταγή. Στον κατάλογο είδα κάποιες προτάσεις που ξέφευγαν πολύ από τα συνηθισμένα. Όμως για τα πιάτα που εμείς επιλέξαμε σαφώς δεν μπορούμε να μιλάμε για παρθενογένεση. Ήταν κλασικές και μπορώ να πω εντελώς λαϊκές γεύσεις χωρίς εκπλήξεις. Οπότε…
Αν δεν σας ενδιαφέρει απλά να περάσετε την ώρα σας με κουβεντούλα και μικρά μεζεδάκια αλλά θέλετε να χορτάσετε, θα πρέπει να παραγγείλετε περισσότερα πιάτα απ ότι θα κάνατε συνήθως. Αυτό όμως συνεπάγεται ότι θα βάλετε επίσης το χέρι σας στην τσέπη σας πολύ πιο βαθειά απ’ ότι έχετε συνηθίσει.

Υ. Γ. Σε πρόσφατο πέρασμά μου από το σημείο, είδα ότι τώρα που φτιάχνει ο καιρός, βγάζουν τραπεζάκια κι έξω αλλά ανοίγουν και τις τζαμαρίες τους. Είμαι περίεργος τι συνωμοσία ετοιμάζουν οι γάτες για ξαφνική επίθεση και πλιάτσικο!!