Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ισπανία - Παγκράτι, Αθήνα
Απρ
10
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Costa Adeje νότια στην Τενερίφης, μερικά χρόνια πίσω. Σούρουπο Σεπτεμβρίου, μπαλκόνι εστιατορίου κρεμασμένο στην κυριολεξία στον γκρεμό, ο Ατλαντικός πιάτο μπροστά μας σε ένα εστιατόριο στη άκρη της πόλης. Μικρό, κουκλίστικο, σε κόκκινες και πορτοκαλί αποχρώσεις με σερβιτόρο που με δυσκολία μιλούσε αγγλικά. Δεν χρειαζόταν βέβαια ιδιαίτερη προσπάθεια για να παραγγείλουμε εξαιρετική paella de mariscos και handmade sangria.

Παγκράτι κεντρική Αθήνα, στο παρόν. Ένα κατακόκκινο μικρούλι μαγαζάκι έχει κάνει την εμφάνισή του στην σκιά του προφήτη Ηλία. Χαρακτηριστική cult φιγούρα ο ιδιοκτήτης του, βέρος Παγκρατιώτης και η Ισπανομεξικάνα γυναίκα του. Φαγητό; Αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα μιας και έζησαν χρόνια στην Ισπανία και στο Μεξικό. Paella με κάποιες μεξικάνικες πινελιές.

Τα καταφέρνουν; Θα προσπαθήσω να το αναλύσω στη συνέχεια. Η ουσία είναι, ότι θα φας σπιτικό φαγητό. Αυθεντικό σπιτικό φαγητό σε χώρο ζεστό που θυμίζει έντονα επίσκεψη σε σπίτι φίλου ή σε tapas bar σε κάποιο δρομάκι γύρω από την placa de San Miquel της Βαρκελώνης.
Για να μπορέσει κάποιος να κρίνει ένα θεματικό εστιατόριο θα πρέπει να το αντιμετωπίσει σαν τέτοιο. Δεν πρέπει δηλαδή να το συγκρίνει με διαφορετικού τύπου εστιατόρια ή με ιδίου τύπου αλλά που ο chef έμαθε την τέχνη ένα βράδυ σε κατάσταση υπερβολικής οινοποσίας από την Ισπανίδα φιλενάδα που είχε όταν σπούδαζε στη Περούτζια της Ιταλίας και δεν πήρε τελικά πτυχίο. Ούτε να δει φωτογραφίες από τη διακόσμηση μιας γερμανικής μπυραρίας στο fb και στη συνέχεια να ανοίξει μπυραρία και να καυχιέται ότι όμοια της δεν υπάρχει.

Άρα χρειάζεται μεράκι, πείρα, αρκετό practice και φυσικά ταλέντο.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση το team του paella τόχει το πακέτο αλλά πάνω απ’ όλα έχει το μεράκι δημιουργίας.
Ο χώρος αποτελείται περιμετρικά από τζαμαρία με χωρίσματα, ένα μαυροπίνακα με το μενού, λίγα τραπεζάκια καφενείου και 2 μεγάλα στενόμακρα ξύλινα τραπέζια για πιο μεγάλες παρέες. Ο μικροσκοπικός πάγκος του bar, στον οποίον έρχονται τα πιάτα προερχόμενα από την κουζίνα που βρίσκεται στο υπόγειο, συμπληρώνει τα έπιπλα του μαγαζιού. Στον τοίχο διάφορα καδράκια, γκραβούρες, βεντάλιες όλα με θεματολογία από Ισπανία και Μεξικό. Όλα τα σκεύη έχουν θεματολογία Ανδαλουσιανή και Μεξικάνικη. Γενικά αν απομονώσεις τον χώρο ή κλείσεις τα μάτια μεταφέρεσαι αλλού. Αυτό το λιτό και θεματικό περιβάλλον είναι θέμα γούστου αν θα αρέσει. Εμένα μ’ άρεσε.

Η εξυπηρέτηση που γίνεται αποκλειστικά από τον ιδιοκτήτη θυμίζει επίσκεψη σε σπίτι φίλου. Ευγενικότατη, διαφωτιστική, με τσαχπινιά. Ο ιδιοκτήτης έπιασε κουβέντα με τον βενιαμίν της παρέας για να μάθει τις προτιμήσεις του, ο οποίος αν και μικρός είναι ομιλητικότατος αλλά δύσκολος στο φαγητό και στο τέλος τον κέρασε και την crema Catalana. Μετά από κάποιο χρόνο όλο το μαγαζί γίνεται μια παρέα. Υπήρχε ένα θέμα με το μάζεμα των άδειων πιάτων και με κάποια ‘’σκουπίδια’’ που μείναν στο τραπέζι αλλά θεωρώ ότι έγινε όχι από παράλειψη αλλά από θέμα κουλτούρας. Το ίδιο γίνεται και σε tapas bar στην Ισπανία όπου όλα μαζεύονται στο τέλος. Δεν μπορώ να πω ότι μ’ αρέσει αλλά….

Το μενού συγκεκριμένο. Paella σε όλες τις εκδοχές, ένα πιάτο μεξικάνικο, σαλάτα, 2 ορεκτικά, σαγκρία και crema Catalana για επιδόρπιο. Δοκιμάσαμε τα πάντα εκτός σαλάτας.
Στην αρχή ήρθαν αχρέωτες μπρουσκέτες με λιωμένη ντομάτα από πάνω. Αρκετά δροσιστικό και εύγευστο για αρχή. Η μόνη ένσταση είναι ότι το ψωμί δεν ήταν ψημένο εν είδει μπρουσκέτας, με αποτέλεσμα λόγω των υγρών της ντομάτας να μην στέκεται για να φαγωθεί.
Queso fundido για ορεκτικό. Τορτίγια μαλακή και ζεστή όσο χρειάζεται με dip αποτελούμενο από ντομάτα, κρεμμύδια ψιλοκομμένα και μυρωδικά με το κεντρικό μπωλ να περιέχει λιωμένα τυριά. Καλές οι βούτες και η γεύση αλλά ως γνωστόν τα λιωμένα τυριά αν δεν τα φας αμέσως, γίνονται μια άμορφη μάζα σαν λάστιχο. Φαγώθηκε αμέσως. Η μόνη ένταση του πιάτου προερχόταν από το dip.
Plato mexicano.

Εδώ η παρασκευή και η εκτέλεση δίνουν ρέστα και ξεπερνούν πολλά μεξικάνικα εν Αθήναις. Μια μεγάλη μαλακή τορτίγια με λιωμένο τυρί από πάνω, κομματάκια κοτόπουλο, τυριά, ολίγον καυτερή σάλτσα, ψιλοκομμένες πιπεριές και κρεμμύδια στο εσωτερικό, συνοδεία από nachos και ψιλοκομμένη σαλάτα συνοδευτική. Μικρό πιάτο για την τιμή του (10 ευρώ) αλλά μαεστρικά φτιαγμένο, χορταστικό και γευστικό. Είναι αυτό που λέμε ‘’μάθε τέχνη…’’

Paella θαλασσινών, κρεατικών και ανάμεικτη. Εδώ ξεχνάμε αυτά που ξέραμε δηλαδή Paella σε μεγάλο σκεύος για 2. Έρχεται σε κανονικό ειδικό και ατομικό σκεύος. Χορταστική με όλα τα καλούδια μέσα. Ρύζι σπυρωτό σωστά μαγειρεμένο σε γκάζι για να μην λασπώσει, διάσπαρτα λαχανικά, γαρίδες, καλαμάρι, μύδια και λεμόνι στη θαλασσινών και κοτόπουλο, χοιρινό, λουκάνικο chorizo στην κρεατικών. Όλα τα παραπάνω στην ανάμεικτη, μόνο λαχανικά στην λαχανικών.
Γνωστό ως και πιάτο των φτωχών στην Ισπανία γι’ αυτό έριχναν μέσα ότι υπήρχε στο σπίτι. Γευστικές όλες οι παραλλαγές, νοστιμότατες και λίγο spicy. Ελάχιστα κάτω από αυτή που είχα δοκιμάσει στην Τενερίφη αλλά και στο Τολέδο. Θεωρώ ότι η δουλειά γίνεται όπως πρέπει να γίνει. Σπιτικό και όχι τουριστικό φαγητό νοστιμότατο. Παίρνεις άνετα μια γεύση στο τι τρώνε οι φίλοι μας οι Ισπανοί.

Συνοδέψαμε με μια κανάτα σαγκρία, δροσερή σε ειδική κανάτα και με ειδικά ποτηράκια πήλινα. Εδώ θα έλεγα ότι πρόκειται για εμπορίου αν δεν κατέβαινα να δω με τα μάτια μου την παρασκευή της. Ταυτόχρονα έριξα και μια κλεφτή ματιά στην κουζίνα και στην μαγείρισσα – σύζυγο του ιδιοκτήτη επί το έργον. Όλα στην εντέλεια, έλαμπε από καθαριότητα.
Κλείσαμε με crema Catalana, την ισπανική έκδοση της creme brulee (έξτρα λεμόνι και κανέλλα). Δροσιστική και γευστική με ωραίο κάψιμο της κρέμας.
Για όλα τα παραπάνω 5 άτομα δώσαμε κοντά στα 10 ευρώ το άτομο ποσό δελεαστικό για θεματική κουζίνα.

Εγώ και ο μεγάλος μου το ευχαριστηθήκαμε, η σύζυγος θυμόταν ακόμα τις paellas του εξωτερικού. Τι να κάνουμε γούστα είναι αυτά.
Αξίζει τον κόπο μια επίσκεψη, ειδικά τις μέρες που έχει ζωντανή μουσική με βραδιές flamenco ή μεξικάνικες βραδιές με κιθάρα και τραγούδι αρκεί να είστε συνειδητοποιημένοι ότι θα πάτε να δοκιμάσετε, Ανδαλουσιανή και μεξικάνικη κουζίνα στην Αθήνα από Ισπανομεξικάνα μαγείρισσα με ότι αυτό συνεπάγεται. Και μην διστάσετε, give yourself a chance, αφεθείτε, γίνετε ένα με τους υπόλοιπους πελάτες και διασκεδάστε.